تا دیر نشده به فکر میادین مشترک با عراق باشیم!

سرویس مجلس «تابناک» ـ به هر حال، کار در حال انجام است و میزان افت تولید در آن اندازه نیست که نگران کننده باشد؛ نگرانی مسئولان از این است که مصرف داخلی بیش از اندازه توسعه پیدا می‌کند. به هر اندازه که مصرف داخلی بیشتر باشد، مجبور خواهیم بود که از بخش صادرات کاهش دهیم که رگ اقتصادی کشور است.

حسین نجابت با بیان این مطلب به خبرنگار ما گفت: افت تولید نیز عمدتا به دلیل برداشت غیرصیانتی و همچنین نداشتن فناوری است. تلاش‌ها تعطیل نشده و این موضوع را نمی‌توان به عنوان چالش اصلی صنعت نفت عنوان کرد.

این عضو کمیسیون انرژی مجلس شورای اسلامی، با اشاره به عقب افتادگی کشور در منایع مشترک گفت: در حوزه مشترک با قطر عقب هستیم و در آن بحثی نیست؛ البته جهش‌هایی نیز داشته‌ایم و اگر فازهای پارس جنوبی بر پایه برنامه جلو برود، در چهار تا پنج سال آینده به اهداف مورد نظر خواهیم رسید، ولی در این زمینه با چالش‌هایی چون کاهش سرمایه‌گذاری، کمبود فناوری و تحریم روبه‌رو هستیم.

این نماینده تهران در مجلس شورای اسلامی با بیان اینکه باید منصفانه نگاه کرد، گفت: دولت و وزرا در اندازه خود تلاش کرده‌اند، ولی دغدغه کنونی حوزه‌های مشترک با عراق است که عراق به کمک سرمایه‌گذاران خارجی سرمایه‌گذاری سنگینی در صنعت نفت خود انجام داده تا جایی که صحبت از تولید یک میلیون بشکه در روز می‌شود، در حالی که تولید ما نزدیک صد هزار بشکه در روز است.
نجابت در ادامه افزود: رخدادهایی که در پارس جنوبی روی داد و ما از قطر عقب افتادیم، نباید درباره عراق نیز تکرار شود. باید به هر نحو ممکن، روی میادین مشترک با عراق سرمایه‌گذاری کرد؛ حتی اگر به دنبال برنامه‌ای باشیم که به طور مشترک برداشت کنیم که می‌تواند بسیاری از مشکلات را نیز حل کند.

وی درباره بی‌ثباتی مدیریت در کشور به ویژه در صنعت نفت گفت: متأسفانه، این مشکل را از زمان دولت‌های پیش تاکنون داشته‌ایم و با تغییر رئیس‌جمهور و وزرا تا پایین‌ترین سطح مدیریتی دچار تغییر و تحول می‌شود. بحث بر سر این است که کارآمدی افزایش یابد؛ اما اگر مدیری از انجام کاری ناتوان بود، باید تغییر کند.

نجابت سپس افزود: اصل بر این است که بهره وری بالا باشد. بنا بر سیستم‌های مدیریتی، نقش نیروی انسانی در یک سیستم 30 درصد و برنامه‌ریزی نیز نزدیک 30 درصد است، مهمتر از اینها ساختار است که تا 40 درصد در سیستم تأثیر دارد. در کشور ما برنامه‌ریزی و ساختار رها شده و تنها بر تغییر نیروی انسانی تأکید می‌شود.