حسرتی به عمق تاریخ

کافیست به آینه نگاه کنید تا مقصر را ببینید. یک هوادار، یک مدیر ، یک بازیکن و شاید هم یک مربی.

1-      پرسپولیس باخت. قلم ها تیز شد. کارشناسان هویدا شدند. می نویسیم ، بعد از شکست انتقاد می کنیم ، درخت مرده را تبر می زنیم تا ثابت کنیم که هستیم. و چه زمانی بهتر از لحظه شکست برای اثبات وجود خود به هر عنوان.

2-      تاریخ فوتبال ایران پر است از حسرت. حسرت از دست دادن خیلی چیزها . آدم ها ، موقعیت ها و خیلی چیزهای دیگر که تا زمانیکه در دست مان بودند، نمی دانستیم چه داریم و حتی انکارشان می کردیم ولی زمانیکه از کف دادیم، حسرت کشیدیم. و این حسرت ریشه در تاریخ ما دارد.

3-      ایکاش حالا به استیلی نتازیم . ایکاش حالا پرسپولیس را خرد نکنیم. حالا بعد از شکستی خرد کننده، قلم به کارشناسی نچرخوانیم. درست است که استیلی مقصر اصلی این سقوط است ولی حالا انگشت کارشناسی به سوی او گرفته ایم؟

ایکاش مایی که بعد از شکست ایران برابر کره جنوبی، برای خرد کردن قطبی، قهرمانی پرسپولیس را معلول مدیریت کاشانی و توان فنی استیلی در تیم بستن و تمرین دادن می دانستیم ، قلم به ضعف فنی استیلی و مدیریتی کاشانی نزنیم.

ایکاش ما درس می گرفتیم بعد از جدایی چیرو ، و بعد از جدایی برانکو و حتی چند سال پیشتر از آن ، زمانیکه بعد از شکست سنگین برابر رم ،سرخوش بودیم از اخراج ایویچ و نشستن مربی ایرانی روی نیمکت در جام جهانی 1998.

4-      حالا استیلی هست که سیبل ما شود تا ارام شویم ، ولی فردا صبح که از خواب بر می خیزیم، حسرتی سنگین روی سینه هایمان سنگینی می کند. حسرت انچه داشتیم و از دست دادیم. چه کردیم که اینجاییم . کافیست به آینه نگاه کنید تا مقصر را ببینید. یک هوادار، یک مدیر ، یک بازیکن و شاید هم یک مربی.

برای ما اینروزها چقدر زود فرا می رسد، بیداری صبحگاهی بعد از یک شکست و یک حسرت سنگین که روی سینه ما سنگینی می کند. حسرتی به عمق تاریخ.

گل