خودبيني و سليقه محوري، آفت تحقق سند چشم انداز

ايران کشوري است توسعه يافته با جايگاه نخست اقتصادي، علمي و فن آوري در سطح منطقه با هويت اسلامي و انقلابي، الهام بخش در جهان اسلام با تعامل سازنده و موثر در روابط بين الملل.

اين يعني تصوير ايران اسلامي در سال 1404، آن‌هم بر اساس الگوي چشم انداز 20 ساله.

ده‌ها نفر از نخبگان، صاحب‌نظران و فرهيختگان کشور در حوزه‌هاي مختلف سياسي، اقتصادي، فرهنگي امنيتي و... گردهم آمده‌اند و با صرف زمان زيادي از اوقات خود چنين کرده‌اند:

1- آنها حتما در مقابل وطن خود احساس تکليف کرده‌اند و بر اساس تدابير رهبر معظم انقلاب، به عنوان طراحان سياستهاي کلان نظام اسلامي، دلسوزانه ارزشمندترين سند توسعه ملي را آفريده‌اند.

2- آنها چهره‌هاي برگزيده‌اي بوده‌اند که در سه دهه بعد از پيروزي انقلاب اسلامي در تمام سطوح مديريتي و تخصصي کشور داراي تجارب ارزنده بوده و نظام اسلامي بهاي سنگيني را براي رشدو شکوفايي آنها متحمل شده است.

3- پيش‌بيني تحقق اين چشم‌انداز با اين شرايط آرماني در عرض 20 سال بيانگر يک حقيقت غرورآفرين است:

آنها در تعيين الزامات و محاسبات، علاوه بر منابع ملي و درآمدهاي کشور، با عبور از تمايلات سياسي و تنگ نظرانه، تمام ظرفيت هاي قابل اتکاي کشور، اعم از قانون اساسي، قواي سه گانه، احزاب و تشکل‌هاي سياسي، نهادهاي مردمي و بين المللي، نخبگان و مردم را به طور متحد و يکپارچه فراخواني کرده‌اند.

4- «20 سال» عبارت است از مدت زماني که ايران اسلامي با تمام قوا و ظرفيت‌هاي بالفعل و بالقوه، توام با وحدت ملي و اراده عمومي و بدون وقفه مي‌تواند اهداف چشم انداز را محقق کند.

«چشم انداز 20 ساله» تحول بسيار با عظمتي است که شرط تحقق آن قرار گرفتن تمام عوامل و اجزا همچون پازل در کنار يکديگر است و اين کمترين حق اين مردم است که پس از سالها مقاومت و پايمردي و دفاع جانانه از دستاوردهاي انقلاب اسلامي شاهد توسعه همه جانبه کشور در عرصه‌هاي مختلف باشند و به جايگاه حقيقي خود دست يابند.

حال اين سوالات مطرح مي‌شود:

• براستي همه ظرفيت‌ها، سرمايه‌ها و منابع اين کشور در جهت تحقق چشم انداز 20 ساله و حصول اهداف آن تا سال 1404 هماهنگ و فعال مي‌باشند؟ آيا اين پازل کامل است؟

• آيا قواي سه گانه تکليف خود را براي فراهم کردن شرايط اجراي چشم انداز در ظرف مکاني و زماني پيش بيني شده به درستي شناخته و به آن عمل مي‌کنند؟

• آيا تعامل منطقي بين قواي سه گانه در جهت ايجاد بستر لازم براي پيشبرد ابعاد چشم انداز برقرار است؟ و اساسا برنامه‌اي براي انجام اين مهم در دست اجرا دارند؟

• و آيا ميدان براي نقش آفريني احزاب و تشکل‌هاي سياسي و نخبگان به عنوان مکمل‌هاي تئوري ساز و پشتيبان اين طرح ملي مهياست و آنها کارکرد خود را بدرستي انجام مي‌دهند؟

عدم التزام و غفلت از اجراي چشم انداز خطايي نابخشودني است که مهمترين آفت آن خودبيني و سليقه محوري است و فرجام آن نيز فرصت سوزي و محروم ساختن ملتي عظيم و قهرمان از بهترين موقعيت براي تکيه زدن بر جايگاهي در منطقه است که لايق آن هستند.

«... اليس الصبح بقريب...»

Mahmoudeftekhari.blogfa.com
Mahmoud_eftekhari@yahoo.com