اثبات استفاده رژیم صهیونیستی از سلاحهای ممنوعه علیه غزه
در حالی که با وجود در جریان بودن مذاکرات برای برقراری آتشبس در نوار غزه، تهاجم نیروهای نظامی رژیم اسرائیل به این منطقه همچنان ادامه دارد، گزارشهای جدیدی درباره نوع سلاحهای استفاده شده از سوی این رژیم علیه مردم غزه منتشر شده است؛ گزارشهایی که بر کاربرد سلاحهای ممنوعه بینالمللی از سوی صهیونیستها تأکید میکند.
در حالی که با وجود در جریان بودن مذاکرات برای برقراری آتشبس در نوار غزه، تهاجم نیروهای نظامی رژیم اسرائیل به این منطقه همچنان ادامه دارد، گزارشهای جدیدی درباره نوع سلاحهای استفاده شده از سوی این رژیم علیه مردم غزه منتشر شده است؛ گزارشهایی که بر کاربرد سلاحهای ممنوعه بینالمللی از سوی صهیونیستها تأکید میکند.به گزارش «تابناک»، سایت تحلیلی «المانیتور» با انتشار مطلبی درباره تحولات غزه مینویسد پزشکان و فعالان حقوق بشر بر این باروند که بر پایه شواهد قطعی، میتوان نتیجه گرفت رژیم اسرائیل در جریان تهاجم خود به غزه، از سلاحهای ممنوعه بینالمللی استفاده کرده است؛ کاری که پیش از این نیز در جریان حملات سالهای ۲۰۰۸- ۲۰۰۹ و همچنین ۲۰۱۲ علیه غزه انجام گرفته بود.
از زمان آغاز تهاجم رژیم صهیونیستی به غزه، بیش از ۱۹۳۹ فلسطینی در اثر حملات این رژیم جان باخته و ۹۸۰۰ تن دیگر نیز زخمی شدهاند. در این میان، پیکر بسیاری از قربانیان که به بیمارستانها انتقال داده شده، دارای سوختگیهای شدید یا قطعه قطعه شده بوده و در میان مجروحان نیز موارد متعدد قطع عضو و یا زخمهایی وجود داشته که درمان آنها دشوار است.
اما مباحث در این زمینه وقتی بالا گرفت که دکتر اریک فوسه، پزشک نروژی، برای درمان مجروحان فلسطینی به غزه سفر کرد و پس از بررسی، اعلام نمود رژیم صهیونیستی در جریان حمله خود به غزه از سلاحهای ممنوعه بینالمللی استفاده کرده است.
دکتر فوسه در جریان یک کنفرانس مطبوعاتی در سیزدهم ژوئیه در بیمارستان «الشفا» غزه گفت: «بسیاری از مجروحیتهای دیده شده در بیمارستان، استفاده اسرائیل از گونهای از سلاحهای ممنوعه بینالمللی به نام DIME (مواد منفجره فلزی سنگین با چگالی بالا) را تأیید میکند». مصاحبههای انجام شده با پرستاران، دکترها و فعالان حقوق بشر فلسطینی نیز تأییدکننده استفاده رژیم صهیونیستی از DIME است که سبب قطع عضو شده و همچنین زخمهایی را ایجاد میکند که درمان شدنی نیست.
سایت شبکه خبری «الجزیره» در گزارشی درباره استفاده رژیم صهیونیستی از این سلاحها، چنین نوشت: «سلاحهای DIME قربانیان خود را از طریق قطع اعضا به گونهای میکشند که مشابه عملکرد یک اره برقی است. کسانی که زنده میمانند نیز مستعد سرطان هستند زیرا این سلاحها حاوی تنگستن سرطانزاست».
مشاهدات خبرنگار المانیتور در بیمارستان الشفا، حاکی از آن است که در دو ساعت، یازده شهروند فلسطینی به این بیمارستان آورده شدند که همگی قطع عضو شده بودند و 9 تن از آنها به فاصله اندکی پس از رسیدن به بیمارستان جان باختند. پوست آنها سوخته و بافتها به شدت آسیب دیده بود و وضعیت استخوانها به گونهای بود که انگار با اره قطع شده باشند».
محسن ابراهیم از جمله افرادی بود که از ترکش یک موشک اسرائیلی در منطقه مسکونی «عبد ربو» در شمال نوار غزه آسیب دیده بود. وی میگوید: «من در خانه نشسته بودم و به رادیو گوش میکردم که ناگهان یک راکت به خانه خورد و پس از گذشتن از دیوار، به پای من برخورد کرد؛ رخدادی که سبب قطع عضو فوری من شد».
شمار دیگری از پزشکان فلسطینی نیز پس از بررسی مجروحان، استفاده رژیم صهیونیستی از DIME را تأیید میکنند. این پزشکان اشاره میکنند به جز این گونه سلاحها ـ که استفاده از آن ثابت شده ـ رژیم صهیونیستی از شمار دیگری از سلاحهای کشنده نیز استفاده کرده که هنوز ماهیت آنها مشخص نیست. برخی اجساد قربانیان زخمهای عجیب و غریبی دارند. در برخی موارد سرها قطع شده و تعدادی نیز به گونهای از بین رفته که گویی صخرهای روی آنها افتاده است. پزشکان میگویند تا به حال نمونه این زخمها را ندیده بودند.
گفتنی است، پس از حمله سال ۲۰۰۹ رژیم صهیونیستی به غزه، یکی از ارگانهای وابسته به سازمان ملل ضمن تهیه گزارشی به استفاده این رژیم از سلاحهای ممنوعه اشاره کرده بود و به این ترتیب، باید گفت که اقدام صهیونیستها در استفاده از DIME و دیگر موارد سلاحهای کشنده، چیز تازهای نیست.
به هر حال، همه این موارد در حالی رخ داده و شواهد آنها منتشر میشود که نهادهای بینالمللی و به ویژه سازمان ملل، تاکنون موضع قاطعی در برابر اقدامات وحشیانه رژیم صهیونیستی علیه مردم غزه در پیش نگرفتهاند. باید دید این جنایات آشکار که خشم افکار عمومی بینالمللی را نیز به همراه داشته، تا چه هنگام در سکوت مجامع بینالمللی ادامه خواهد یافت؟!
گزارش خطا
غیر قابل انتشار: ۰
در انتظار بررسی: ۸
انتشار یافته: ۶
نظرسنجی
امضای یادداشت تفاهم ایران با آمریکا را در این مقطع...




