دیگر اجباری نداریم همه تجارت را به چین بدهیم
آیا رهبران حزب كمونیست چین تغییر عقیده داده و دیگر نمیخواهند ماركسیسم چینی را در دنیا حاكم سازند؟ آیا برخی از مدیران سیاسی در ایران و به ویژه برخی اعضای حزب موتلفه اسلامی یادشان رفته است كه كشور چین هنوز مرام كمونیستی را ترویج میكند كه در ذات آن مخالفت از رشد دین و مذهب است؟ آیا شرایط گونهای است كه باید اینها را نادیده گرفت؟
به گزارش تابناک اقتصادی به هر حال اسدالله عسگراولادی در حوزه اقتصاد و بازرگانی و برخی از مدیران سیاسی در بستر مناسبات سیاسی پای چین را به صورت گسترده به كسب و كار ایرانیان باز كردند. تازهترین خبر از سوی اسدالله عسگراولادی این بود كه حجم تجارت خارجی با چین ۴۰ میلیارد دلار شده است و هنوز جا دارد كه به ۵۰ میلیارد دلار برسد. ساعت ۲۴ در این باره با برخی از فعالان صنعت و تجارت صحبت كرده است كه در ادامه میخوانید:
رییس انجمن سرمایهگذاری ایران: اجباری به توسعه رابطه با چین نداریم
حمد حسین سلیمی، رییس انجمن سرمایهگذاری خارجی ایران درباره انحصار تجارت با چین میگوید: واقعیت این است كه در زمان بحران تحریمها، معاملات با چین منافعی برای ما داشت اما در همان زمان كالاهایی كه چینیها به ما دادند، شدیدا به صنایع ایران لطمه زد و مشكلاتی را برای صنایع ایجاد كرد.
وی با اشاره به اینكه در زمان تحریمها و در شرایطی كه سایر كشورها با ایران معامله نمیكردند، كشورمان ناچار به رابطه تجاری با چین بود، اظهار میدارد: در واقع تجارت با چین معامله اجباری بدون اختیار برای ایران بود و در آن زمان نفت به چین صادر میكردیم و كالا از آنها دریافت میكردیم. ولی در حال حاضر كه به دلیل لغو تحریمها چنین اجباری نداریم، دلیلی وجود ندارد كه كشورمان را به كشور دیگری وابسته كنیم و بنابراین انجام حجم بزرگی از معاملات با چین به مصلحت نیست.
سلیمی میافزاید: به نظر میرسد كه اگر به سمت كشورهای آسیایی و اروپایی برویم و همزمان با چین هم تجارت داشته باشیم، اتفاق خوبی است.
وی با اشاره به سخنان رییس اتاق بازرگانی ایران و چین درباره افزایش حجم مبادلات تجاری از ۴۰ میلیارد دلار به ۵۰ میلیارد دلار میگوید: ۵۰ میلیارد دلار ۶۰ درصد كل حجم تجارت ایران را شامل میشود و ما را به كشور دیگری وابسته میكند.
رییس انجمن سرمایهگذاری خارجی ایران معتقد است هر چند چین كشوری صنعتی است اما ارزش پول و رشد اقتصادی این كشور رو به كاهش است و اصولا وابستگی تجاری به كشوری مانند چین صحیح نیست، زیرا با وجود صنعتی شدن، این كشور در اختیار كمونیستها است.
سلیمی اظهار میدارد: طبیعی است زمانی كه با كشورهایی كه اقتصاد آزاد دارند، مبادله نكنیم عملا شانس ما كم میشود و باید حجم عمدهای از مبادلات تجاری را با كشورهایی مانند چین داشته باشیم.
وی با اشاره به اینكه اگر سایر كشورها با ما سازگاری نداشته باشند، مجبوریم به سمت تجارت با چین برویم، میگوید: البته اگر بتوانیم نفت صادر كنیم، دیگر به نفع ما نیست كه افزایش حجم مبادله بالا با چین داشته باشیم و بهتر است كه به سمت تجارت با كشورهای اروپایی برویم.
به گفته سلیمی زمانی كه اقتصاد آزاد به ما اجازه خرید و فروش كالا و خدمات را میدهد، صحیح نیست كه كشورمان بخش عمدهای از حجم مبادلات تجاری خود را با كشور چین داشته باشد و این موضوع به مصلحت اقتصاد كشور نیست.
انحصار تجارت نگرانكننده است
محمد مهدی رییس زاده، نایبرییس اتاق بازرگانی ایران و ایتالیا معتقد است هر چند افزایش حجم تجارت با كشورها اتفاق خوبی است و دلیل بر رشد و توسعه به حساب میآید، اما باید به ایجاد تنوع در شركای تجاری توجه ویژهای كنیم.
وی در این رابطه میگوید: افزایش حجم تجارت با كشورها اتفاق خوبی است و دال بر رشد و توسعه است، البته منوط بر اینكه واردات معطوف بر مواد اولیه و كالاهای سرمایهای باشد و صادرات هم كمك به تولید و اشتغال كند. اما اینكه سهم قابل توجهی از حجم مبادلات ما با یك یا چند كشور انجام شود، مشكل زا است.
