سوداگران مرگ در بين زنان

بر اساس تحقيقات انجام شده استفاده از مواد مخدر شيشه براي لاغري زنان در باشگاه‌هاي بدنسازي و آرايشگاه‌ها افزايش پيدا كرده است. از آنجايي كه انواع مواد روانگردان شيشه، توزيع كنندگان آنها وحتي مراكز توليد شان مورد شناسايي و مبارزه نيروهاي انتظامي و قضايي قرار گرفته است اما هم‌اكنون با تبليغات نسبت به عرضه اين مواد اقدام مي‌شود.تقويت عضلات، آماده‌سازي بدن براي پذيرش انواع ورزشهاي مناسب براي بدنسازي، ايجاد انرژي و مقابله با چين و چروك پوست و...از جمله تبليغات كاذب و فرينده‌اي هستند كه توسط در آرايشگاهها و سالنهاي بدنسازي مورد استفاده قرار مي‌گيرند.

تبليغات كاذب و اعتياد زنان

مجيد ابهري( آسيب‌شناس اجتماعي ) گفت: بر اساس يك پژوهش ميداني به اين نتيجه رسيديم كه زنان به دليل كنجكاوي و اثبات بزرگ شدن خود، فريب خوردن توسط تبليغات دروغ و علاقه به همسر به اعتياد روي مي‌آورند. اين متخصص علوم رفتاري و آسيب‌شناسي اجتماعي با بيان اينكه برخي زنان براي اثبات علاقه به همسر خود، به قرص‌هاي روانگردان روي مي‌آورند،افزود: مرداني كه زنان خود را به اعتياد مي‌كشانند تنها براي داشتن يك شريك جرم، دست به اين اقدام مي‌زنند.در حال حاضر مصرف ماده مخدر شيشه در ميان زنان رو به افزايش است و متاسفانه برخي زنان به دليل ناآگاهي، شيشه را با هدف كاهش وزن مصرف مي‌كنند. وي افزود:در سال‌هاي اخير يكي از باورهاي شايع و نادرستي كه در ميان مردم بخصوص زنان شكل گرفته لاغر شدن بر اثر مصرف شيشه است. اين باور نادرست موجب گرايش بسياري از زنان به مصرف مواد مخدر شده در حالي كه وابستگي فوق‌العاده‌اي كه اين ماده اعتياد آور ايجاد مي‌كند اثراتي به مراتب جبران ناپذير به دنبال خواهد داشت.

افزايش گرايش به شيشه در كلانشهرها

او ادامه مي‌دهد:‌مصرف شيشه در شهرستان‌هاي كوچك به نسبت كلانشهرها كمتر است ولي با روند روبه افزايش گرايش به شيشه نمي‌توان خيلي به اين آمار تكيه كرد.وي روانگردي و عدم تعادل را بارزترين نوع رفتار در معتادان شيشه بيان كرد و گفت: ‌بسياري از معتادان به شيشه خود را معتاد ندانسته و هنگامي كه براي مشاوره ارجاع داده مي‌شوند در صدد تكذيب اين حقيقت هستند. وي خاطرنشان كرد:‌ متوسط سن معتادان زن به شيشه 15تا 30 سال است كه متأسفانه بيشتر اين معتادان به منظور حفظ اندام و جلوگيري از چاقي به شيشه روي آورده ولي بعد از مدت كمي كاملاً به آن وابسته مي‌شوند.شيشه علاوه بر اينكه اعتياد آور است به شدت فرد مصرف‌كننده را دچار وابستگي فكري و رواني‌ مي‌كند و شواهدي كه در معتادان به اين ماده مشاهده شده است، نشان داده است كه عوارض مصرف اين ماده بسيار بيشتر از هروئين و كراك است.وي افزود: اعتياد به شيشه هيچ‌گونه روش درماني ندارد و در هيچ جاي دنيا نيز تاكنون روش درمان دارويي براي اعتياد به اين ماده خطرناك پيدا نشده است، نه متادون و نه بوپرنورفين كه داروهاي شناخته شده درمان جايگزين براي هروئين، كراك و ترياك شناخته شده‌اند، در درمان اعتياد به شيشه تاثيري ندارند،فقط مي‌توان از درمان‌هاي غير دارويي مانند روان درماني و مشاوره براي اين افراد استفاده كرد كه تاثير اين روش‌ها نيز در درمان اعتياد به شيشه بسيار كم است.



هشدار !

امروزه مواد مخدر به عنوان يكي از پرسودترين تجارت‌هاي غير قانوني در جهان مطرح است و مخدرهاي صنعتي در واقع تركيبي از مخدرهاي سنتي با مواد شيميايي هستند. براي نمونه مخدر سنتي مانند ترياك تنها سستي زا يا ماده‌اي همچون حشيش توهم زاست اما مخدر صنعتي مانند شيشه، اثري تركيبي از توهم زايي و تحرك بخشي دارد، اين در حالي است كه هريك از اين تاثيرها در مخدرهاي سنتي بر عهده يك ماده بوده كه اكنون در نوع صنعتي با تجميع خاصيت‌ها، به شكل متقابل مشكل و ضررها نيز به يكباره روي فرد عارض مي‌شوند.مخدرهاي جديد به علت تركيب شيميايي كه دارند، سيستم مركزي اعصاب را تحريك كرده و باعث بروز نوعي تشنج و حركات غير قابل كنترل به همراه تعريق، گشادي مردمك چشم و در مجموع، كنش‌هاي شديد رفتاري مي‌شوند.اعتياد و مواد مخدر مرز نمي‌شناسد و در مبارزه با آنها نبايد به مخدرهاي سنتي اكتفا كرد؛ زيرا هر فردي كه در فرآيند اعتياد قرار بگيرد، ممكن است آلوده به يكي از ماده‌هاي تخديري (چه سنتي - چه نوين) شود. تبليغات و آگاه سازي، نقش بسيار مهمي در كاهش تقاضا دارند. بايد اعتياد را به همه شناساند. در اين صورت، بسياري به علت عارضه‌هاي ناشي از اين سم مهلك، ممكن است مصرف اين مخدرهاي جديد را كنار بگذارند.از آنجا كه ترك استفاده ماده مخدر از سوي فرد استعمال كننده داراي 4 مرحله تمايل براي ترك، سم‌زدايي، روان درماني و ايجاد تغيير نگرش است و برخي مرحله‌هاي آن مانند سم زدايي ممكن است تا يك سال نيز طول بكشد؛ ترك مخدر صنعتي در اين مدت طولاني، كار بسيار دشواري است و بايد چاره بهتري براي رويارويي با آن انديشيد. تجربه نشان داده است كه متاسفانه به رغم تلاش‌هاي فراواني كه براي بازگرداندن معتادان انجام مي‌شود، درصد بسيار ناچيزي از آنها از چرخه درمان سربلند بيرون مي‌آيند.