چمران عبد صالح خدا بود

شهيد مصطفي چمران در رثاي سيد علي اكبر ابوترابي زماني كه پنداشت ايشان به عنوان يكي از فرماندهان ستاد جنگ‌هاي نامنظم به شهادت رسيده است متني را به رشته تحرير درآورد.
وقتي كه سيد علي اكبر ابوترابي فرد در روز 26 آذر 59 در يكي از مأموريت‌هاي شناسايي عمليات ستاد جنگ‌هاي نامنظم به اسارت نيروهاي عراقي در آمد هيچ خبري مبني بر زنده‌ ماندن ايشان در دست نبود و رسماً اعلام شد كه حجت الاسلام سيد علي اكبر ابوترابي به شهادت رسيده‌ است.

در همين ايام شهيد مصطفي چمران در رثاي سيدعلي اكبر ابوترابي متني را به شرح زير به رشته تحرير درآورد:
بسم‌الله الرحمن الرحيم
"ولا تحسين الذين قتلوا في‌سبيل‌الله امواتاً بل احياء عند ربهم يرزقون "
من شهادت مي‌دهم سيد علي ‌اكبر ابوترابي با همه‌ي وجود در راه خدا، اعتلاي اسلام، پيروزي انقلاب و شكست جبهه‌ كفر تا آخرين رمق حيات خود جنگيد تا در آغوش شهادت فرو رفت.
من شهادت مي‌دهم كه سخت‌ترين مأموريت‌ها را عاشقانه مي‌پذيرفت و هر چه وظيفه‌ او خطرناك‌تر مي‌شد خوشحال‌تر و راضي‌تر به نظر مي‌رسيد.
من شهادت مي‌دهم كه عالي‌ترين نمونه‌ پاكي، تقوا، عشق، محبت، شجاعت و فداكاري بود و روح بلند و ايمان كوه‌آسا و اراده‌ فولادين او آن چنان از وجودش تشعشع مي‌كرد كه همه‌ محيط را روشن مي‌نمود و رزمندگان تحت فرمانش جذب و محو وجودش شده بودند و پروانه‌وار به دور شمع وجودش مي‌گشتند و مي‌سوختند.
من شهادت مي‌دهم اولين كسي بود كه با همراهي گروه چريكي خود وارد "دُبّ حردان " شد و ضربات سختي به دشمن زد كه آنها را وادار به عقب‌نشيني كرد.
من شهادت مي‌دهم كه راز و نياز شبانه‌اش با خدا و نماز صبحگاهش، دعا و استغفار و سخنان آتشين قبل از عزيمت به نبرد آن قدر سوزانگيز، عميق و خالصانه بود كه همه‌‌ ما را منقلب مي‌نمود و در روح دوستانش آتشفشان به پا مي‌كرد.
من شهادت مي‌دهم، هم‌رزمانش شهادت مي‌دهند، آسمان بلند و ستارگانش شهادت مي‌دهند كه سيد علي‌اكبر ابوترابي درمنطقه‌ اهواز با همه‌ وجودش شب و روز در راه خدا عليه طاغوت، كفر و جهل مبارزه نمود و در يك مأموريت خيلي خطرناك بدون ذره‌اي ترس و وحشت به قلب دشمن نفوذ كرد و حماسه‌ ناگفتني از خود به يادگار گذاشت و با كفن خونين در اوج افتخار به لقاي پروردگار خود نائل آمد.
خدايا تو كه زود نيكان را به سوي خود مي‌بري و ما را از نعمت وجودشان محروم مي‌كني، تو مي‌داني كه او چگونه مردي بود و با دوستان هم‌رزمش چگونه رفتار مي‌كرد و رزمندگان تحت فرماندهي‌اش تا چه اندازه او را دوست مي‌داشتند و بعد از شهادت او مي‌خواستند ديوانه‌وار به جبهه‌ دشمن حمله كنند تا هرچه زودتر كنار مرشد و فرمانده‌ خود، ابوترابي، آرام بگيرند.
خدايا مي‌داني كه وجود او چقدر براي همشهريانش مغتنم بود. پدر يتيمان بود. انيس بي‌كسان بود. همدرد رنجديدگان بود. نگهبان خانواده‌هاي فقير و بي‌كس بود. يكپارچه عشق و ايمان، يك دنيا اخلاص و محبت، يك آسمان صفا و صميميت، يك دريا عشق و عرفان، همچون كوهي ازمقاومت و صلابت، آتشفشاني از شور و عشق و فداكاري بود.
