کیفیت بنزین‌های تولید داخل را تولید کننده شان مشخص می‌کند!

هرچه قدیمی ها با ساخت ضرب المثل «هیچ بقالی نمی‌گوید ماستش ترش است!» قصد داشتند نشان دهند نباید روی حرف‌های تولید کننده یک محصول حساب چندانی باز کرد، ظاهرا در قرن 21 ام، هستند مسئولانی که به این مهم پی نبرده‌اند.

به گزارش «تابناک»، از جمله مؤلفه های مهم دنیای مدرن، مقوله استانداردسازی است، زیرا ارتباطات وسعت یافته و امور به شدت کلان شده و توسعه یافته‌اند و تنها راه قابل اطمینان بخشی به امور، تکیه به استاندارهای تدوین شده برای آنهاست. به ویژه در مسائلی که با سلامت مردم در ارتباط هستند.

البته این موضوع بدیهی تر از آن است که درباره اش نشنیده باشیم یا ندانیم، ولی شواهد حکایت از آن دارد که آن گونه که در برخی امور به الزامات استانداردسازی پایبند نیستیم؛ از جمله در مبحث مهم کیفیت سوخت که این روزها با توجه به آلودگی هوا در برخی شهرها به شدت داغ شده است.

آن گونه که گزارش ها نشان می‌دهد، کیفیت سوخت در کشورمان در زیر مجموعه های وزارت نفت ارزیابی می‌شود و مورد استناد قرار می‌گیرد، نه در سازمان ملی استاندارد کشورمان یا حتی در مؤسسه ها و نهادهایی خارج از وزارت نفت؛ این را می‌شود از خبری که پیشتر در «تابناک» منتشر شده نیز دریافت.

این در حالی است که در روزهای اخیر، خبری به نقل از رئیس پژوهشگاه صنعت نفت روی خروجی یک خبرگزاری قرار گرفته که مشخص می‌کند نه تنها آزمایش های تعیین کیفیت محصولات شرکت نفت بر عهده مجموعه هایی از این وزارت خانه است، بلکه ناظران بیرونی نیز به نتایج همین آزمایش ها تکیه می‌کنند و مرجع دیگری برای ارزیابی کیفیت امثال بنزین در دست نیست. 


.دکتر حمیدرضا کاتوزیان در این باره به ایسنا گفته است: از گذشته، پروژه‌هایی در زمینه اصلاح کیفیت بنزین‌ها به این پژوهشگاه ارجاع داده شده و هم اکنون نیز در حوزه آزمایش بنزین‌های مصرفی فعال هستیم. قبلا بنزین توسط پتروشیمی‌ها تولید می‌شد، ولی اکنون پالایشگاه‌ها نیز در تولید بنزین فعال شده‌اند و محصولات پالایشگاه‌ها برای تست و آزمایش مرتبا به ما ارجاع داده می‌شود و ما نتایج را به دستگاه‌های نظارت کننده ارسال می‌کنیم.

رئیس پژوهشگاه صنعت نفت در ادامه یادآور می‌شود، نتایج به دست آمده در این پژوهشگاه ها را به کمیسیون انرژی مجلس شورای اسلامی، سازمان بازرسی کل کشور و دیوان محاسبات ارائه می‌دهند تا مشخص شود که تولید کننده بنزین، ارزیابی کننده کیفیت آن و مرجع اظهار نظر درباره این محصول، همه در زیرمجموعه یک وزارت خانه قرار دارند؛ وزارت نفت.

و عجیب اینکه نهادهای ناظر نیز به همین گزارش ها بسنده می‌کنند و ظاهرا راه دیگری برای کنترل نتایج وجود ندارد. با این حساب، آیا نباید امثال نمایندگان مجلس یا مسئولان سازمان بازرسی را خطاب قرار داده و از ایشان بپرسیم، آیا به صحت اطلاعات و گزارش هایی که دریافت می‌کنند، اطمینان صددرصد دارند یا خیر؟

البته این پرسش به آن معنا نیست که گزارش های شرکت نفت یا پژوهشگاه واقع در زیر مجموعه وزارت خانه حاوی اشکال هستند و تنها از این رو مطرح می‌شود که می‌دانیم روند استاندارد سازی در دیگر امور به این صورت نیست و همواره نهاد سومی، مرجع بررسی این دست موضوعات به حساب می‌آید.

به عنوان مثال، می‌دانیم که همه صنایع غذایی موظفند آزمایشگاه ویژه‌ای برای ارزیابی مواد اولیه و محصولاتشان، دایر و تجهیز کنند و به کمک آن پایش های مداومی در این خصوص داشته باشند، حال آنکه نهادهای بالادستی مثل سازمان غذا دارو (از زیر مجموعه های وزارت بهداشت) و سازمان ملی استاندارد هستند که ارزیابی نهایی این صنایع را عهده دارند و مجوز تولید و توزیع محصولات این صنایع در بازار را صادر می‌کنند.

این روند در دیگر امور نیز جاری ا‌ست، به این صورت که صنایع مجبورند برای عرضه محصولاتشان به بازار، شرایطی فراهم آورند که از دید نهادهایی مانند استاندارد ملی ایران، واجد شرایط شناخته شوند، نه اینکه خودشان ببرند و بدوزند؛ اتفاقی که در مقوله بنزین رخ می‌دهد و موجب شده که بحث کیفیت بنزین هرگز تمامی نداشته باشد.

اینجاست که جا دارد از نمایندگان عضو کمیسیون انرژی مجلس و دیگر دستگاه های نظارتی بپرسیم، چگونه با چنین انحرافی از استانداردسازی کنار آمده و تلاش نکرده‌اند با مراجعه به آزمایشگاه های بی طرف، کیفیت بنزین را تعیین کرده و به بحث پر دامنه و کش دار درباره کیفیت سوخت پایان دهند؟!