بیرانوند و زنگ خطر ورزشکارسالاری؛ استعداد جوان، فراتر از ساختار تیم ملی!
به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک، ماجرای اخیر محمد بیرانوند، تیرانداز ۱۸ ساله ایران، بار دیگر موضوعی جدی را در ورزش قهرمانی مطرح کرده است؛ اینکه مرز میان مطالبه‌گری ورزشکار و ورزشکارسالاری کجاست؟
استعداد و نبوغ ورزشی، هرچقدر هم چشمگیر باشد، به‌تنهایی تضمین‌کننده موفقیت در ورزش قهرمانی نیست. آنچه یک استعداد را به قهرمانی ماندگار تبدیل می‌کند، در کنار توانایی فنی، انضباط حرفه‌ای، پذیرش مسئولیت، تعامل با کادر فنی و احترام به ساختار تیم ملی است و اگر این اصول نادیده گرفته شود، می‌تواند آینده حرفه‌ای یک ورزشکار را تحت تأثیر قرار دهد.
بیرانوند در شرایطی از ترک اردو و دشواری بازگشت به تمرینات تیم ملی سخن گفته که تغییر سرمربی و موافقت نشدن با درخواست او برای حضور مربی شخصی، از جمله دلایل مطرح‌شده برای این تصمیم بوده است.
- بیشتر بخوانید:
انتظارهایی که برآورده نشد و امیدهایی که ساخته شد/ زنان الهام‌بخش و یک تازه وارد گردن کلفت!
این تیرانداز تراپ تیم ملی، بدون تردید یکی از استعدادهای قابل توجه این رشته است و در سال‌های آینده می‌تواند به یکی از چهره‌های اثرگذار تیراندازی ایران تبدیل شود؛ با این حال قطعاً فرایند انتخاب مربی قوانین و ضوابطی دارد که باید رعایت شود. بیرانوند هنوز ۱۸ سال دارد و در ابتدای مسیر حرفه‌ای خود قرار گرفته است. در چنین شرایطی، این تصور که ورزشکار می‌تواند بر اساس خواسته شخصی خود درباره چگونگی اداره اردو، ترکیب کادر فنی و نحوه فعالیت تیم ملی تصمیم بگیرد، با اصول حرفه‌ای ورزش سازگار نیست.
ورزشکار می‌تواند درباره شرایط تمرین، مسائل فنی و نیازهای حرفه‌ای خود گفت‌وگو کند و دیدگاه‌هایش را به مسئولان انتقال دهد، اما تصمیم‌گیری نهایی درباره ساختار فنی و شیوه اداره تیم ملی، در چارچوب اختیارات مسئولان، کمیته فنی و کادر فنی انجام می‌شود. عبور از این مرز و تبدیل خواسته شخصی به شرط ادامه فعالیت، می‌تواند به شکل‌گیری رویه‌ای خطرناک منجر شود.
اگر قرار باشد هر ملی‌پوشی با تغییر مربی یا نپذیرفتن درخواستش، اردو را ترک کند و ادامه همکاری را به تحقق خواسته‌های خود مشروط سازد، انسجام تیم ملی و اقتدار حرفه‌ای کادر فنی با چالش مواجه خواهد شد. این همان نقطه‌ای است که مطالبه فردی می‌تواند به ورزشکارسالاری تبدیل شود.
در این میان، نقش مربیان پیشین نیز قابل تأمل است؛ اگر مربی برکنار شده واقعاً نگران آینده ورزشی شاگرد خود باشد، انتظار می‌رود او را به حفظ آرامش، رعایت اصول حرفه‌ای و همکاری با سرمربی جدید دعوت کند. حمایت واقعی از یک ورزشکار از سوی مربی، لزوماً به معنای تأیید همه تصمیم‌ها و خواسته‌های او نیست.
مربی‌ای که سال‌ها برای پیشرفت یک ورزشکار تلاش کرده، بهتر از بسیاری می‌داند که مسیر قهرمانی تنها به توانایی فنی وابسته نیست. بنابراین، حتی در صورت وجود اختلاف‌نظر با مدیریت یا کادر فنی جدید، تشویق ورزشکار به فاصله گرفتن از اردو یا تقویت تقابل با ساختار تیم ملی، نمی‌تواند به سود آینده او باشد.
نکته مهم‌تر آنکه بیرانوند هنوز در سنی قرار دارد که می‌تواند از تجربه‌های امروز خود درس بگیرد و مسیر حرفه‌ای‌اش را اصلاح کند؛ اما اگر این تصور در او شکل بگیرد که موفقیت‌های اولیه، جایگاه ویژه‌ای برای تعیین تکلیف در ساختار تیم ملی ایجاد می‌کند، ممکن است به‌تدریج از پذیرش نقد، یادگیری و همکاری با کادر فنی فاصله بگیرد.
انتظار می‌رود فدراسیون تیراندازی در مقابل ورزشکار سالاری تصمیمی قاطع اتخاذ کند تا از ایجاد این رویه غلط در روند فعالیت تیم‌های ملی جلوگیری کند.
