پاییز پایدار پای چنارهای ولیعصر

شبکه ایران: فرقی نمی‌کند چه فصلی باشد. هر وقت که در امتداد خیابان ولی‌عصر قدم بزنی زیباست. بهار که می‌شود برگ‌های درختان چنار این بزرگترین خیابان خاورمیانه در روزگاران گذشته، بوی زندگی دوباره را نویدت می‌دهد.

تابستان که می‌شود سایه به هم پیوسته درختان این سو و آن سو گرمای تابستان را از تنت می‌زداید. پائیز که می‌شود قدم گذاشتن روی برگ‌های هفت‌رنگ آن به مثابه یک موسیقی دلنشین است که روحت را نوازش می‌دهد. زمستان هم که می‌شود زیباترین صحنه این خیابان‌ شاخه‌های پوشیده از برف است که سنگینی می‌کند و رحمتش را بی‌هنگام و بی‌منت بر سر هر عابری می‌باراند.

محال است مسافر و یا توریستی برای نخستین بار خیابان ولی‌عصر تهران را ببیند و چنارهای پیر و کهن آن را به خاطر نسپارد. اما سال‌هاست که این میراث گرانقدر پایتخت دیگر مثل گذشته برایمان ارج و قرب ندارد و با بی‌رحمی کمر به نابودی آنها بسته‌ایم، فرقی هم نمی‌کند خواسته یا ناخواسته.

65 سال پیش 24هزار اصله درخت چنار در خیابان ولی‌عصر قد علم کرده بودند، اما الآن تعداد آنها به یک سوم کاهش پیدا کرده، یعنی 16هزار اصله آن را در این سالها به پای چوبه دار آن هم بی‌گناه فرستاده‌ایم.

خیلی سال نمی‌گذرد از آن روزهایی که جوی‌های این خیابان پرآب بود، این آب فراوان نه تنها درختان را سیراب می‌کرد که صدای خوش آن هم شنیدنی بود، اما امروز آب را به روی درختان تشنه خیابان ولی‌عصر بسته‌ایم، آبی هم که هر ازگاهی در جوی به راه می‌افتد با پساب‌های خروجی برخی از مجتمع‌های مسکونی و تجاری آلوده می‌شود، یعنی حداقل ضوابط بهداشتی و زیست محیطی را هم از این حداقل آب دریغ کرده‌ایم.

برخی از درختان هم از سوی صاحبان مناطق تجاری خیابان خشکانده می‌شوند تا مجوز قطع آن یا همان قتل آنها صادر شود، بلکه فضای مقابل مرکز تجاری آنها وسعت بگیرد.

سال گذشته 110 اصله درخت از مراجع قانونی مجوز قطع گرفتند و امسال 92 اصله درخت.
امروز جوی‌های خیابان ولی‌عصر را نه تنها سنگفرش! کرده‌ایم که جایی هم برای موش‌ها و گربه‌های پایتخت در آن ساخته‌ایم.

با همان وسعتی که 24 هزار اصله درخت را به 8 هزار اصله رساندیم با همان وسعت هم 8 هزار اصله درخت که نقش ریه‌های شهر را بازی می‌کنند، نابود می‌کنیم.

یک روز برای اینکه فضای مقابل دکان و مغازه‌مان را وسیع کنیم، یک روز برای اینکه پروژه‌های شهر را علم کنیم و یک روز برای اینکه به طبقات برج‌های تجاری و غیرتجاری بیفزاییم و یک روز برای اینکه یک قدم برای به ظاهر پیشرفت شهر برداریم.

در روزگاری نه چندان دور از خاطرات چنارهای خیابان ولی‌عصر که زیر سایه آنها هرچه قدم می‌زدیم، خسته نمی‌شدیم برای فرزندانمان تعریف خواهیم کرد و اگر عکسی به یادگار از آن داشته باشیم، نشانشان خواهیم داد و همان روز است که حسرت می‌خوریم کاش چنارهای سر به فلک کشیده آن را آنچنان که شایسته یک میراث فرهنگی و طبیعی و هویت یک شهر بود، قدر می‌دانستیم.