آقای مدیر! اشتباه فکر کردی

1- اتفاقات هفته اول لیگ در ورزشگاه آزادی در بازی پرسپولیس و تراکتورسازی که به تبع آن مسئولان صداوسیما مجبور شدند صدای ورزشگاه را قطع کنند، نشان داد که نارضایتی عمومی از اتفاقات مختلف، به راحتی خودش را در مکان های عمومی نشان می دهد. فوتبال برشی «حقیقی» از وضعیت اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی جوامع است که متاسفانه مدیران ایرانی توجه لازم را به آن نمی کنند. فوتبال عین زندگی ما ایرانیان است، اقتصادی غیر شفاف، روابط پشت پرده نامتعارف، مدیرانی که سیکل انتخابشان مشخص نیست، فوتبالیست هایی که عکس العمل های جامعه را به درستی نشان می دهند و مردانی که از لایه های مشخص فوتبال، درآمد نامشخص و هنگفتی را به جیب می زنند و از آن، همانند «زالوهایی» ارتزاق می کنند. این فوتبال منطبق با زندگی ماست.

2- آقای مدیر! حتما یادت هست که مقابل پرسش «فوتبال برای دولت ها، سرگرمی است یا صنعت؟!» پاسخ غیرمتعارفی می دادید:«بگذارید مردم خودشان را در ورزشگاه ها خالی کنند. بگذارید داد بزنند و آنجا همه چیز را به هم بریزند» این نگاه جهان سومی به پدیده ای که برای بسیاری از کشورهای توسعه یافته، «صنعت» به حساب می آید «عوارضی» را پدید آورده که «آرام سازی» آن به این سادگی ها نخواهد بود. آقای مدیر! «امروز» نتیجه افکار و عملکرد «دیروز» شماست، فوتبال آمد اما فرهنگ سازی نشد، مثل ورود موبایل به خانواده های ایرانی که فرهنگ استفاده آن هیچگاه مورد توجه قرار نگرفت. مثل ورود ماشین به کشورها درحالیکه هیچ جاده ای ساخته نشد. مقصر «نگاهی» است که فوتبال را اداره کرد و حالا بلای جان خودش شده است و متاسفانه تحلیل ما هم روی «معلول»هاست و جرات نقد «علت»ها را نداریم. چه کسی جرات دارد بپرسد که این فصل چه اتفاقاتی در تراکتور افتاده و این تغییر و تحولات به چه علتی بوده است؟!

3- فوتبال را نباید ورزش ساده ای پنداشت، مخصوصا در کشوری که رابطه ها رمزآلود است و جامعه با چراغ های خاموش به همدیگر علامت می دهد. امروز جامعه ایرانی برای رشد و بالندگی محتاج «وحدت» است و سردمداران امور باید سیاست های مناسبی را برای شرایط «متحول» جامعه در نظر گیرند.  سال هاست شاهد چنین رفتارهایی در ورزشگاه و البته سطح جامعه هستیم، اگر دو هزار سال تمدن نشانه فرهنگ غنی ایرانیان است، چرا هنوز هم باید شاهد چنین رفتارهایی باشیم؟ چگونه می شود انفجار بمبی بسیار قوی میان مردم کردستان یا سیستان و بلوچستان که با هدف «تفرقه اندازی» انجام می شود، موثر نباشد اما «فوتبال» در شمایل عاملی «تفرقه انگیز» تا این میزان اختلاف و «فاصله» را میان ایرانیان به وجود می آورد؟! آقای مدیر! هیچوقت فکرش را هم نمی توانی کنی!

4- ایرانی یعنی کرد، بلوچ، ترک، ترک آذری، ترکمن، عرب خوزستان، فارس، گیلک،  لر و مازندرانی و ... شرایط حساس مملکتی و فشارهای خارجی و داخلی تنها با «وحدت» مردم ایران قابل عبور است. فوتبال عامل «تفرقه» نیست و بلکه «دوستی»ها را بیشتر می کند، فوتبال نماد رقابت در عین رفاقت است و باید فکری به حال این «فرهنگ» ضربه پذیر نمود. شاید جای خالی قانون به درستی احساس شود و فدراسیون «بی برنامه» و «روزمره» فوتبال نقش بسیار اساسی دارد. بازگشت به قانون تنها راه حل باقیمانده است، قانونی که نیاز به قاضی های عادل و قاطع دارد و به شدت از «ریش سفیدی» و «کوتاه» آمدنها فاصله دارد. برخوردهای سلیقه ای و تلفن های پشت پرده بلای جان فوتبال شده است، فوتبالی که در حال «تفرقه افکنی» است، میان مردم و فوتبال، میان مردم و خودشان، میان فوتبال و مخاطب!