فرزندان خارج نشین مسئولان؛ واکنش مناسب به چنین پدیدهای چیست؟!

تابناک: یکی دو هفته پیش خبرهایی در زمینه اقامت فرزند یکی از مسئولان بلندپایه دولت در خارج از کشور در رسانهها منتشر شد. سید ابراهیم رئیسی، رئیس جمهور در واکنش به این خبرها و شایعات در یکی از سخنرانیهایش قاطعانه گفت که اگر فرزند مسئولی به خارج از کشور رفت پدر هم باید برود.
چند روز بعد، اما خبر رسید که فرزند انسیه خزعلی، معاون رئیس جمهور در کاناداست. خزعلی این ماجرا تکذیب کرد و گفت که فرزندش برای توسعه کسب و کار دانشبنیانش به کانادا رفته و به ایران بازمیگردد. کمی بعد خبر رسید که دو فرزند کبری خزعلی، رئیس شورای فرهنگی و اجتماعی زنان و خانواده شورای عالی انقلاب فرهنگی هم در آمریکا زندگی میکنند.
این سریال افشاگریها در اینجا هم به پایان نرسید، چون چند روز بعد معلوم شد فرزندان گزینه پیشنهادی برای وزارت رفاه هم در کانادا به دنیا آمدهاند و تابعیت این کشور را دارند. به این ترتیب موضوع تابعیت فرزندان مسئولان، بار دیگر در رسانهها مورد توجه قرار گرفت و کاربران زیادی درباره آن اظهار نظر کردند.
این البته نخستین بار نیست که چنین مسالهای مورد توجه قرار میگیرد. در دولتهای قبلی هم شاهد چنین اتفاقات و افشاگریهای گستردهای درباره خانواده مسئولان و مقامهای دولتی بودیم.
برخی معتقدند فرزندان مسئولان مثل هر شهروند دیگری حق دارند در هر جای دنیا که بخواهند زندگی کنند؛ اما در مقابل بسیاری زندگی فرزندان مسئولانی که شعار استکبارستیزی را در کشورهای استکباری سر میدهند، موضوعی متناقض میدانند. در این خوانده میشوید میخواهیم نظر شما را در این زمینه بدانیم.
بهترین واکنش به مسئولی که فرزندش در ایران زندگی نمیکند چیست؟
آیا مسئولیت داشتن افرادی که خودشان یا خانوادهشان تابعیتی غیر از ایران دارند درست است؟
شما زندگی کردن فرزندان مسئولان در کشورهای دشمن با ایران را مسالهای متناقض میدانید؟
نه تنها تهدیدی برای کشور نیست
که حتی فرصت هم هست.
در تمام دنیا دانشجویان مبادله میشوند و در به روز رسانی علم کشورها نقش مهمی دارند.
از فرصت صحبت کردی. زمانی تحصیل در خارج فرصته که این امکان برای همه باشه نه فقط گروه خاص. گذشته از اون، فرزندان چنین مسئولینی با استفاده از مدرک تحصیلیشون، مدیران آینده این مملکت خواهند شد. حالا شما مطمئن هستین که افراد با استعدادی هستن و جایگاه درستی رو اشفال میکنن؟
خوب تقسیم کار کردن. بهشت رو واسه خودشون ورداشتن
جالبه چند وقت پیش یکی از مسوولین گفته بود دوم خرداد اهل مقاومت نبودند، لابد فرزندان خارج نشین مسوولین اهل مقاومتند!
هر چه را برای خود می پسندی برای دیگران هم بپسند و هرچه را برای خودت نمی پسندی برای دیگران هم نپسند.
هر کس درباره وضعیت تورم و گرانی صحبت می کنه، متهم میشه به کلمات غربگدا و ... بعد فرزندان این تفکرها در غرب زندگی مجلل دارند.
چطور می شود آن رفاه و دستمزد بالای شرکت های خارج و کیفیت بالای ماشین های خارجی را برای فرزندت می پسندی و بعد برای عموم مردم وضعیتی به وجود آوردی حتی ماشین ایرانی را نمی توانند بخرند. دستمزدها بشدت پایین. در خرید اقلام غذایی با مشکل مواجهند. بی کیفیت ترین اجناس از چین وارد می شود. بیمه درمانی حمایت زیادی نمی کند. ساختمان هایمان معلوم نیست استاندارد ساخته شده اند و ممکن است روی سر افراد خراب شوند. آلودگی هوا حل نشده. کیفیت خدمات در سطح پایین. بعد فرزندانتان نباید این مشکلات را تحمل کنند.
یادم هست وزیر نیرو روحانی می گفت مردم مرغ نخورند و تحمل کنند در حالی که خانواده اش انگلیس زندگی می کردند.
بعد تو آمدی میگی فرصته؟!!! چه فرصتی؟ برای که؟
میشه برید یک رستوران و بعد وقت غذا ببینید مثیر رستوران بچه هاش و خانواده اش را بفرسته رستوران بغلی غذا بخورند؟؟!!! و در رستوران خودش اصلا غذا نخورند؟ شما به عنوان مشتری چه فکری می کنید؟
کاری که مسولین با فرستادن بچه هاشون به کشورهای دیگر می کنند همین هست.
اینها ادعای مدیریت و بالاترین روش های و بهترین و استانداردهای جهانی را در همه زمینه ها دارند. از اقتصاد تا بهداشت و آموزش عالی و .صنایع. هیچ کشوری را قبول ندارند، با این همه پیشرفتگی که آقایان مدام در سخنرانی ها می فرمایند پس چرا فرزندانشان را به کشورهای پسرفته می فرستند؟ مگر نمی فرمودید غربی ها دچار انحطاط و فروپاشی خانواده هستند؟ مگر نمی فرمودید غرب عامل بدبختی سایر ملل هستند؟ مگر غرب دشمن
نبود؟ چرا فرزندانتان را به کشورهایی که میگید دچار انحطاط بنیان خانواده هستند می فرستید؟
ضمنا پدر مادرهاشون اینجا همون شرایطی رو برای ما فراهم کنن که بچه هاشون اونجا می خوان !
نه که زیر ذره بین و جریمه و امر به معروف و ... باشیم ، بچه هاشون اون ور همین کار ها رو که حقشون هم هست به راحتی انجام بدن.
دوم: در جایی مثل آمریکا و اروپا و... یه جوری بچه ها در گرو هستند. مثل اینه که یک رهن و گرو گذاشته باشی پیش کسی. اون وقت همیشه تعهد به او خواهی داشت
سوم: در ساختن کشور تمام تلاشت را نمی کنی. چون تلاش برای ساختن زمانی هست که احساس کنی فرزندت از آن بهره خواهد برد










