خودرو کند رومانیایی؛ محبوب ایرانی، تندر ۹۰، ال ۹۰

به گزارش تابناک؛ خودرویی که ایرانی‌ها آن را با نام ال ۹۰ می‌شناسند و در اصل همان داچیا لوگان رومانی است. سدان ساده‌ای که وقتی برای نخستین بار وارد ایران شد، بسیاری به ظاهرش خندیدند، طراحی آن را متعلق به دهه‌های گذشته دانستند و حتی لقب‌هایی نه‌چندان دوستانه به آن دادند. اما گذر زمان نشان داد مهندسان رنو چیزی را دیده بودند که بسیاری از منتقدان متوجه آن نشده بودند؛ اینکه یک خودرو لزوماً نباید زیبا باشد تا موفق شود.

داستان لوگان از اوایل دهه ۲۰۰۰ آغاز شد؛ زمانی که گروه رنو تصمیم گرفت خودرویی برای بازار‌های در حال توسعه طراحی کند. هدف ساده بود؛ ساخت خودرویی ارزان، مقاوم، قابل اعتماد و کم‌هزینه برای نگهداری. برخلاف بسیاری از پروژه‌های خودروسازی که از ابتدا به دنبال جذب مشتری با طراحی‌های پیچیده و فناوری‌های پرزرق‌وبرق هستند، لوگان بر اساس یک فلسفه متفاوت شکل گرفت؛ هر قطعه‌ای که روی خودرو نصب می‌شود باید دلیلی منطقی برای حضور داشته باشد.

نتیجه کار خودرویی شد که شاید روی جلد مجلات خودرویی جایی نداشت، اما در جاده‌های ناهموار اروپای شرقی، خاورمیانه، آفریقا و آمریکای جنوبی به سرعت محبوب شد.

وقتی ال ۹۰ به ایران رسید، بازار خودرو کشور شرایط متفاوتی داشت. خریداران میان گزینه‌هایی مانند پژو ۴۰۵، سمند، پژو پارس و پراید انتخاب می‌کردند. خودرو‌هایی که هر کدام مزایا و معایب خاص خود را داشتند، اما تقریباً همگی بر پلتفرم‌هایی قدیمی استوار بودند.

در چنین فضایی ورود محصولی با اصالت رنو اتفاق مهمی محسوب می‌شد. پروژه تولید این خودرو با همکاری ایران خودرو و پارس خودرو آغاز شد و به مرور زمان نسخه‌های مختلفی از آن وارد خیابان‌های کشور شدند.

 

لوگان زیبا نبود. حداقل طبق استاندارد‌های رایج آن دوران. چراغ‌های بزرگ، خطوط صاف بدنه، گلگیر‌های ساده و کابینی که بیشتر شبیه یک ابزار صنعتی بود تا یک خودروی خانوادگی. بسیاری معتقد بودند طراحی آن به اندازه‌ای محافظه‌کارانه است که حتی در زمان عرضه نیز قدیمی به نظر می‌رسد.

اما رنو دقیقاً همین را می‌خواست.مهندسان فرانسوی به جای هزینه کردن روی تزئینات و جزئیات بصری، سرمایه خود را صرف دوام و قابلیت اطمینان کردند. به همین دلیل در بسیاری از بخش‌های خودرو با راه‌حل‌هایی روبه‌رو می‌شویم که شاید هیجان‌انگیز نباشند، اما فوق‌العاده کاربردی هستند.

زیر کاپوت مشهورترین نسخه ال ۹۰ در ایران، موتور K۴M قرار داشت؛ یک پیشرانه ۱.۶ لیتری ۱۶ سوپاپ که حدود ۱۰۵ اسب بخار قدرت و نزدیک به ۱۴۰ نیوتن متر گشتاور تولید می‌کرد. روی کاغذ این اعداد حتی در زمان عرضه نیز خیره‌کننده نبودند.

 

 

 

این پیشرانه به شکلی طراحی شده بود که بتواند صد‌ها هزار کیلومتر بدون دردسر جدی کار کند. بسیاری از مالکان ال ۹۰ در ایران امروز خودرو‌هایی در اختیار دارند که بیش از ۳۰۰ هزار یا حتی ۴۰۰ هزار کیلومتر کار کرده‌اند، اما همچنان با موتور و گیربکس اصلی در حال تردد هستند.

در کشوری که بسیاری از خودرو‌ها پس از چند سال استفاده با مشکلات فنی متعدد روبه‌رو می‌شوند، چنین موضوعی اتفاق کوچکی نیست.

از نظر عملکرد نیز ال ۹۰ هرگز خودروی کندی نبود، هرچند سریع هم محسوب نمی‌شد. شتاب صفر تا صد حدود ۱۰ تا ۱۱ ثانیه‌ای آن در مقایسه با خودرو‌های هم‌رده کاملاً قابل قبول بود. اما آنچه رانندگان را شگفت‌زده می‌کرد کشش مناسب موتور در دور‌های میانی و توانایی خودرو در سفر‌های طولانی بود.

