خواهران غريب!

يکي از سرشناس‌ترين خواهران ناتني سپاهان اما، باشگاه اينترميلان ايتالياست که از قضا محمدرضا ساکت در آخرين گفت‌وگوهايش بشدت نسبت به وجود رابطه با آنها «مباهات» کرده است. دست بر قضا به تازگي نيز مکاتبه‌اي بين قهرمان ليگ گذشته ايران و قهرمان ايتاليا و اروپا برقرار شد که طي آن، مديرعامل سپاهان بابت موفقيت‌هاي اخير، پيام تبريکي براي آبي و مشکي‌هاي سرزمين چکمه فرستاده و البته در اقدامي‌متقابل، باشگاه اينترميلان هم نامه قدرداني خودش را با امضاي موراتي روانه اصفهان کرد. اين اتفاق آخر، اتفاقا همان چيزي است که سردمداران باشگاه فولاد مبارکه را حسابي مشعوف کرده است.

- گفت‌وگو ندارد که برقراري ارتباط بين باشگاه‌هاي ايراني و همتايان بين‌المللي‌شان، حادثه‌اي دلنشين است که مي‌تواند ثمربخش هم باشد. در اين ميان اگر باشگاهي در کشورمان بتواند به سمت تيمي‌ همچون اينتر ايتاليا که ظرف چهار ماه گذشته چهار جام بسيار مهم را فتح کرده پل بزند و با چنين مجموعه‌اي از در همکاري درآيد، شکي نيست که اين افتخار بزرگ‌تر هم مي‌شود. با وجود اين اما، بعيد مي‌دانيم صيغه‌هاي محرميتي که تازگي‌ها چپ و راست بين سپاهان و باشگاه‌هاي خارجي خوانده مي‌شود و در پي آن اصفهاني‌ها پياپي خواهران جديد پيدا مي‌کنند، چندان سودي براي آنها داشته باشد؛ چه اينکه انتظار از يک معاهده جدي همکاري اين است که طرفين در زمينه مسائل گوناگون به هم نزديک‌تر شوند، از تجربيات يکديگر سود ببرند، بازيکن بده بستان کنند،

 

به تشريک مساعي در حوزه تيم‌هاي پايه بپردازند، آکادمي‌هاي مشترک بسازند يا دست کم اگر هيچ کدام اين اتفاق‌ها رخ نداد، هر از گاهي بازي دوستانه سودمند در برابر هم انجام بدهند. اينها دقيقا فهرست بلند بالايي از آن چيزهايي است که بين سپاهان و خواهرانش رخ نداده است! با اين اوصاف، به نظر مي‌رسد معاهدات تازه مديران تيم اصفهاني با شرکاي خارجي، تنها نوعي سندسازي بروکراتيک براي جلوه دادن اوج روابط رو به توسعه اين باشگاه است که در نهايت مي‌تواند پوشه‌هاي بايگاني طلايي‌پوشان زاينده رود را چاق‌تر کند و باعث رضايت شود که روي يک برگه کاغذ ، نام خودشان را مثلاً همجوار نام رييس سرشناس اينترميلان مي‌بيند و از زندگي‌اش لذت مي‌برد! اين همه خانواده سازي براي سپاهان آيا تابه حال سودي بيشتر از اين داشته است؟!

- حکايت همشيره شدن سپاهان با تيمي‌مثل اينترميلان، البته بيشتر از هر چيز ديگري روايت «خواهران غريب» است! نمي‌دانيم فاتحان جوزپه مه‌آتزا از اوضاع خواهر خوانده ايراني شان اطلاع دقيق دارند يا نه، اما اگر از احوالات سپاهان خواسته باشند، بايد بگوييم ملالي نيست، غير از اينکه اين تيم با نيم قرن پيشينه و انبوهي از ثروت، هنوز يک ورزشگاه استيجاري هم در شهر خودش ندارد و معدود هوادارانش مجبورند براي تماشاي بازي‌هايش تا يک شهر اقماري در اطراف نصف جهان «سفر» کنند و متاسفانه گاهي کشته هم بدهند! اي کاش سپاهاني‌ها براي خواهران خودشان، بخصوص اين ضعيفه ايتاليايي(! ) نوشته باشند که هنوز همه حيات و ممات آنها در گرو بودجه کلان دولتي است و اگر يک روز شير نفت قفل شود، همه امور «قهرمان ايران» در هم مي‌پيچد، يا نوشته باشند که «درآمدزايي» براي باشگاه‌هاي اين مملکت چيزي شبيه يک جوک بي‌مزه و تکراري است، يا نوشته باشند که مديران اين خواهر ايراني آن قدر حرفه اي اند که با سقف قرارداد 350 ميليوني، دروازه‌بان گران قمت تر گرفته اند، يا نوشته باشند که اين باشگاه رويايي طي پنج سال گذشته به اندازه انگشتان دو دست و يک پا مربي عوض کرده. به نظر شما محمدرضا ساکت در مکاتباتش با خواهر موراتي(! ) به اين مسايل هم اشاره کرده است؟!

- باور کنيد براي حرکت به سمت حداقل استاندارد‌هاي فوتبال مدرن دنيا، نيازي به خواهر خواندگي و عقد پسر عمو و دختر عمو نيست. از راه دور و بي واسطه خويشاوندي هم مي‌شود درس گرفت و مثلا اين نکته را فهميد که به جاي نامه‌نگاري با ايتاليا، بهتر است به خاطر حفظ جان ملت هم که شده، اول پي تکميل شدن ورزشگاه نقش جهان را گرفت!