گزارشی از سفر پر ماجرای مسافران خط 4مترو!

شبکه ایران:برای اولین بار بود که قصد داشتم از ایستگاه متروی آزادی استفاده کنم که به تازگی افتتاح شده بود. ساعت هشت بعد از ظهر بود که وارد سالن تمیز مترو که نشان از تازه افتتاح شدنش می داد، شدم.

حدود 15 دقیقه ای منتظر ماندم تا اینکه سر و صدای قطار به گوشم رسید. مسافرها بلند شدند تا به لبه سکو بروند که در همین لحظه بلندگوی ایستگاه اعلام کرد، قطار در سکوی شمالی (روبرو) توقف می کند؛ این اولین غافلگیری مسافرهای مترو در سفر پر ماجرای عصر سه شنبه اشان بود.

پس از این اعلان بود که مردم برای اینکه از قطاری که بیش از بیست دقیقه منتظرش بودند، جا نمانند، شروع به دویدن کردند تا به سرعت خود را به سکوی مقابل برسانند. پله های برقی هم که هنوز کامل راه اندازی نشده بودند و به همین جهت، سی الی چهل پله را دویدند و به هر شکلی بود خود را سکوی شمالی رساندند و سوار قطار شدند. دیدن مردم که به خاطر عدم هماهنگی مسئولین مترو باید با سراسیمگی می دویدند تا به قطار برسند، صحنه جالبی نبود.

 قطار پس از حرکت، در "ایستگاه حبیب الله"توقف کرد. پس از توقف متوجه شدیم مسافرینی که در این ایستگاه بودند، همچون ما غافلگیر شدند و آنها نیز از سکوی جنوبی به سرعت خود را به سکوی شمالی رساندند و سوار قطا شدند، البته به جز پیرزنی که با عصایش به سختی می توانست حرکت کند!

اما قسمت عجیب ماجرا زمانی است که قطار به ایستگاه انقلاب رسید. همزمان قطاری که از کلاهدوز به مقصد آزادی در حرکت بود نیز به ایستگاه انقلاب رسید. پس از باز شدن درهای قطاری که ما داخلش بودیم، مسافرین تازه وارد همزمان با سوار شدن با گفتن یک جمله به مسافرهای داخل قطار، آنها را مجدداً غافلگیر کردند؛ قطار دوباره بر میگردد آزادی!

 مسافرین داخل قطار که همگی قصد داشتند به سمت "کلاهدوز" یا "شهدا" بروند، ابتدا کمی گنگ بودند، اما پس از آنکه بلندگوی ایستگاه اعلام کرد، مسافرین به مقصد ایستگاه "کلاهدوز" باید به قطاری که هم اینک در سکوی مقابل (جنوبی) توقف کرده است، بروند، مردم تازه فهمیدند یکبار دیگر باید با سرعت خود را به آن سمت برسانند تا از قطار جا نمانند. جالب اینکه مسافرین قطار روبرو هم که قصد داشتند به آزادی بروند نیز باید قطارشان را عوض می کردند و به سکوی مقابل (شمالی) می آمدند!

مردم به سرعت شروع به دویدند کردند، اما این بار مسافرین قطار مقابل نیز می دویدند و وقتی مردم در فضای بسته مترو به هم رسیدند، جمعیت کاملاً قفل کرد. مسافرین مجبور بودند با هل دادن راه را باز کنند. به این اوضاع بد، خراب بودن پله های برقی را هم اضافه کنید. (بیش از نود پله را باید بالا می آمدیم)

به هر سختی که بود خود را به آن سمت رساندیم، ولی حیف که قطار دیگر رفته بود و بیشتر مسافرین هم که گمان می کردند تا چند دقیقه دیگر به مقصد می رسند، از قطار جا مانده بودند. در این بین بازار شکایت از مسئولین مترو هم داغ بود که البته مسئولین مترو تنها چیزی که برایشان مهم نبود، زمان تلف شده مسافرها بود.

پس از حرکت قطار ، کلی مسافر جا مانده از قطار که هر لحظه هم به تعدادشان اضافه می شد، در ایستگاه مانده بودند. جالب اینکه ظاهراً سیستم تهویه مترو هم کار نمی کرد و در این هوای گرم، نفس کشیدن در این ازدحام بسیار سخت شده بود.

بیش از سی دقیقه می گذشت و خبری از قطار نبود. در این بین بعضی از مسافرین عطای سفر با مترو را به لقای آن بخشیدند و ترجیح دادند ایستگاه را ترک کنند و با تاکسی به مقصد بروند. به هر ترتیب قطار پس از گذشت چهل دقیقه به ایستگاه رسید و آن هم با جمعیتی کاملاً فشرده. به هر سختی بود سوار قطار شدیم و در ایستگاه شهدا پیاده شدیم و خدا را شکر کردیم که پس از گذشت هفت خوان رستم، به مقصد رسیدیم، هر چند با بیش از یک ساعت تاخیر!

اولین سوالی که به ذهن خطور می کند این است که چرا اصلاً باید چنین بی نظمی وجود داشته باشد. البته سوال مهمتر این است که چرا هیچ یک از مسئولین مترو در هیچ یک از ایستگاه ها از مردم عذرخواهی نکردند و علت این همه تاخیر را توضیح ندادند. با این کار زمان از دست رفته مردم را به آنها باز گردانده نمی شد، اما مطمئناً می توانست از ناراحتی و عصبانیت بسیاری از مسافرین بکاهد.