ترامپ با حمله به ایران به حامیانش و مردم آمریکا خیانت کرد/ مدرکی از حمله پیش دستانه ایران وجود نداشت

به گزارش سرویس بین الملل تابناک، «اِما اشفورد»، ستون‌نویس مجله «فارن پالسی» و از اعضای ارشد اندیشکده «مرکز استیمسون» تحلیل کرد «دونالد ترامپ»، رئیس جمهور آمریکا با دست زدن به تجاوز نظامی مشترک با رژیم صهیونیستی علیه ایران که موجب به شهادت رسیدن حضرت آیت الله خامنه‌ای، رهبر معظم انقلاب اسلامی به همراه مقام‌های ارشد نظامی و دولتی جمع کثیری از مردم شده به پایگاه حامیان خود و کل مردم آمریکا خیانت کرده چون به آنها شعار «اول آمریکا» را وعده داده و مداخله‌جویی نظامی به سبک دوران ریاست جمهوری «جورج دبلیو. بوش» را رد کرده بود.

به نوشته فارن پالسی، دونالد ترامپ با صدور دستور حمله به خاک ایران بار دیگر ثابت کرد که شعارهای انتخاباتی او برای بازگشت به کاخ سفید، چیزی جز فریب افکار عمومی نبوده است. او که خود را به عنوان رئیس‌جمهور صلح‌طلب و مخالف سرسخت مداخلات نظامی بی‌نتیجه در خاورمیانه معرفی کرده بود، اکنون آشکارا کشوری دیگر را هدف تجاوز نظامی قرار داده است.

اما اشفورد با کنایه به ادعای ترامپ مبنی بر اینکه در پایان دادن به چند جنگ نقش داشته و شایسته دریافت جایزه صلح نوبل است، می‌نویسد: «ترامپ حالا به همان چیزی تبدیل شده که قبلا محکوم می‌کرد.»

این جنگ‌طلبی در حالی است که نظرسنجی‌های معتبر داخلی در آمریکا، از جمله نظرسنجی مشترک رویترز/ایپسوس، نشان می‌دهد تنها ۲۷ درصد از مردم آمریکا از این حملات حمایت می‌کنند و ۴۳ درصد آشکارا با آن مخالف هستند. این آمار در حالی منتشر می‌شود که پنتاگون به تازگی به هلاکت رسیدن دست کم سه نظامی آمریکایی در حملات تلافی‌جویانه ایران را تأیید کرده است.

تحلیلگران معتقدند سیاست خارجی ترامپ به سرعت در حال دور شدن از آن چیزی است که رأی‌دهندگان از شعار «اول آمریکا» انتظار داشتند. اما اشفورد در تحلیل خود می‌نویسد: «مفهوم "اول آمریکا" که زمانی به معنای اولویت دادن به منافع ملی آمریکا در تعامل با جهان بود، اکنون به هوس‌ها و ماجراجویی‌های نظامی رئیس‌جمهور تبدیل شده است.»

«تاکر کارلسون»، حامی دیرینه خود ترامپ حملات تجاوزکارانه ترامپ علیه ایران را «مطلقا منزجر کننده و شرورانه» خوانده است.

اشفورد تاکید می‌کند: «ترامپ بر سر این قمار کرد که جنگ کوتاه موفقی را به راه می‌اندازد اما حالا منتظر مانده تا ببیند آیا به جای آن ایالات متحده را وارد باتلاق فاجعه‌بار خاورمیانه که قول اجتناب از آن را داده بود کرده است یا خیر.»

به گفته تحلیلگر فارن پالسی استدلال‌های ادعایی ترامپ برای توجیه این تجاوز نظامی فرو می‌پاشند. مقامات ارشد دولت ترامپ مدعی شده بودند که این حملات به دلیل وجود نشانه‌هایی از قصد ایران برای حمله قریب‌الوقوع به نیروهای آمریکایی انجام شده است. با این حال، منابع آگاه به رویترز تاکید کرده‌اند پنتاگون در جلسات محرمانه با کنگره رسما اذعان کرده است «هیچ اطلاعاتی مبنی بر اینکه ایران قصد داشته ابتدا به نیروهای آمریکایی حمله کند» وجود نداشته است. این افشاگری، ادعای واشنگتن درباره ماهیت «دفاعی» این جنگ را کاملا بی‌اعتبار می‌سازد.

این تحلیلگر بر این باور است اگرچه شعار «اول آمریکا» در دوران رقابت‌های انتخاباتی برای ترامپ محبوبیت ایجاد کرد، اما اجرای آن در عمل به بیراهه رفته است. نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد که افکار عمومی آمریکا خواستار نقش‌آفرینی کم‌رنگ‌تر واشنگتن در جهان است. طبق نظرسنجی مشترک مرکز تحقیقات عمومی AP-NORC، تنها ۱۷ درصد از آمریکایی‌ها خواهان نقش فعال‌تر کشورشان در حل مشکلات جهان هستند و ۴۵ درصد خواستار نقش کم‌رنگ‌تر هستند.

همچنین طبق نظرسنجی‌ها سیاست خارجی ترامپ برخلاف میل رأی‌دهندگان پیش رفته است. نرخ محبوبیت سیاست خارجی او در ماه‌های اخیر از ۴۱ به ۳۷ درصد کاهش یافته است. حتی در میان جمهوری‌خواهان نیز نارضایتی از برخی اقدامات مشهود است؛ به گونه‌ای که نزدیک به ۷۰ درصد آنها با تصرف گرینلند مخالف بوده و تنها ۱۷ درصد از ایده مداخله متجاوزانه علیه ایران حمایت کرده‌اند.

اشفورد در ادامه به انتقاد از مسیر کنونی کاخ سفید پرداخته و می‌نویسد که سیاست خارجی ترامپ به جای تمرکز بر منافع ملی آمریکا، به سلایق شخصی و تمایلات ماجراجویانه رئیس‌جمهور گره خورده است. از جمله مصادیق آن می‌توان به پیوستن به حملات رژیم صهیونیستی علیه تأسیسات هسته‌ای ایران، مداخله در ونزوئلا تحت تأثیر مشاورانی مانند مارکو روبیو، و سخن گفتن از تغییر حکومت در کوبا اشاره کرد.

اشفورد همچنین نوشته است خود شعار «اول آمریکا» تعریف روشنی ندارد و به ابزاری برای انتقام‌گیری‌های شخصی و قلدری تبدیل شده است. حملات اخیر علیه ایران نماد این رویکرد است؛ در حالی که تنها یک‌چهارم از آمریکایی‌ها هفته گذشته از اقدام نظامی علیه ایران حمایت می‌کردند، ترامپ بدون ارائه توضیح به مردم، کشور را وارد جنگی جدید کرده است.

نویسنده در پایان خاطرنشان می‌کند که تاریخ نشان داده، چنین جنگ‌هایی تنها بیزاری عمومی از مداخلات نظامی آمریکا را افزایش می‌دهد. آنچه شهروندان آمریکایی می‌خواهند، زندگی امن و مطمئن و نقش‌آفرینی متواضعانه در جهان است، نه جنگ‌های بی‌پایان در خاورمیانه و بازسازی سیاست‌های دوره جورج دبلیو بوش. آنها «آمریکای زورگو» را نمی‌خواهند؛ اما سیاست‌های کنونی کاخ سفید، چیزی جز این نیست.