«تصور خارجی‌ها» با شنیدن این جملات چگونه خواهد بود؟!

فردی که سال‌های سال پیشتر از بحرانی شدن اوضاع آب در کشور، این بحران را زنهار داده بود، اکنون مسئولیت رفع و رجوع توجه نکردن به بخشی از آن هشدارها را در حالی عهده‌دار شده که رویدادهای رقم خورده، بسیار شدیدتر از پیش بینی وی است.

به گزارش «تابناک»، در حالی که در دومین نشست رسانه‌ای نجات دریاچه ارومیه، عیسی کلانتری، دبیر ستاد احیای دریاچه ارومیه از تصویب ده مصوبه جدید به این منظور در نشست هفته گذشته هیأت دولت خبر داد و تأکید کرد که مجموعه تحت امرش، همه ۲۴ مصوبه رقم خورده برای احیای نگین آبی آذربایجان را پیگیری خواهد کرد، در ادامه سخنانی در قالب گلایه مطرح شد که خود جای طرح گلایه‌های فراوانی دارد.

کلانتری در بخشی از سخنانش با اشاره به اختصاص ۵ میلیارد دلار از طرف دولت برای اجرا شدن این مصوبات ۲۴ گانه و در نتیجه احیای دریاچه ارومیه، از کمک یک میلیون دلاری ژاپنی‌ها برای این کار یاد کرد و با گلایه از سازمان حفاظت محیط زیست درباره بزرگ جلوه دادن این کمک، آن را بسیار ناچیز خواند.

تا اینجای کار البته اتفاق خاصی رخ نداده و چه بسا بتوان با این مدیر کار‌کشته در گلایه از کسانی که «اندک» دیگران را می‌بینند و بر «زیاد» خودی چشم می‌پوشند، همراهی کرد؛ اما روایتی که امروز از ماجرا منتشر شد، شرایط را دگرگون می‌کند؛ آنجا که می‌بینیم گزارش‌های متفاوتی که از این نشست منتشر شده، حکایت از آن دارد که دبیر ستاد احیای دریاچه ارومیه، کمک اندک دیگران به این امر زیست محیطی در کشورمان را به «فضله‌ موشی در دیگ برنج» تعبیر کرده است.

ناگفته پیداست که گشتن به دنبال معنایی خوب ـ و یا حتی متوسط و گلایه‌آمیز؛ نه بد! ـ از این سخنان راه به جایی نخواهد برد، ولی اگر بدانیم همین کمک سه میلیارد تومانی را یک مؤسسه ژاپنی و نه دولت این کشور به این امر اختصاص داده، اینچنین تاختن بر ماجرا بیشتر حکم تودهنی به هدیه دهنده خواهد داشت، نه گلایه از دوستانی که تلاش کرده‌اند از آن یاد کرده و قدردان کسانی باشند که چه بسا از بابت خشک شدن دریای خزر هم ممکن است آسیب ندیده یا کمترین آسیب متوجه‌شان شود.


وزیر اسبق کشاورزی در ادامه، علت گلایه تند خود را این گونه توضیح داد: «کمک یک میلیون دلاری ژاپن به حدی بزرگ جلوه داده شده ‌که دنیا تصور می‌کند ‌ژاپن، مسئولیت احیای دریاچه ارومیه را بر عهده گرفته است‌».

با نگاهی به این استدلال، حتی اگر تا پیش از این مجاب نشده باشیم که واکنش فرد کار‌کشته‌ای چون کلانتری نسبت به تحفه دوستداران محیط زیست از آن سوی عالم درست نبوده، به نظر حجت را تمام شده خواهیم یافت و ناگزیر از طرح گلایه خواهیم بود.

شاید بد نباشد دبیر ستاد احیای دریاچه ارومیه را مخاطب قرار داده و از وی بپرسیم اگر نگران واکنش خارجی‌ها به کمک یک مؤسسه خارجی برای طرحی ملی در کشورمان هستید، چرا به بازتاب سخنان خود در جهان بی‌توجهی کرده‌اید؟ آیا غیر از این است که در سایه چنین اظهار نظرهایی، شاید تصور دنیا بسیار بد‌تر از «عهده دار شدن مسائل مربوط به احیای دریاچه ارومیه توسط ژاپنی‌ها» شود؟

آیا غیر از این است که اگر بیگانگان تشکیل ستاد ویژه‌ای برای احیای این دریاچه، بررسی‌ها، تحقیقات و نشست‌های کار‌شناسی برای یافتن راهکارهای مؤثر و مصوبات متعدد به این منظور را ندیده و ‌با عبور از کنار بودجه بزرگ این طرح، تنها کمک اندک خارجی به ‌این طرح را ببینند، ایراد از ایشان است و تصور این افراد نباید محل مناقشه برای کسی باشد؟

آیا اشتباه است ‌اگر کمکی به این منظور به سمتمان سرازیر شد را گرفته و به کار ببندیم؛ آن هم کمکی که برای دادن آن شرطی مطرح نشده و بلاعوض است؟ به نظر نه تنها این گونه نیست، بلکه جا دارد اکنون که مشکلی در کشورمان توانسته توجه جهانیان را به خود معطوف کند، ‌دست یاری ایشان را به دوستی بفشاریم و افزون بر آن از ایشان و دیگران بخواهیم در طرح ملی نجات یکی از بی‌نظیر‌ترین دریاچه‌های جهان با کمک فکری به یاری‌مان آمده و دانش خود را با ما سهیم شوند.

این رویکرد نه تنها به صواب نزدیک‌تر است، بلکه می‌تواند حکم فرصت‌سازی از تهدیدی باشد که گریبان محیط زیست کشورمان را گرفته و‌‌ همان گونه که امثال کلانتری از سالیان سال پیشتر تأکید داشته‌اند، سال‌ها پیشتر زنگ هشدار آن به صدا درآمده بود اما متأسفانه نادیده گرفته شد.