رهبر شهید در "رواق دارالذکر" به خاک سپرده نمیشود!
تابناک - اینجا "دارالذکر" هرچند جای با مسمایی است
و جای یادآوری توست
و جایی که تکثیر میشوی،
اما دارالذکر تو جای دیگریست؛ در سینه ما.
اینجا، بر سنگِ مزارت، نامت، نوشته ایست بلند،
اینجا، جایی است برای یادآوریِ مدام
جایی برای ذکرِ نامی که از این خاکِ تنگ،
به افقی دیگر رخت بربسته است.
جایت خالی نیست، نه،
جایت پُر است در دارلذکرهای ما
که آنجا مدفن نیست. جای روییدن است.
جایی که هر آن در آن،
چون درختی که ریشه در آبهایِ زمین دارد،
بارورتر میشوی،
تکثیر میشوی در سینههایی که با تو نفس میکشند.
ما تو را یاد میکنیم،
و هیچگاه نسیان،
نه بر تو دست خواهد یافت،
نه بر ما،
چون ما به تو پیوند خوردهایم،
با رشتهای که مرگ و حتی شهادت هم نمیگسلد.
تو در دارلذکر سینههای مایی
تا گل بدهی و گلستان باشی،
تا به ما یادآوری کنی که فراموش نکنیم،
که در این گردابِ پرغوغا،
در این روزمرگیِ بیحاصل،
درگیرِ نسیان نشویم،
که اگر نامت را گم کنیم،
خود را گم کردهایم.
تو تا همیشه با ما خواهی بود،
ای ذکر بزرگِ دارالذکرِ ما.
مدام، بیوقفه، بیچون و چرا،
ذکرِ تو را خواهیم گفت،
در سحرگاهانِ بیخواب،
در شبانگاهانِ بیپناه.
این رواق حرم، در دلِ ما نیز برپاست،
دارالذکرِ ماست،
که هم به دارالسرور میرسد،
هم به دارالعزه،
و هم دارالزهد. درست مثل رواق حرم.
و تا به انتها خواهد رفت،
تا به آن نقطهای که عشق،
دیگر عشق نیست،
خودِ حقیقت است. "صحن آزادی" است.
درست مثل همان رواق دارالذکرِ حرم،
که فرجامش،
صحنِ آزادیِ است.
روزی باز به تو خواهیم رسید،
در صحنِ آزادِ خدا،
در آن میدانِ بیکران،
زیارتت خواهیم کرد،
و تو دوباره،
با همان لحن پرشورت،
حرفها خواهی زد.
اینجا، جایِ بامسماییست،
اما تو در اینجا دفن نیستی،
تو در رواق دارالذکر سینه های مایی.
با یادِ تو،
ما نیز سبز خواهیم ماند،
همیشه سبز،
چون تو،
چون خاطرت،
چون جایت،
که هرگز رنگ نمیبازد،
هرگز فراموش نمیشود،
هرگز نمیمیرد.
یادت همیشه سبز،
جایت همیشه سبز...
یاعلی
