چرا باید گزارش کمیسیون امنیت ملی مجلس قرائت شود؟

 موافقت و مخالفت نمایندگان با قرائت گزارش کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی از واقعه 22 بهمن قم، خواندن این گزارش ‌در صحن علنی مجلس شورای اسلامی را در هاله‌ای از ابهام نگه داشته‌ است و این در حالی است که برخی از مخالفان‌ بر این باورند ‌در شرایط کنونی، این گزارش آرامش سیاسی نسبی را که اساسا برای شروع به کار دولت یازدهم ضروری است را بر هم خواهد زد.

به گزارش «تابناک»،بنا بر این گزارش، آن گونه که از سخنان نمایندگان مخالف در رسته‌های گوناگون می‌توان برداشت کرد، این است که با خواندن گزارش، افرادی که نامشان خوانده خواهد شد از خود واکنش نشان خواهند داد و همین ‌به یکسری کنش‌های دیگر از سوی برخی افراد‌ منجر خواهد شد و در نتیجه جو جامعه ‌آنهم در آستانه برگزاری مراسم تحلیف و تنفیذ رییس جمهور منتخب متشنج می‌شود.


به طور قطع ابعاد برهم زدن مراسم سخنرانی دکتر لاریجانی در قم گسترده است زیرا که این رخداد در یک برنامه عادی حادث نشده اولا اینکه اقای لاریجانی سخنران مراسم 22 بهمن قم بوده که برای نظام بسیار حساس است زیرا اقتدار نظام را بار دیگر به تصویر می کشد دوم در شهر مذهبی قم که پایتخت مذهبی کشور محسوب میشود رخ داده است سوم آنکه آقای لایجانی یک شخصیت حقیقی نبوده بلکه شخصت حقوقی بوده و جزو مسولان عالی رتبه نظام- که اگر هم بود نباید اینگونه رفتار می شد - بنابراین بریا نظام جمهوری اسلامی پذیرفته شدنی نسیت در یک مراسم با این درجه اعتبار و ویژگی این گونه رفتار شود و سبب خدشه به نظام را فراهم سازد و خوراک تبلیغاتی برای رسانه‌های بیگانه و دشمنان انقلاب فراهم آورد. این منظر هم  لزوم شفاف‌سازی و پیگیری قانونی را بیش از پیش نشان می‌دهد.

عکس‌ها و فیلم‌های منتشره از روز ۲۲ بهمن قم، نشان می‌دهد که متاسفانه در میان این افراد(برهم زننده مراسم ) عده‌ای نیز با لباس روحانیت حضور داشته‌اند که این خود سبب شده تا بهانه برای رسانه های بیگانه فراهم شود تا شان و جایگاه روحانیت را تضیف کنند.

از سوی دیگر سال‌ها تجربه در نظام جمهوری اسلامی و به ویژه تجربه سال‌های اخیر به خوبی ثابت کرده ‌که روش‌های پنهان‌کاری‌ و نا‌محرم کردن مردم، نه تنها کارساز نبوده، بلکه‌ کاملا بی‌فایده نیز بوده است؛ بنابراین برخورد با افرادی که  خودسر، خودجوش، لباس شخصی و... خوانده می‌شوند  ـ که قطعا دارای نفوذ در نهادها و دستگاه ها نیز هستند‌ ـ مناسب و ضروری است و هر دو گروه چه مخالفین قرائت گزارش و چه موافقین خواستار برخورد و ریشه کن شدن این رفتار ها در کشور هستند، اما گویا روش های انها تفاوت فاحش دارد که به نظر می‌رسد با توجه تجارب سالهای گذشته، معرفی و آگاه سازی افکار عمومی از این اشخاص روش خوبی برای نتیجه گیری باشد.

در حالی که نخواندن این گزارش،‌ دردی از جامعه را ـ که هم‌اکنون منتظر‌ شفاف‌سازی بیشتر است ـ دوا نخواهد کرد و همچنان مسایل در پشت پرده خواهد ماند و ریشه یابی و برخورد هم نخواهد شد.

در پایان باید یادآور شد، ارائه گزارش در مجلس گام بلند مجلس شورای اسلامی به سوی قانون گرایی و اقدام برای ریشه کن کردن خودسری ها و بی قانونی ها است هرچند گام بعدی پیگیری قضایی و محاکمه آمران و عاملان کامل کننده این اقدام قوه مقننه خواهد بود تا انشا لله ریشه این رفتارها خشکانده شده و امور کشور با توسل بر قانون پیگیری شود.