مذاکرات استانبول نتیجه ای نداشت، اما خسته کننده هم نبود

سرویس بین الملل ـ خبرگزاری روسی ریانوویستی در مقاله ای با موضوع لزوم در پیش گرفتن سیاست های جدید در برابر برنامه هسته ای ایران، نوشت: هرچند مذاکرات استانبول نتیجه ای نداشت، دست کم خسته کننده نبود.

به گزارش «تابناک»، این خبرگزاری روسی ادامه می دهد، می توان نتیجه گرفت که تهران توپ را در زمین خود نمی بیند و سعید جلیلی، مذاکره کننده ارشد هسته ای ایران، نیز روز شنبه از آمادگی برای ادامه مذاکرات با 1+5 بر پایه یک منطق مشترک و احترام حقوق قانونی همه ملت ها خبر داد.

این در حالی است که ایران در دور پیشین گفت وگوها، موافقت خود را برای انجام مذاکرات بعدی در استانبول اعلام کرد، ولی در ترکیه پس از رد طرح سازمان ملل در نظارت بر برنامه های هسته ای تهران و انجام یک نشست دوجانبه با نمایندگان آمریکا از مذاکره درباره طرح مبادله اورانیوم با دیگر کشورها خودداری کرد و در مقابل، از گروه 1+5 خواست تا تحریم ها را متوقف سازند و اجازه دهند، ایران به گسترش برنامه های غنی سازی اورانیوم اش ادامه دهد.
نمایندگان تهران همچنین برای مذاکره درباره مسایل دیگری چون وضعیت امنیت در خاورمیانه اعلام آمادگی کردند.

افزون بر این، ایرانی ها کاملا برای انجام مذاکرات آماده هستند. دیپلمات ها و مقامات بلندپایه این کشور در هفته گذشته به مسکو، سئول، برزیل و برخی دیگر از کشورها از جمله ترکیه سفر کردند و نشان دادند که ایران دیگر یک کشور منزوی و تحت فشارهای بین المللی نیست و در عین حال نیز تلاش های آمریکا در متقاعد ساختن سازمان ملل مبنی بر ناممکن بودن مذاکره با ایران بدون اعمال تحریم های سخت گیرانه را به پرسش گرفت.

این خبرگزاری روسی در ادامه می افزاید: آمریکا حتی در ماه ژوئن گذشته، روسیه و چین را نیز به تأیید تحریم های بین المللی متقاعد ساخت؛ تحریم هایی که این دو کشور همواره بر ناکارآمدیشان تأکید کرده اند.

اکنون و در شرایطی که مشخص نیست، تحریم های پیشین تأثیرگذار بوده است یا خیر، سخن از تحریم های تازه به میان می آید. غرب در عراق، در حالی شکست خورد که پس از دوازده سال تحریم های بی حاصل و تحت فشار گذاشتن مردم بی گناه، سرانجام آمریکا و انگلیس مجبور انجام حمله ای نافرجام شدند.

اما تحریم های یکسویه حتی از تحریم های بین المللی نیز بی اثرتر است. کمتر کسی به یاد می آورد که آمریکا در سال 1998هند را به دلیل انجام آزمایش های هسته ای تحریم کرد، افزون بر این که سرانجام نیز نه تنها نتوانست مانع از تبدیل شدن این کشور به یک قدرت هسته ای شود، بلکه اکنون در حال رسیدن به جایگاه سوم بزرگ ترین قدرت های اقتصادی جهان است و بحران هسته ای ایران نیز مانند مسأله هسته ای هند شده است.

ریانووستی سپس در تحلیلی کوتاه می نویسد: مسأله اصلی آن است که یک فرمانده مجرب وقتی می داند، طرحی اجراشدنی نیست، آن را مطرح نمی سازد. یک شورای امنیت ناتوان نیز می تواند مشکلی به مراتب بزرگتر از مسأله هسته ای ایران باشد، چرا که انتظار نمی رود سازمان ملل، همان گونه که از عملیات نظامی توفان صحرا در سال 1991 پشتیبانی کرد، از طرح حمله نظامی به ایران نیز حمایت کند، چرا که در آن مقطع، عراق به کویت حمله کرده بود، ولی ایران به کشوری حمله نکرده و دلیلی هم برای تصویب آن ندارد.

از سوی دیگر نیز هیچ کشوری تمایل به لشکرکشی نظامی به ایران ندارد و آمریکا هم هنوز نیروهایش را از افغانستان و عراق خارج نساخته است.

این در حالی است که پس از پایان مذاکرات ژنو، یکی از مقام های ارشد ایران اعلام کرد که گفت وگوها در استانبول آخرین شانس غرب خواهد بود، ولی هنوز شانس دیگری وجود دارد و مسأله این است که غرب چگونه می خواهد از آن بهره ببرد.

انتشار اخباری مبنی بر آمادگی ایران برای مذاکره در حالی است که ایران در همه حال آماده مذاکره بوده و هیچ گاه ایران اعلام نکرده است که مذاکره نمی کند، ولی آنچه غرب تا کنون درک نکرده، یا نمی خواهد درک کند، این است که ایران منطقا می گوید هیچ کشوری درباره واگذاری حق خود به دیگران مذاکره نمی کند، بلکه با جان و دل و با بهره گیری از همه ابزار ها از آن دفاع می کند.