پسر 7ساله براي تنبيه خانوادهاش به دار آويخته شد
يكي از خبرنگاران تلگراف داستان به دار آويخته شدن كودك هفت ساله افغان را
اينگونه روايت ميكند. «دل آوار» كودكي هفتساله بود كه هنگام غروب آفتاب از خانوادهاش جدا شد و طلوع روز بعد جسد به دار آويختهاش از يك درخت را پيدا كردند.
جاي خراشها و كبوديهاي اطراف گردن پسرك نشان ميداد قاتل او در كمال خونسردي و آرامش و با قساوت قلب تمام، پيش از اتمام كار، كودك بيگناه را حسابي شكنجه كرده است. ديگران قويا معتقدند مرگ او در واقع مجازاتي براي خانوادهاش بوده كه در دهكدهاي دورافتاده در هلمند ساكن هستند و در برابر طالبان، مقاومت و ايستادگي كرده بودند.
گزارشها از دهكده هراتي منطقه «سنگين» نشان ميدهد پدر و پدربزرگ «دل آوار» از ارعاب طالبان و خشونتهاي بيپايان آنها به خشم آمده بودند مخالفت خود را با اين جنگ طلبان نشان دادند.
اهالي روستا ميگويند اين خانواده حتي از شورشيها درخواست كردند از فضاي دهكده به عنوان كمينگاه استفاده نكنند و از پرداخت تقاضاي 400 پوندي طالبان براي خريد مسلسل نيز خودداري كردند.
بعد از اين واكنش اين دو مرد از خانواده آوار به نام عبدل قدوس و عبدل ستار جاسوسهاي ناتو يا ارتش آمريكا خوانده و از طرف طالبان كه كنترل اوضاع را در اين بخش از هلمند در دست دارند، طرد شدند.
طالبان اين قتل راتكذيب ميكنند اما در هرات، جايي كه روستاييان تحت سلطه شورشيان روزگار ميگذرانند بسياري به اين كشتارهاي وحشيانه معترف هستند.
عبدل قدوس مردي فقير است كه حتي از عهده مخارج تحصيل فرزندانش در مدرسه برنمي آيد و سابقه دشمني و عداوت با ديگران را هم ندارد. اينها سخنان يكي از ريش سفيدان دهكده است:«خيليها ميگويند طالبان مردم را به اين دليل ميكشند چون فكر ميكنند جاسوس هستند، بعضي ديگر ميگويند آنها سعي دارند با اين كارها مردم را بترسانند. در اين اوضاع تعداد كمي مرگ پسر عبدل قدوس را كار ارواح ميدانند چرا كه از صحبت درباره مرگ او به شدت ميترسند.»
هراتيها به شدت تحت نفوذ و تسلط طالبان هستند و اين منطقه مانند نقطه مقابل رژيم حامد كرزي عمل ميكند. حكم قطعي طالبان براي آنهايي كه با نيروهاي صلح ناتو يا دولت ضعيف كرزي همكاري ميكنند، اعدام است.
مدارس يا بسته شدهاند يا اينكه در شعلههاي جهل و افراط طالبان سوخته اند. دختران مدرسهاي با رد اسيد روي صورتهاي شان خانه نشين هستند و زنان مانند سالهاي نه چندان دور بدون محرم مرد اجازه خروج از خانه را ندارند.
در بازگشت رو به عقب افغانستان، هيچ چيز مدرني وجود ندارد حتي وسايل بهداشتي و پزشكي مثل رويا ميماند.
اما در همين زمان، براي عدهاي كنترل طالبان در مقايسه با سياستهاي غارتگرانه جاري در دهه 90 افغانستان، منصفانه و كارگشاست.
براي اينها، قوانين طالبان به معناي عدالت سريع و سخت در برابر دزدها،راهزنان و قاتلان است؛ چيزي كه نيروهاي پليس و مسئولان دولت كرزي از انجام آن عاجز و ناتوان هستند اما از نظر خارجيها كنترل طالبان چيزي بيش از ارعاب و ترساندن مردم و ملحق كردن آنها با نيروهاي خودي است.
آخرین اخبار اجتماعی و حوادث
ایران و
جهان را در تابناک اجتماعی بخوانید.
