تحلیل متفاوت یک مجله آمریکایی از سفر احمدی نژاد به لبنان

سرویس بین الملل ـ در ادامه واکنش های رسانه ای به سفر دکتر احمدی نژاد به لبنان، هفته نامه «تایم» در مقاله ای به بیان آنچه آن را اهداف رییس جمهوری ایران از سفر به بیروت می خواند، پرداخته است.

به گزارش «تابناک»، این نشریه در مقاله تحلیلی خود می نویسد: در شرایطی که در تابستان 2006 صدها تن از مردم لبنان زیر بمباران اسرائیل جان می باختند، وزیر امور خارجه وقت آمریکا، نوید تولد دردناک یک خاورمیانه تازه برای مردمی منطقه را می داد.

اما چندی است، باری دیگر نیز این شعار به گوش می رسد، ولی این بار از سوی ایران و در سفر دو روزه «محمود احمدی نژاد»، رییس جمهوری این کشور به بیروت؛ البته با این تفاوت که این دو خاورمیانه وعده داده شده هیچ شباهتی با هم ندارند.

این سفر برای «احمدی نژاد» که در مقطع کنونی از یک سو با چالش های کشورداری دست و پنجه نرم می کند و از سوی دیگر، در کانون توجه جامعه بین الملل است، مجالی بود برای فاصله گرفتن از بحران های کنونی، ولی به رغم همه این مشکلات، رییس جمهوری ایران در سفر اخیر خود به لبنان، توانست همه محاسبات واشنگتن و هم پیمانانش را از سه جهت بر هم زند:

نخست این که می توان دید، ایران آن قدرها هم که واشنگتن می پندارد، منزوی نشده است.

دوم آن که تلاش های دولت بوش در راستای مغلوب ساختن تهران و متحدانش با شکست روبه رو شد.

و سوم توازن قدرت در منطقه حتی دولت های عرب هم پیمان آمریکا را هم عملا به پذیرش نقش تأثیرگذار ایران در منطقه واداشته است.

به نوشته «تایم»، یکی از اهدافی که احمدی نژاد از این سفر دنبال کرد، به نمایش گذاشتن یک ژست پایداری و ستودن مقاومت پیروزمندانه گروه تحت حمایت خود در برابر حمله اسراییل بود. حضور او در شهر مرزی «بنت جبیل» و اعلام این که «صهیونیست ها سرانجام نابود خواهند شد» نیز ممکن است با هدف هشدار به اسراییلی بوده باشد که فکر حمله به ایران را در سر می پروراند.

بسیاری بر این باورند که تهران، حزب الله را به سلاح های سنگین موشکی تجهیز کرده است تا در صورت حمله اسراییل به تأسیسات هسته ایش، از این نقطه آغازگر حملات تلافی جویانه خود باشد.

اما از سویی، سفر «احمدی نژاد» را می توان جشن پیروزی برای شکست استراتژی پیشین آمریکا نیز قلمداد کرد. شاید دولت «بوش» این آرزو را در سر می پروراند که با پیروزی در حمله به عراق و حملات اسراییل به لبنان و غزه در سال های 2006 و اواخر سال 2008، بتواند مقتدارانه پیروز جنگ علیه ایران و متحدانش شود و به این بازی منطقه ای به سود خود پایان بخشد؛ اما در این مقطع، نفوذ ایران در هر یک از این سه نقطه به مراتب قوی تر از پیش شده است. چنانکه در صورت پیروزی «نوری المالکی»، نخست وزیر عراق، در دور دوم انتخابات این کشور، او انتخاب دوباره خود را مدیون حمایت های متحد شیعه خود خواهد بود.

از سوی دیگر، آمریکا امید داشت حمله سال 2006 اسراییل به لبنان بتواند به شکست «حزب الله» منتهی شود و این در حالی است که این جنبش هم به لحاظ نظامی و هم از نقطه نظر سیاسی قدرتمندتر از پیش در پیکره سیاسی لبنان قرار گرفته و سرانجام این که نه تلاش های نظامی اسراییل و نه محاصره اقتصادی غزه، هیچ یک نتوانسته «حماس» را از پای درآورد و در مقابل هر لحظه قدرت متحد فلسطینی واشنگتن، «محمود عباس»، بیشتر از پیش تحلیل می رود.

از این دیدگاه، تلاش های آمریکا در منفی نشان دادن تأثیر ایران بر حق حاکمیت لبنان نتوانست دولت این کشور را به جلوگیری از انجام این سفر ترغیب کند. در مقابل ده ها هزار لبنانی ـ که غالبا نیز از طرفداران «حزب الله» بودند ـ به استقبال حامی خود شتافتند، ولی احمدی نژاد سفر خود را به دیدار با «حزب الله» محدود نساخت و با «میشل سلیمان»، رییس جمهوری مسیحی لبنان و «سعد حریری»، نخست وزیر تحت حمایت عربستان و آمریکا نیز دیدار کرد.

از سوی دیگر، این سفر در شرایطی صورت گرفت که گفته می شود حکم دادگاه بین المللی درباره ترور «رفیق حریری»، نخست وزیر سابق لبنان، برخی از اعضای برجسته «حزب الله» را نشانه رفته است. «حزب الله» این حکم را یک توطئه اسراییلی می خواند و هشدار داده است که هر گونه اقدام علیه این گروه، می تواند به سرنگونی دولت «حریری» منجر و به دنبال آن، هرج و مرج های سیاسی و خشونت های گسترده ای را به دنبال داشته باشد.

از این روی، می توان این گونه پنداشت که برنامه سفر «احمدی نژاد» با هدف تأکید بر اهمیت اتحاد و جلوگیری از ایجاد تفرقه طرح ریزی شد.

به هر روی، حتی کشورهای عربی متحد آمریکا نیز با عقب نشینی در برابر نقش ایران در جهان عرب و به دلیل قدرت نسبی متحدان تهران، از جمله «حزب الله» لبنان، «حماس» و احزاب شیعه در عراق، به دنبال توافق موقتی هستند که بر نفوذ هر چه بیشتر تهران صحه خواهد گذاشت.