جعفر ول کن! /آقای قائمپناه اقامت دختر امثال شما در آمریکا جوانان ایرانی را هوایی کرده است
به گزارش تابناک، جعفر قائمپناه، معاون رئیسجمهور، در سخنانی قابلتأمل گفته باید میان «معترض» و «عامل دشمن» تفاوت جدی قائل شد، از نارضایتی گسترده مردم گفته، بر به رسمیت شناختن سبک زندگی جامعه تأکید کرده و هشدار داده وقتی مردم احساس بیپناهی کنند، به عوامل خارجی امید میبندند. او حتی پرسیده: «چرا یک جوان ایرانی باید امیدش به ترامپ یا آمریکا باشد؟»
اظهارات اخیر جعفر قائمپناه، معاون رئیسجمهور، مجموعهای از گزارههایی است که اگر از زبان یک منتقد مستقل یا یک استاد دانشگاه شنیده میشد، شاید بسیاری آن را شجاعانه، واقعبینانه و حتی امیدبخش میدانستند. او از نارضایتی اکثریت مردم از عملکرد دستگاههای اجرایی گفته، تأکید کرده باید میان «معترض» و «عامل دشمن» تفاوت جدی قائل شد، از به رسمیت شناختن سبک زندگی جامعه سخن گفته و هشدار داده که احساس بیپناهی، مردم را به سمت امید بستن به عوامل خارجی سوق میدهد.
این سخنان، در سطح نظری، انکارناپذیر و قابل دفاعاند. کمتر کسی میتواند منکر شود که جامعه امروز ایران با انباشت نارضایتی مواجه است. همچنین این واقعیت که آزادی بیان حتی برای موافقان نیز با محدودیتهایی روبروست، موضوعی نیست که بتوان آن را به «تبلیغات دشمن» تقلیل داد.
اما مسئله اصلی دقیقاً از جایی آغاز میشود که این گزارههای درست، با واقعیت رفتار و سبک زندگی بخشی از مسئولان در تعارض قرار میگیرد.
پرسشی که نمیشود نادیده گرفت
آقای قائمپناه با طرح این سؤال که «چرا یک جوان ایرانی باید امیدش به ترامپ یا آمریکا باشد؟» در واقع به قلب بحران اعتماد عمومی اشاره میکند. اما این پرسش، ناگزیر یک پرسش متقابل را هم بهدنبال دارد: وقتی خودِ مسئولان یا نزدیکترین اعضای خانوادهشان، زندگی، تحصیل، امنیت و آیندهشان را در خارج از کشور ـ آن هم دقیقاً در همان آمریکا ـ تعریف کردهاند، چه انتظاری از جوان داخل کشور میتوان داشت؟
در افکار عمومی مطرح است که دختر آقای قائمپناه در آمریکا زندگی میکند. اگر این ادعا نادرست است، شفافسازی صریح و بدون ابهام میتواند بسیاری از سوءتفاهمها را برطرف کند. اما اگر درست باشد، این دیگر یک مسئله شخصی یا خانوادگی صرف نیست؛ بلکه به یک نماد اجتماعی تبدیل میشود. نمادی از همان شکاف عمیقی که سالهاست میان «گفتار رسمی» و «زیست واقعی تصمیمگیران» وجود دارد.
تناقضی که اعتماد را فرسایش میدهد
مشکل جامعه امروز ایران، صرفاً فقر اقتصادی یا فشار معیشتی نیست؛ بحران اصلی، بحران اعتماد است. مردم میبینند که مسئولان از مقاومت، صبر، قناعت و امید به داخل سخن میگویند، اما در بزنگاه تصمیمهای حیاتی، امنترین و آزادترین گزینهها را برای فرزندان خود در خارج از این مرزها جستوجو میکنند.
در چنین شرایطی، توصیه به جوان ایرانی برای «امید نبستن به آمریکا» بیشتر شبیه نصیحتی از بالا به پایین است تا یک دعوت صادقانه. امید، با دستور و توصیه شکل نمیگیرد؛ امید حاصل تجربه زیسته است. وقتی جوان ایرانی میبیند که حتی فرزندان مسئولان، آینده خود را در همین ساختار تضمین شده نمیدانند، طبیعی است که او نیز به دنبال راهی بیرون از این چارچوب باشد.
