از خواستگاری تا «سوایپ»؛ فرهنگ آشنایی در عصر اینترنت

شوهر تا حدودی برای خیلی ها پیدا کردنی شده است خیلی از خانواده ها همشکل با شوهر پیدا کردن دخترشان ندارند.

یادش بخیر،همسر عزیزم که او راباکرونا ازدست دادم...
پدرم وپدرش درشب شعرباهم دوست شده بودند و ماراباهم آشنا کردند.تا لحظه ای که زنده هستم،روزی که برای اولین بار او رادیدم ازیاد نخواهم برد و آخرین دیدارمان که مظلوم وآرام خوابیده بود. تصویر اولین وآخرین دیدارمان،هرلحظه ودرهمه ثانیه های زندگی ام،تکرار می شود.
ما کاملا سنتی باهم ازدواج کردیم ،بدون هیچ آشنایی قبلی، دوهفته بعد ازنامزدی هم عقد کردیم ولی هنوز بعداز ۶سال از رفتنش،قلبم برایش می تپد ودلتنگش هستم......

جامعه و افراد پیچیده شده اند. نیازها و معیارهای همسریابی هم پیچیده تر شده اند و روند همسریابی هم دشوار تر شده است. با کمک گرفتن از تکنولوژی غلبه بر نیازها و دشواریها هنوز هم سخت است ،
دلیلی ندارد که جامعه بخواهد خود را از این امکانات محروم کند.
شاید بهتر باشد که موسسات مختلف و در راس آنها واحدهای فعال در دانشگاهها بصورت علمی با صرف بودجه مشخص و تشکیل شبکه اطلاعاتی گسترده و کمک گرفتن از هوش مصنوعی و تجارب مشاوران ، صحت سنجی اطلاعات دریافتی و . . . به کمک جوانان طالب ازدواج بیایند.

نیازی به این کارها نیست شماها دست کردید در سفره مردم بیکاری بی پولی داره فریاد میکنه با این همه گرونی اخه کدام ادم عاقلی زن میگیره رفته رفته آداب و رسوم ایرانی و فرهنگ ایرانی از بین رفته شماها اگر زمینه فراهم بکنید از شغل بگیر ارزونی اجناس بگیر و همایت بشه از دختر و پسر رفته رفته همه میرن زیر یک سقف و با خیل اسوده زندگی میکنن