زندگي اجتماعي موجب كاهش وزن مي شود
تحقيقات جديد پژوهشگران بر روي موش ها حاكي از آن است كه يك زندگي فعال اجتماعي مي تواند موجب سوزاندن چربي و كاهش وزن شود.
به گزارش ایرنا به نقل از ساينس ديلي، دانشمندان دانشگاه ايالتي اوهايو در آمريكا مي گويند بين ميزان تماس هاي اجتماعي در محيط زندگي موش و وزن آن ارتباط وجود دارد.
در عصر حاضر چاقي مفرط در جوامع سراسر جهان درحال بدل شدن به يك مشكل عمده بهداشتي و اقتصادي است، اما تحقيقات دانشمندان مي تواند راهبردهايي را بر اساس درمانهاي متكي بر روابط اجتماعي ارائه دهد .
تحقيقات دانشگاه اوهايو در نشريه سوخت و ساز سلولي منتشرشده است.
به گفته پژوهشگران چربي دو نوع دارد كه شامل چربي سفيد كه كار آن ذخيره انرژي است و چربي قهوه اي كه انرژي مي سوازند مي شود.
درحالي كه همه ما در بدن خود بافت چربي سفيد داريم، چربي قهوه اي كه براي كاهش وزن لازم است به سختي شكل مي گيرد.
اين محققان به سرپرستي پروفسور متيو دورينگ نشان داد تغييرات نسبتا كم در زندگي جسمي و محيط اجتماعي موش ها مي تواند مقدار زيادي از چربي سفيد را به چربي قهوه اي تبديل كند.
گروه موش هاي آزمايشي - بر خلاف ساير موش هايي كه زندگي ساكني داشتند - در يك محيط زيستي 'غني' زندگي مي كردند. شمار آنها در هر گروه 15 تا 20 موش در ظرف هاي بزرگ بود كه در آنها چرخ هاي ورزشي، تونل، كلبه، اسباب بازي هاي چوبي و يك هزارتو تعبيه شده بود.
اين محيط نه فقط چالش هاي ذهني بيشتري در برابر موش ها قرار مي داد، بلكه همچنين تماس هاي اجتماعي ميان آنها را بيشتر مي كرد.
اگرچه هر دو گروه موش هاي معمولي و موش هاي ساكن در محيط غني از غذاي نامحدود و دقيقا همانند برخوردار بودند، تفاوت وزن آنها قابل توجه بود.
اين تفاوت در نوع و ساختار چربي ذخيره شده در بدن موش منعكس شد.
دورينگ با ابراز شگفتي از از ميزان چربي از دست رفته در موش هاي ساكن درمحيط غني گفت: موش ها فقط پس از چند هفته زندگي در محيط غني، به طور متوسط 50 درصد چربي سفيد شكم خود را از دست داده بودند.
علاوه بر اين وقتي موش ها با غذاي پرچرب تغذيه شدند، موش هايي كه محيط زندگي آنها با چالش همراه بود خيلي كمتر وزن اضافه كردند. دماي بالاتر بدن در اين موش ها نشان داد كه سوختن چربي ارزشمند قهوه اي بود كه باعث كاهش وزن شد.
اين پژوهشگران سال گذشته نشان داده بودند يك محيط اجتماعي محرك مي تواند به بهبود سلامت مغز موش كمك كند. اين حاصل توليد ماده اي به نام 'بي دي ان اف' (Brain-Derived Neurotrophic Factor) بود.
آنها اكنون دريافته اند كه اين ماده همچنين مسئول شروع فرآيندي است كه چربي سفيد را به چربي قهوه اي تبديل مي كند.
با اين دانش، محققان مي گويند كه بايد بتوان تغييراتي در سبك زندگي را توصيه كرد يا به طور مصنوعي روند تبديل چربي در بدن را فعال كرد.
'BDNF ' در بدن انسان هم وجود دارد هرچند كه تحقيقات درباره ارتباط ميان مغز و چربي بدن هنوز در مراحل اوليه است.
هرچند معالجات دارويي ساده هنوز مشكل آفرين هستند و نمي توانند ارتباط مغز با چربي را هدف بگيرند اما پروفسور دورينگ اميدوار است براي تحريك توليد 'BDNF ' از جراحي خفيف استفاده كند.
با وجود انجام اين آزمايش ها به روي موش، اين يافته ها شناختي نسبت به ارتباط ميان تنهايي و ناخوشي در انسان ها فراهم مي كند، ارتباطي كه به طور بالقوه افزايش اپيدمي چاقي مفرط با ظهور رسانه هاي اينترنتي و شبكه هاي اجتماعي به جاي تماس هاي زنده و رو در رو را مرتبط مي كند.
اين تحقيقات پررنگ كننده اين واقعيت است كه تماس اجتماعي مي تواند يك چالش باشد و حفظ شبكه اي از دوستان مي تواند با فشار روحي همراه باشد.
اين فشار براي بدن مفيد است و باعث توليد ' BDNF ' و تبديل چربي سفيد به قهوه اي و مانع انباشت آن و چاقي مي شود.
دورينگ اميدوار است كه تحقيقاتش به آشنايي با تاثير روانشناسي اجتماعي بر سلامتي در آينده كمك كند.