سبک زندگی؛ از شعار تا واقعیت
به رسمیت شناختن سبک زندگی افراد جامعه، یکی دیگر از محورهای سخنان معاون رئیسجمهور است. اما جامعه این سؤال را میپرسد که این به رسمیت شناختن قرار است در کدام سطح اتفاق بیفتد؟ در سخنرانیها؟ در بیانیهها؟ یا در قوانین، رویهها و رفتارهای روزمره نهادهای رسمی؟.
مسئله اصلی کجاست؟
مسئله این نیست که چرا برخی جوانان ایرانی به خارج از کشور یا حتی سیاستمداران خارجی امید بستهاند. مسئله این است که چرا ساختار داخلی نتوانسته برای آنها افق قابلاعتماد بسازد.
تا زمانی که میان حرف و عمل، میان توصیه و انتخاب شخصی مسئولان و میان زندگی مردم و زندگی تصمیمگیران این فاصله وجود دارد، نارضایتی نه تنها کاهش پیدا نمیکند، بلکه عمیقتر، عاطفیتر و گاه رادیکالتر میشود؛ دقیقاً همان چیزی که خود آقای قائمپناه نسبت به آن هشدار داده است.
اگر قرار است اعتماد بازسازی شود، این مسیر از صداقت، شفافیت و الگو بودن مسئولان میگذرد؛ نه صرفاً از تکرار جملات درست در تریبونهای رسمی.
تابناک ول کن بابااااخسته شدیم از این همه دروغ و نیرنگ و ..... بعضی مسئولین
کسی نیست این ها رو جمع کنه
| 
همه را با يك چوب نزنداريم مسئوليني كه دروغگو نيستن نمونش همين قائم پناه
چشم پزشكيه كه چون دوست صميمي پزشكيان و كمي هم سابقه اجرايي داشته اوردتش معاون خودش كرده وگرنه ايشون چشم پزشكي هستن كه خيلي هم نيازي نميبينن از رانت استفاده كنن
| وقتی یه جوانی که از ۱۸ سالگی معلمه و بعد از ۱۸ سال هنوز نه خونه درست حسابی داره نه ماشین درست حسابی
از خودش می پرسه بچههای مسولین این همه پول را از کجا آوردن اگه غرب بده پس چرا بچه های رده بالا اونجا زندگی میکنند یا چطور برای یه استخدام آبدارچی هفت پشت طرف را بررسی می کنند چطور برخی از مسولین رده بالا تابعیت کشور های به اصطلاح غیر دوست را دارن
| ظاهرا سخنرانی های اخیر ایشون برای بعضی ها خوشایند نبوده | اکثر مسوولان رده بالا خود رطب می خورند و دیگران را از خورردن رطب منع می کنند | آقای قائم پناه خودش با بالاترین سمت اجرایی مثل پزشکیان مدام میناله ، خوب تو بگو تو این دو سال چه کار مثبتی کردی که جوان ایرانی احساس بی پناهی نکنه؟آقای معاون، امیرکبیر با اون دربار فاسد در مدت دو سال کارهایی انجام داد که اثراتش تا کنون پناه هر جوان ایرانی بوده
| اساسا تابعیت دوگانه در قوانین ایران پذیرفته شده نیست. شما یا ایرانی هستی یا نیستی! وسط وجود ندارد چون به تجربه ثابت شده در شرایط بحران افراد تابعیت دیگر را اولویت قرار میدهند. | مردم از چپ و راست عبور کزدند رئیس جمهور چرا قانون منع استفاده از دو تابعیتی ها را اجرا نمیکند؟ آیا باید جمله معروف امام در مورد عمل نکردن رئیس جمهور به قانون، به ایشان هم گفته شود؟ | دوتابعیتی با فرزندش ساکن امریکاست فرق داره دلبندم. دخترش مگه چندسالشه که تتبع پدر باشه؟ بعد از ۱۸سالگی میتونه مطابق قانون هر کجا خواست بره و به حرف پدر هم گوش نکنه ماشالا بچه های خیلی از مسئولین ساکن غرب هستن، واقعاٌ یک سوال جدی است؟ چرا ؟ مگر غرب بد نبود؟!!!!!!!!!!! خیلی ناراحت کننده است، فقط جعفر نیست، چند صد نفر باید اسم برد؟ | بابا ايشون مثل يك پدر گفتن چرا بايد بچه هامون به فكر اونجا باشن ؟!! خودش از مهاجرت فرزندش خرسند نيست مهاجرت فرزند بدترين اتفاقيه كه يك پدر و مادر تجربه ميكنن
| مشکل اینه همه دوست دارن برن اگر فرصت و امکان باشه که برای مسئولین امکانش هست چون پول دارن فقر و گرفتاری زمانی برای دوره ای کوتاه و بجهت پیشرفت کشور پذیزفتنی است که تمام حکومت همراه مردم و همسطح مردم زندگی کنند! آنگاه هم سعی در برون رفت از سختیها خواهند داشت.در شعب ابیطالب فقط مردم عام نبودند --بزرگان صدر اسلام همراه بودند و اولادشان را به حبشه یا ایران نمیفرستادند ! غنائم و ثروت را در اختیار طبقه ای خاص نمیدادند ونمیگفتند همین که هست ............. واقعا این که کسی بخواد کجا مقیم بشه مهم نیست مهم اینه که چجور و با امکانات کجا رفته | چرا فكر ميكنيد فرزند مسئولين با رانت ميرن اونور؟!! اصلا هم اينطور نيست... همين ويزا گرفتن خيلي دردسر داره براي اين قشر چون ريشه اشون برميگرده به افراد سياسي ايران كه براي مسائل امنيتي هم كه شده سفارتخانه ها راحت نميپذيرنشون | حالا چرا آمریکا؟میرفت چین
ما تو تحلیل اتفاق های اینچنینی دچار یک نادانی عمیق هستیماینکه وقتی با فردی ساکن (و یا حتی شهروند) آمریکا روبرو میشیم فکر میکنیم طرف ایران رو دوست نداره یا عاشق آمریکاست
بابا اینا خیلی هاشون برای تحصیل در بهترین دانشگاههای جهان و کار در بهترین شرکت های دنیا رفتن امریکا، البته ممکنه متاسفانه تعدادی از رانت استفاده کرده باشن ولی خب همه که اینگونه نیستن
اگر همین احساس رضایتمندی از شغل و شرایط مشابه مثلا تو گواتمالا هم بود شاید میرفتن اونجا
| احسنت | خوبی!؟ | اینایی که گفتی درست،ولی فکر کردی انگلیس امریکا یا هر کشور غربی براحتی اجازه میده فرزند مسئول رده بالا تحصیل کنه یا تور امنیتی پهن می کنه ؟ | مشكل اينه كه "همین احساس رضایتمندی از شغل و شرایط مشابه" را چرا ما در ايراني نداريم كه مسيولانشان بچه هاشون را ميفرستند بره؟! بابا ايشون مثل يك پدر گفتن چرا بايد بچه هامون به فكر اونجا باشن ؟!! خودش از مهاجرت فرزندش خرسند نيست مهاجرت فرزند بدترين اتفاقيه كه يك پدر و مادر تجربه ميكنن
| اگه اتفاق ناخوشایندی هست خب خودش هم جمع کنه بره پیش دخترش مگر کسی که مسئول میشه میتونه یا باید بچه هاشو اجبار کنه؟ اونهم بچه های این دوره | اجبار فقط برای مردم ؟ راست میگن بچهها شونو به خیلی چیزها مجبور کنند | پدر ما مسئول بود و مارو اجبار کرد پس بقیه هم میتونن سخت نگیر تمکین شوهر کرده که از خانواده های شهید پرور آمریکاست! راستی درس دختر شهردار تموم نشد؟