حرمت مسؤولیت را نگه نداشتید...

محمدصادق کوشکی در «الف» نوشت:
 
روزگاری مسؤولیت در جمهوری اسلامی حرمت و قداست داشت! آن قدر که حضور در ساحت آن عبادت تلقی می‌شد و برای تصدی آن لایق‌ترین ها گزینش می‌شدند!
 
بگذریم از این که حضرت امام برای پوشیدن ردای مسؤولیت در نظام جمهوری اسلامی 54 ویژگی برشمرده‌اند! یعنی اینکه افراد با داشتن این مجموعه از صفات حق دارند در کسوت مسؤول نظام اسلامی ظاهر شوند و اگر کسی فاقد این ویژگی‌ها به مسوولیت برسید در حق آن منصب و در حق نظام و در حق مردم جفا کرده است!
 
اما آن چه این روزها در روند عزل و نصب‌های قوه مجریه می‌گذرد ـ به یک باره قداست و حرمت و شان مسؤولیت در نظام اسلامی را به باد داده و خواهد داد.
 
دیگر صحبت از این نیست که چرا مسؤولیت ها به افراد کم لیاقت یا بی‌لیاقت سپرده می‌شود! بلکه سخن این جاست که لطفاً به کسی مسؤولیت بدهید که آن را قبول کند! همین و بس! نه این که از قول او و به دروغ خبر پذیرش و منصب جدید را بدهید و آن بنده خدا چند بار مجبور به تکذیب شود!
 
آن چه در ماجرای نصب معاون رییس‌جمهور و ریاست سازمان ملی جوانان گذشته و می‌گذرد بدون شک در جمهوری اسلامی بی‌سابقه است!
 
یعنی جایگاه  معاونت رییس جمهور آن قدر پایین آمده که باید فردی برای پذیرش آن چندین روز زیر فشار گذاشته شود تا آخر کار ببینیم قبول می‌کند یا نه؟ البته به خانم ترکستانی بابت مقاومت در عدم پذیرش این نوع "مسئولیت گرفتن اجباری" تبریک می‌گوییم. اما باید یک کسی لااقل در پیشگاه خدا و صاحب اصلی انقلاب و نظام به این سوال پاسخ بدهد که این شیوه گزینش مسؤول با کجای اسلام و قانون و اخلاق و شرع و تحمل بدیهیات مدیریت مطابقت دارد؟ آیا فردی که با فشار حاضر به پذیرش چنین مسؤولیتی می‌شود می‌تواند آن را خداپسندانه تصدی کند و به نقطه مطلوب برساند؟
 
گیرم که با فشار، مقاومت خانم ترکستانی درهم شکسته شود و ایشان تحت فشار دایی و عمه و خاله معاونت رییس جمهور را بپذیرد! آیا آمادگی روحی، روانی و عملی و تجربی پذیرش چنین مسؤولیتی را دارد؟ آیا صداقت معاونت رییس‌جمهور در ایشان هست؟ آیا صرف انتساب به یک چهره نزدیک به رییس جمهور می‌تواند مجوز چنین انتسابی باشد؟ تکلیف مسؤولیت ایشان در وزارت بهداشت چه می‌شود؟ آیا افرادی برای پذیرش یک مسؤولیت نباید برنامه‌ریزی قبلی داشته باشند؟ آیا افراد نباید اضافه بر سوابق مرتبط و تجربه و تفحص و دانش مرتبط، برنامه پیشنهادی برای ارتقاء کیفیت سازمان مورد نظر را به مقام منصوب کننده (یعنی ریاست جمهور) ارایه کنند؟
 
شاید خانم ترکستانی به فردا روزی می‌اندیشد که مانند ریاست سابق همین سازمان با یک تلفن کله پا شود و به همین دلیل از همین الان دست به پیشگیری زده‌اند؟ اما برای صحنه‌گردانان امروز قوه مجریه این امکان فراهم نبود که این پست را به کسی بسپارند که لااقل برای حفظ ظاهر هم که شده به مجرد دریافت حکم، آن را قبول کند و شاد و خرم سراغ میز ریاست بر سازمان ملی جوانان برود؟