چنین فضاهایی همچنان به رویایی دست نیافتنی می ماند!

اطلاع رسانی صحیح و شفاف، همواره مهم ترین دغدغه خبرنگاران و روزنامه نگاران بوده است. دغدغه ای که برای آنان همه زندگی و هستی خود را حاضرند قربانی کنند. در این بین اما اطلاع رسانی به شیوه برنامه نود، مدت هاست که به آرزویی برای خبرنگاران ایرانی تبدیل شده است.

 به گزارش "تابناک" ادای وظیفه خبرنگاری از جنس برنامه ورزشی نود ـ به عنوان یک نمونه ملموس ـ اتفاق مبارکی بود که از سوی رسانه ملی در حوزه ورزش ایران و به ویژه صحنه پر آشوب فوتبال اتفاق افتاد. در این برنامه بود که برای اولین بار، یک مسئول را مستقیما و در مقابل چشمان هزاران و بلکه میلیون ها بیننده تلویزیونی، در برابر گفته ها و اظهاراتش قرار دادند و او ناچار بود که شفاف سازی کند، شفاف سازی که مسئول در آن می توانست درستی رفتار و کردار خود را اثبات کند و یا بینندگان می توانستند نادرستی مسئول را در چهره و رفتار وی والبته مدارک و مستندات برنامه بیابند.

 آنچه در این میان جالب توجه است اینکه به محض اطلاع رسانی مستند درباره مسئولان ورزش در این برنامه، به سرعت نتیجه آن در جامعه مشخص می شود و  مردم مدیر خاطی را به سرعت طرد و منزوی می کنند.

 در برنامه نود این اتفاقات و تلاش برای شفاف سازی آنقدر تکرار شده است، که بارها مدیران و مسئولان به تناقض گویی دچار شده اند و در همین بزنگاه است که حرف دلشان را می زنند و شخصیت شیک و دست نخورده خود را بر ملا می کنند که شاهد آن در همین برنامه اخیر نود و ماجرای اردوی تیم ملی و آقای ترابیان بود که این نکته به خوبی عیان شد.

بنابر این گزارش، طبیعی است که چنین نوع اطلاع رسانی با واکنش ها و سخت گیری هایی هم مواجه می شود، ماجرایی که به کرات برای برنامه نود هم پیش آمد، اما همین اطلاع رسانی شفاف و پی گیری های مصرانه است که بسیاری از مدیران را خانه نشین کرده است.

 جالب اینکه تاثیرات این برنامه در بین مردم به حدی است که دیگر نه داور و نه بازیکن و نه حتی مربی و مسئول اظهارات شتابزده و بدون مدرک انجام نمی دهند، چون خبرنگارانی از این برنامه را در گوشه و کنار خود می بینند که در صورت انجام این کار باید به محاکمه مردم بروند. در حال حاضر نیز برنامه های مشابه این برنامه، این نوع اطلاع رسانی شفاف را تقویت کرده است و  می توان گفت که برنامه هفت هم دنبال همین شفاف سازی ها در عرصه سینماست.

 با این وجود اما همچنان فضاهایی از این دست برای خبرنگاران و فعالان رسانه ای که در عرصه دیگری به جز رسانه ملی مشغول به انجام وظیفه اند به رویایی دست نیافتنی می ماند به ویژه آنکه در حوزه سیاست که حساس ترین و واکنش برانگیزترین حوزه هاست، جای چنین برنامه ها و چنین اطلاع رسانی هایی حتی در خود رسانه ملی هم خالی است و مسئولان و مدیران عموما در برنامه هایی یک طرفه فقط حرف می زنند و وعده می دهند و از پاسخ های شفاف خبری نیست و حتی در برخی موارد وضع به گونه ای است که مدیران و مسئولان تعیین می کنند از آنان چه پرسیده شود و چه پرسیده نشود.

نکته آنکه طبیعی است که چنین اطلاع رسانی اصلا مطلوب مردم در کوتاه مدت و جامعه در دراز مدت نخواهد بود.

در واقع به نظر می رسد سخنان شفاف و حقیقی را از رسانه و خبرنگار خودی شنیدن بسیار بهتر از آن است که همین سخن پس از آمیخته شدن با سیاست های رسانه ای مزورانه از زبان رسانه ای بیگانه گفته شود، که در این صورت نه تنها مشکلی از مشکلات را حل نمی کند، بلکه حرف و حدیث های زیادی را نیز ایجاد خواهد کرد.

پس ضروری است که در حوزه سیاست، اقتصاد، مسائل و مشکلات اجتماعی و فرهنگی و... هم همچون برنامه نود، برنامه هایی باشد که به محض کم کاری یا وقوع حوادثی مسئول یا مدیر مربوطه بیاید و پاسخگو باشد و لااقل مدتی نگران باشد که باید پاسخگو باشد. وضعیتی که اکنون نیست و هر روز مردم ما باید اخباری را درباره اقدامات فوق العاده انجام شده برای کشور، توان مسئولان در مدیریت مشکلات، بهروزی و رفاه مردم و البته فجایع و مصیبت های کشورهای دیگر به جز کشور خودمان بشنوند ولی کمتر محلی برای سوال کردن وجود دارد.

به هر حال از آنجا که دغدغه خبرنگاران مستقل و فهیم این مرز و بوم همواره بازتاب واقعیت های جامعه و رساندن آن به گوش مسئولین از یک سو و پوشش واقع بینانه تلاش مسئولین و البته نقد منصفانه عملکرد آنها بوده است، مجال دادن به چنین شیوه اطلاع رسانی و پرداختن به مسئولیت پذیری و شفاف سازی در رسانه ها، مسلما از تقدیر و تشکر و دست زدن برای خبرنگاران، برای خود خبرنگاران، جامعه و در نهایت نظام جمهوری اسلامی، بسیار مهم تر و با اهمیت تر است، چرا که خبرنگار واقعی چیزی جز اعتلای جامعه و نیل به آرمان های ملتش را نمی خواهد.