شهيد ابوترابي عارف شيدايي بود كه راز و نيازهاي عاشقانه‌اش با خداي بزرگ در نيمه‌هاي شب، دل عشاق عالم را آب مي‌كرد. آن قدر آرام و مطمئن بود كه گويي از عمق اقيانوس برآمده است. آن چنان ساكت، همچون آسمان كه در شب‌هاي پاك پرستاره، در دل شب‌زنده‌داران غوغا به پا مي‌كرد اما در عين حال رزمنده‌اي بود كه درصحنه‌ي نبرد طوفان به پا مي‌كرد.
فرياد خشمش زهره را آب مي‌نمود و از شير جسورتر بود و اراده‌اش پولاد را خجل مي‌كرد. از هيچ مأموريتي روي برنمي‌گرداند و در مقابل هيچ دشمني عاجز نمي‌شد.
ايمانش چون كوه بر راه سرنوشت، استوار شده بود و همه‌ي وجود خود را وقف سبيل‌الله كرده بود. به ملاقات خدا بي‌تابي مي‌كرد.
پرنده‌ي بلند پروازي بود كه مي‌خواست هرچه زودتر خودش را از اسارت خاك آزاد كند و هر چه سريعتر به امواج پرواز نمايد. هر چه عميق‌تر در فضاي لايتناهي عشق و وحدت، محو و فاني گردد.
درود بر آزاد مرداني كه در برابر دهر تعظيم نمي‌كنند. از مرگ وحشتي ندارند و فقط از خدا هراس دارند و فقط به خدا پناه مي‌برند.
چه زيباست آزاد زيستن و چون گل شكفتن و همچون نسيمي به سادگي جان به جان‌دار تسليم كردن.
چه زيباست زنجيرهاي اسارت را با اسلحه‌هاي شهادت پاره كردن و اسماعيل‌وار در قربانگاه عشق خدا باختن و با قدرت روح بر عرش اعلا پرواز كردن.
چه زيباست زندگي آزاد از دلهره‌ها و ترس‌ها و اسارت قيد و بندها و زبوني در مقابل طاغوت‌ها و ابرقدرتها، آن جا كه انسان در مقابل هيچ قدرتي تعظيم نكند و فقط خداي لايزال را بپرستد.
تا وقتي كه زنده است آزاد و سربلند زندگي كند و هنگامي كه مرگ فرا مي‌رسد باكمال افتخار و شرف به لقاي پروردگار نائل آيد.
خدايا شهيد ابوترابي، اين هديه‌ي گرانقدر و عزيز را از ملت ما و انقلاب ما بپذير و به خاطر خون چنين شهيد پاك و وارسته‌اي پرچم مقدس اسلام را برافراشته‌تر كن.
ريشه‌ي ظلم و جور و فساد را برانداز، طاغوتيان و ابرقدرت‌ها را نابودگردان و ظهور امام عصر (عج) را نزديك كن تا اجتماع‌ِ ايده‌آل بشريت براساس عدل و عشق و آزادي هرچه زودتر تحقق يابد.
خدايا توفاني سخت، حيات و هستي ما در معرض خطر قرار داده و كشتي سرنوشت ما در غرقابه‌ بحران‌ها دچار گرداب‌هاي هولناك شده و غرور و خودخواهي، پرده‌اي از جهل بر عقل‌ها و دل‌هاي ما كشيده است تا حقايق عيني حيات و سنت‌هاي لايتغير خدايي را درك نكنيم و خود در جهل مركب در يك دور تسلسلي فرو برويم.
خدايا از تو مي‌خواهم كه به پاس خون چنين شهيداني مارا به راه راست هدايت كني.
كشتي شكسته‌‌ سرنوشت ما را از اين توفان‌ها نجات ده و نور ايمان و عشق و عرفان را در دل‌هاي ما بتابان و دوستي و صميميت را جايگزين خرابكاري و نفاق كن. به جاي اختلاف و تفرقه، اتحاد و وحدت كلمه را تحت رهبري امام امت جايگزين نماييد.
من اين هجرت عجولانه، ولي ملكوتيِ شهيد ابوترابي را به خانواده‌هاي بزرگوارش به خصوص پدر عاليقدر و مهربانش، سيدعباس ابوترابي كه اين همه، مديون كمك‌هاي بي‌شائبه‌ او هستم و به هم‌رزمان شهيد كه در معركه‌ شهادت، شاهد محبت و فداكاري و عظمت روحش بودند و به همه‌ي همشهريان كه احساس يتيمي و به ملت شهيد پرور ايران، بالاخره به رهبر عاليقدر، امام امت كه قلب بزرگ و مهربانش از غم و درد آكنده است تبريك و تسليت مي‌گويم.


http://www.farhangeisar.com/1388-08-18-16-14-02/844----------59.html

خدایش بیامرزد

يادشان زمزمه ي نيمه شب مستان باد