شائبهای که بوکس ایران را تهدید میکند؛ برگزاری انتخابی تیم ملی به جای رینگ در اتاق وزیر ورزش؟
اگر قرار باشد حضور در تیم ملی نه صرفاً بر اساس نتایج مسابقات انتخابی، بلکه تحت تأثیر دیدارها و رایزنیهای خارج از رینگ رقم بخورد، دیگر برگزاری مسابقات قهرمانی کشور و انتخابی تیم ملی چه معنایی خواهد داشت؟
به گزارش سرویس ورزشی تابناک، آنچه این روزها در بوکس ایران مطرح شده، صرفاً اختلافی بر سر انتخاب چند بوکسور نیست؛ بلکه آزمونی برای اعتبار نظام انتخابی تیمهای ملی است؛ آزمونی که اگر ضوابط فنی در آن کمرنگ شود، اعتماد ورزشکاران به عدالت رقابتها نیز آسیب خواهد دید.
ماجرا از آنجا آغاز میشود که دانیال شهبخش، دارنده مدال برنز جهان و نایبقهرمان آسیا و سام استکی، بوکسور رده امید و فرزند علیرضا استکی، بدون حضور در مسابقات قهرمانی کشور و انتخابی تیم ملی، در لیست اعزام قرار گرفته یا به عنوان گزینه اعزام به بازیهای آسیایی آیچی–ناگویا مطرح شدهاند.
در مقابل، سایر ملیپوشان مسیر طبیعی را طی کردهاند؛ از مسابقات قهرمانی کشور عبور کردهاند، در انتخابی تیم ملی روی رینگ رفتهاند و با پشت سر گذاشتن اردوها برای پوشیدن دستکش تیم ملی تلاش کردهاند.
سؤال ساده اینجاست؛ اگر قرار باشد برخی ورزشکاران بدون حضور در انتخابی، مستقیماً وارد فهرست اعزامی شوند، فلسفه برگزاری انتخابی چیست؟
سابقه، جایگزین انتخابی؟
هیچکس نمیتواند افتخارات دانیال شهبخش را نادیده بگیرد. او یکی از پرافتخارترین بوکسورهای سالهای اخیر ایران است و افتخاراتش برای بوکس کشور ارزشمند است.
اما در ورزش حرفهای، مدالهای گذشته نمیتواند جایگزین آمادگی امروز باشد. اگر افتخارات سابق برای حضور در تیم ملی کافی باشد، اساساً دیگر نیازی به برگزاری مسابقات قهرمانی کشور و انتخابی تیم ملی وجود نخواهد داشت.
از فضل پدر، پسر را حاصل؟
همین موضوع درباره سام استکی نیز صادق است. استعداد داشتن یا فرزند یکی از مربیان باسابقه بودن، نباید امتیاز ویژهای برای ورود به تیم ملی ایجاد کند. تنها معیار باید عملکرد در رینگ باشد؛ نه نام خانوادگی. اتفاقی که باعث ایجاد حاشیههایی هم برای تیم ملی بوکس شده است.
دیدارهایی که شائبه ایجاد میکند
آنچه این پرونده را حساستر کرده، همزمانی برخی اتفاقات با دیدارهای انجامشده در وزارت ورزش است.
دانیال شهبخش پس از دیدار با احمد دنیامالی، وزیر ورزش و جوانان، بار دیگر در فهرست تیم ملی قرار گرفت؛ اتفاقی که دستکم از منظر افکار عمومی، این پرسش را ایجاد کرده که آیا چنین دیدارهایی در تصمیمات فنی بیتأثیر بودهاند یا خیر.
اکنون نیز شنیده علی استکی [با استناد به مصاحبه اخیر همایون امیری سرمربی تیم ملی بوکس] با برخی نمایندگان مجلس اخیراً دیداری با وزیر ورزش داشته و همین موضوع، گمانهزنیهایی را درباره احتمال اضافه شدن سام استکی پسر وی به ترکیب اعزامی بازیهای آسیایی مطرح کرده است؛ آن هم در شرایطی که سام استکی در مسابقات قهرمانی کشور و انتخابی تیم ملی حضور نداشته است.
طبیعتاً تا زمان اعلام رسمی فهرست نهایی، نمیتوان درباره چنین موضوعی با قطعیت سخن گفت، اما نفس شکلگیری این شائبه، اتفاق مطلوبی برای ورزش حرفهای نیست.
آزمون کمیته ملی المپیک
کمیته ملی المپیک تاکنون چهار سهمیه برای بوکس مردان و دو سهمیه برای بوکس زنان در بازیهای آسیایی در نظر گرفته و اسامی اولیه کاروان نیز اعلام شده است. اکنون باید دید اگر نام سام استکی در فهرست نهایی قرار بگیرد، کمیته ملی المپیک این تغییر را خواهد پذیرفت یا خیر.
در عین حال، سناریوی دیگری نیز وجود دارد؛ اینکه در صورت اضافه شدن سام استکی، یکی از چهار بوکسوری که در لیست اعزام قرار گرفتهاند، از ترکیب اعزامی کنار گذاشته شود؛ اتفاقی که در صورت وقوع، بیش از هر چیز عدالت رقابتی را زیر سؤال خواهد برد.
دخالت در امور فنی؛ خط قرمز مدیریت ورزش
وزیر ورزش مسئول سیاستگذاری کلان ورزش کشور است، اما انتخاب نفرات تیم ملی ذاتاً موضوعی فنی است که باید در اختیار کادر فنی و فدراسیون باشد.
هر اندازه هم که نیت خیرخواهانه باشد، شکلگیری این تصور که دیدار با مسئولان میتواند مسیر حضور در تیم ملی را هموار کند، برای اعتبار نظام انتخابی ورزش کشور آسیبزاست.
مسئولیت فدراسیون و کادر فنی
البته مسئولیت تنها متوجه بیرون از فدراسیون یا وزیر ورزش نیست. اگر سید روحالله حسینی، رئیس فدراسیون بوکس و همایون امیری، سرمربی تیم ملی، از ضوابط تعیینشده برای انتخاب ملیپوشان عدول کنند، افکار عمومی و البته بوکسورهای کشور این تصمیم را به پای مجموعه فدراسیون خواهد نوشت؛ نه افراد دیگر.
استقلال فنی زمانی معنا پیدا میکند که همه ورزشکاران، صرفنظر از نام، سابقه یا روابط، از یک مسیر برابر عبور کنند. حفظ این استقلال هم وظیفه ذاتی فدراسیون و سرمربی تیم ملی بوکس است.
بوکسورها، بزرگترین بازنده
اینکه در نهایت نام شهبخش یا استکی در فهرست اعزامی باشد یا نه، تفاوتی ایجاد نمیکند، چون نفس این فشارها آسیبزاست. بزرگترین بازنده این ماجرا هم احتمالاً بوکسورهایی باشند که با اعتماد به قوانین، در مسابقات قهرمانی کشور و انتخابی تیم ملی روی رینگ رفتند.
وضعیت بوکس از شهرستان تا تیم ملی همین است. یا ناک اوت کن یا حقت را میخورند.