بسیاری از رانندگان تاکسی بین شهری به سرعت متوجه شدند که این خودرو برای کار مداوم ساخته شده است. مصرف سوخت منطقی، استهلاک پایین و توانایی پیمودن مسافت‌های طولانی باعث شد ال ۹۰ به یکی از محبوب‌ترین خودرو‌های فعال در ناوگان حمل‌ونقل کشور تبدیل شود.

شاید یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های لوگان، سیستم تعلیق آن باشد. جاده‌های ایران همیشه مهربان نیستند. چاله‌ها، دست‌اندازها، آسفالت‌های فرسوده و مسیر‌های روستایی بخشی از واقعیت روزمره رانندگی در کشور هستند.

 

تعلیق بلند و مقاوم ال ۹۰ باعث می‌شد خودرو در مسیر‌هایی حرکت کند که بسیاری از سدان‌های شهری در آنها دچار مشکل می‌شدند. فاصله مناسب کف خودرو از زمین نیز مزیتی بود که مالکان آن به خوبی درک می‌کردند.

در داخل کابین نیز همه چیز تابع فلسفه سادگی بود. خبری از نمایشگر‌های بزرگ، نورپردازی‌های فانتزی یا تزئینات لوکس نبود. داشبورد پلاستیکی، طراحی ساده ادوات کنترلی و حتی محل قرارگیری برخی کلید‌ها بار‌ها مورد انتقاد قرار گرفت.

 

 

وقتی قطعه‌ای وجود ندارد، خراب هم نمی‌شود. این منطق شاید چندان هیجان‌انگیز نباشد، اما برای خودرویی که قرار است سال‌ها در شرایط سخت کار کند کاملاً منطقی است.

جالب اینجاست که محبوبیت لوگان تنها به ایران محدود نشد. در اروپا نیز داچیا لوگان به یکی از موفق‌ترین خودرو‌های اقتصادی تبدیل شد. حتی چندی پیش حضور یک داچیا لوگان تقویت‌شده در مسابقات ۲۴ ساعته نوربرگ‌رینگ آلمان توجه علاقه‌مندان دنیای موتوراسپرت را جلب کرد. خودرویی که با حدود ۲۸۰ اسب بخار قدرت در کنار پورشه‌ها، مرسدس‌ها و آئودی‌های مسابقه‌ای قرار گرفت و به یکی از محبوب‌ترین سوژه‌های مسابقه تبدیل شد.

همین اتفاق نشان می‌دهد که لوگان طی سال‌ها به چیزی فراتر از یک خودروی اقتصادی تبدیل شده است. این خودرو نمادی از فلسفه‌ای متفاوت در صنعت خودرو است؛ فلسفه‌ای که می‌گوید دوام، سادگی و کارایی گاهی ارزشمندتر از ظاهر پرزرق‌وبرق هستند.

در ایران نیز توقف تولید ال ۹۰ یکی از بحث‌برانگیزترین اتفاقات بازار خودرو بود. با وجود تمام انتقاد‌هایی که به ظاهر و امکانات آن وارد می‌شد، بسیاری از خریداران همچنان حاضر بودند برای خرید نمونه‌های کارکرده این خودرو مبالغ قابل توجهی پرداخت کنند.

 

 

امروز اگر به بازار خودرو‌های دست دوم نگاه کنیم، هنوز هم ال ۹۰ یکی از پایدارترین قیمت‌ها را دارد. علت نیز مشخص است؛ بازار به خودرو‌هایی که امتحان خود را پس داده‌اند اعتماد می‌کند.

شاید ال ۹۰ هرگز خودرویی نبوده که نوجوانان تصویرش را روی دیوار اتاق خود نصب کنند. شاید هیچ‌کس برای شنیدن صدای موتور آن هیجان‌زده نشود و شاید طراحی آن هرگز برنده جوایز زیبایی نشده باشد. اما در دنیای واقعی خودروها، جایی که مردم هر روز برای رفتن به محل کار، سفر خانوادگی یا کسب درآمد به وسیله نقلیه خود وابسته هستند، معیار‌های دیگری اهمیت پیدا می‌کنند.

راز موفقیت ال ۹۰ را باید در همین موضوع جست‌و‌جو کرد. این خودرو هیچ ادعای بزرگی نداشت. قرار نبود اسپرت باشد، قرار نبود لوکس باشد و قرار نبود چشم‌ها را خیره کند. تنها مأموریتش این بود که هر روز روشن شود، حرکت کند و صاحبش را به مقصد برساند؛ و شاید به همین دلیل است که سال‌ها پس از توقف تولید، هنوز هم وقتی نام ال ۹۰ یا داچیا لوگان به میان می‌آید، بسیاری از ایرانی‌ها با لبخند از خودرویی یاد می‌کنند که اگرچه کند، ساده و بی‌ادعا بود، اما یکی از وفادارترین همراهان جاده‌های ایران محسوب می‌شد؛ یک رومانیایی سخت‌جان که ثابت کرد در دنیای خودرو، محبوبیت همیشه از مسیر اسب‌بخار‌های بیشتر به دست نمی‌آید.