رییسزاده با یادآوری دوران تحریمها و این موضوع كه در آن دوران ۸۰ تا ۸۵ درصد واردات و صادرات كشورمان محدود به چهار یا پنج كشور و از جمله چین بود، اظهار میدارد: این محدودیت تجارت اتفاق خوبی نیست و زمانی كه تنوع كشورهای خریدار یا فروشنده را نداریم، نوعی انحصار ایجاد میشود.
وی ادامه میدهد: مخصوصا اگر تراز تجاری ما منفی باشد و صادرات آن كشور به ما نسبت به صادرات ما به آن كشور فزونی داشته باشد، در آن صورت ایجاد نگرانی میكند زیرا كافی است آن كشور یا چند كشوری كه عمده مبادلات تجاری ما با آنها است، در مقاطعی به دلایل سیاسی بخواهند كه ارتباط تجاری را با ما قطع كنند كه این موضوع به اقتصاد كشور لطمه وارد میكند.
به اعتقاد این فعال اقتصادی تنوع بیشتر در كشورهای طرف معامله و تجارت با ایران بسیار خوب است زیرا اولا رقابتی را بین آنها به وجود میآورد و بنابراین رقابت موجب كاهش قیمت و افزایش كیفیت محصولات وارداتی میشود. درباره صادرات هم تنوع مشتریان، بازارهای مصرف را متنوع میكند و چنانچه تعدادی از خریداران به هر دلیلی از تجارت با ما منصرف شوند به صادرات كالا یا خدمات ما لطمه وارد نمیشود.
رییسزاده بر این موضوع تاكید میكند كه باید هر چه بیشتر به منابع و كشورهایی كه از آنها وارات میكنیم و به كشورهایی كه صادرات به آنها داریم، تنوع بدهیم.
مشتریان قدیمی را نرنجانیم
به گزارش ساعت ۲۴، اما مجیدرضا حریری، نایبرییس اتاق بازرگانی ایران و چین معتقد است پیدا كردن مشتریان متنوع تجاری به این معنا نیست كه مشتریان قدیمی و فعلی را از خودمان برنجانیم یا حجم مبادله با آنها را كم كنیم.
وی در این باره میگوید: اول اینكه زمانی كه از تجارت با چین صحبت میكنیم باید حتما صادرات نفت را هم لحاظ میكنیم. دوم اینكه در بودجه امسال مقرر شده كه سالانه دو میلیون و ۲۵۰ هزار بشكه نفت بفروشیم، در حالی كه در شرایط تحریمها میتوانستیم یك میلیون بشكه نفت بفروشیم؛ یعنی میزان فروش نفت بیش از ۱۰۰ درصد رشد خواهد كرد و این در حالی است كه در شرایط فعلی هم حدود ۵۰ درصد نفت ما را چینیها خریداری میكنند.
حریری با اشاره به اینكه ایران در سال ۹۳ به دلیل بالا بودن قیمت نفت بالغ بر ۵۲ میلیارد دلار مبادله تجاری با چین داشته است، اظهار میدارد: حالا كه قیمت نفت در بودجه بشكهای ۴۰ دلار در نظر گرفته شده است، اگر میزان صادرات نفت به چین روزانه به ۷۰۰ هزار بشكه برسد، ایران سالانه حدود ۱۰ میلیارد دلار نفت به این كشور خواهد فروخت.
به گفته حریری چین نخستین و بزرگترین شریك صادراتی و وارداتی ایران است و از سوی دیگر باید این موضوع را در نظر گرفت طبق تفاهم نامهای كه در زمان سفر رییسجمهور چین به ایران امضا شد، متوسط معادلات تجاری بین دو كشور در ۱۰ سال آینده باید سالانه به ۶۰ میلیارد دلار افزایش پیدا كند.
وی در رابطه با این موضوع كه برخی از سخنان رییس اتاق بازرگانی ایران و چین انتقاد میكنند و معتقدند كه باید تنوع شركای تجاری را داشته باشیم، میگوید: حرف این افراد درست است و ما باید تنوع شركای تجاری و بازار را داشته باشیم. اما اینكه به این تنوع برسیم و در شرایط عادی معاملات خود را با دنیا انجام دهیم، لازمهاش این است كه حجم معامله ما به دو یا سه برابر میزان فعلی افزایش پیدا كند.
حریری در ادامه میافزاید: مجموع سهم ایران از تجارت جهانی كمتر از سه دهم درصد است در حالی كه باید حداقل به یك درصد از حجم تجارت جهانی دست پیدا كنیم. اگر به این نقطه برسیم به این معنا است كه در سال ۳۸۰ میلیارد دلار مبادله خارجی داشته باشیم یعنی بیش از سه برابر میزان فعلی و بنابراین جای كافی برای تجارت با تمام كشورها وجود خواهد داشت.
نایبرییس اتاق بازرگانی ایران و چین معتقد است كه پیدا كردن مشتریان متنوع به این معنا نیست كه مشتریان قدیمی و فعلی را از خودمان برنجانیم یا حجم مبادله با آنها را كم كنیم. ما باید بازارهای جدید برای خرید و فروش پیدا كنیم و اگر قرار است كه كشورمان را با اقتصاد دنیا پیوند بدهیم، باید بازارهای موجود را هم حفظ و صیانت كنیم.
