اگر هوای تهران آلوده نبود باید تعجب میکردیم+تصاویر
دکتر یوسف رشیدی
واقعیت تلخ و گزنده آلودگی هوای شهر تهران پس از سالها دوباره با استقرار شرایط پایدارجوی، چهره نازیبای خود را در این شهر به نمایش گذاشت.
بهراستی چرا بهرغم تأکید مشخص برنامههای دوم، سوم و چهارم توسعه (تبصره «ب» ماده 82 قانون برنامه دوم توسعه، بند «د» ماده 104 برنامه سوم توسعه و ماده 62 قانون برنامه چهارم توسعه) مبنی بر کاهش آلودگی هوای شهرهای بزرگ کشور به حد استانداردهای بهداشتی توسط دولت، کماکان شاهد بروز این معضل زیستمحیطی هستیم؟!
در هر صورت تب مسئله آلودگی در تهران آن هنگام بالا میگیرد که بهواسطه شرایط پایدارجوی، شاخصهای آلودگی در این شهر بالاتر از حد استاندارد میرود و جلسات متناوب در این خصوص تشکیل میشود. مسئولان و مدیران در ردههای مختلف و سازمانها و نهادهای گوناگون اندر باب اهمیت این موضوع و چه باید کردها سخن میرانند و تنها ماحصل این جلسات و سخنرانیها، تعطیلی مدارس، ادارات و غیره است و بس!
اما بهراستی چه باید کرد؟ چرا پس از بارش اولین باران بهاری و سپری کردن فصول سر سال، مسئله آلودگی هوا به بوته فراموشی سپرده شده دیگر کسی به یاد اهمیت و اثرات مخرب آن نمیافتد؟چرا پس از گذشت حدود 50 سال از اتفاقات ناگواری که در شهر لندن و کشورهای بلژیک و آمریکا افتاده و بحرانهای آلودگی هوا در این شهرها و کشورها، ما باید دوباره تجربه تلخ آنها را تکرار کرده و جان انسانهای فراوانی را تهدید کنیم؟
جواب تمامی این چراها مشخص و معلوم است. درحقیقت با این روند کند اقدامات اجرایی و بیاهمیتی به قوانین و مقررات مصوب کشور، اگر هوای تهران آلوده نبود باید تعجب میکردیم. آنچه همواره به پاکیزگی هوای این کلانشهر کمک کرده، شرایط آب و هوایی بوده است و نه مدیریت آگاهانه بر تولید و انتشار آلودگی هوا.
بررسی عملکرد و اقدامات انجام شده این نکته مهم را به ذهن متبادر میسازد که شاید آلودگی هوا و رفع این معضل زیستمحیطی اولویت و دغدغه اصلی مسئولان ما نیست. تأیید این ادعا را میتوان در اقدامات غیرکارشناسی و کوتاهیهای زیر جستوجو کرد.
شهر تهران بهصورت کلی از آلودگی ذرات معلق رنج میبرد. لغو ممنوعیت تردد و شمارهگذاری خودروهای دیزل که اخیرا در کشور به تصویب رسیده است، آن هم با استفاده از سوختهای سنگین غیراستاندارد، یعنی تزریق ذرات معلق در وسعت بسیار به هوای تهران. به تعویق افتادن اجرای استانداردهای آلودگی خودروهای نو که قرار بود از ابتدای سال 1389 براساس استاندارد یورو 3 باشد و به بهانههای مختلف به تعویق افتاده نیز عاملی دیگر است.
سومین نمونه، کوتاهی در اجرای هرچه سریعتر ماده 62 قانون برنامه چهارم توسعه است که اشاره به از رده خارج کردن تمامی خودروهای فرسوده و موتورسیکلتهای غیراستاندارد دارد. چهارمین نمونه نیز تحقق نیافتن قانون برنامه حملونقل عمومی است که بهواسطه عدم تخصیص بودجههای مورد نیاز و کارشکنیهای فراوان بلاتکلیف مانده و بار خسارات ناشی از این کوتاهی مستقیما بر دوش مردم سنگینی میکند و مصادیق بارز بسیار دیگر.
گزارش خطا
غیر قابل انتشار: ۰
در انتظار بررسی: ۰
انتشار یافته: ۱۳
باسلام، معلوم است وقتي اين همه جمعيت درشهرتهران روي هم انباشته شوندوساختمانها هرروز برطبقاتشان افزوده ميشود، غيرازاين نخواهدبودبايستي، اولآشهرداري ها دردادن مجوزبراي ساخت وسازبه طورجدخودداري نمايندوپرونده ساخت وساز درتهران رامهروموم كنند.ثانيآاين همه ماشين درتهران رفت وآمد مي كنندواقعآ چه خبراست ،تهران ديگه جاي زندگي نيست ،جهنم است، كسي درتهران زندگي راحتي نداره ، همه اش درحال دويدن ودادزدن براي يك لقمه نان است ، تازه آنهم وقتي شب به منزل برسد دودستي تقديم فروشگاها كند ودايم گرسنه است.
دولتمردان بيايند امكانات تهران را به شهرستانها انتقال دهند ازقبيل دانشگاها،ورزشگاها،كارخانجات ، وخصوصآ ازهمه مهمتر اشتغال به كار درشهرستانها بسيار مهم است.
اين هوا هزار صد درصد كه چه عرض كنم هزار درصد آلوده ودر شرايط بسيار اضطراري است. مسئولان استانداري تهران از گفتن حقيقت وآلودگي چرا هراس دارند. 
سفرم به ایران رو به خاطر آلودگی هوا کنسل کردم. هیچ اراده ای در کشور برای حل مشکلات مردم وجود نداره. همه اش حرف حرف حرف ... چرا اصل مطلب را نمیگویید یکی از عوامل تشدید آلودگی هوا دولت است متاسفانه به نظر میرسد سلامت شهروندان برای رئیس دولت ما کم اهمیت است نمونه آن کارشکنی در پرداخت سهم دو میلیاردی دولت برای گسترش مترو است در وضعیت کنونی شهر تهران خیابانها در ساعات اوج ترافیک بسته میشود و مردم به ناچار به مترو پناه میبرند و وضعیت مترو هم واقعا اسفبار است قطارها جای سوزن انداختن ندارد و به علت شلوغی بیش از حد با تاخیر به مقصد میرسند اگر مترو تهران مثل دیگر کلانشهرها گسترش پیدا میکرد مطمئنا کمک زیادی به حل آلودگی هوا و ترافیک میکرد. یادش بخیر طنز "مسافران" که رامبد جوان ساخته بود. یک قسمتش در مورد آلودگی هوا بود. شبیه همین اتفاقاتی که الان داره رخ میده تو داستان بود. کلی سازمان و جلسه و طرح و پروژه و قرارداد و ... و دست آخر با وزیدن یک باد و بر طرف شدن آلودکی هوا همه میرفتند دنبال کارشون تا آلودگی بعدی و جلسات و هزینه های بعدی و باد نجات بخش بعدی... و این قصه ادامه دارد نظرسنجی
در صورت تجاوز به خاک ایران، کدام گزینه باید در اولویت هدف قرار دادن باشد؟