اوج گيري منازعات كشتي و فوتبال بر سر پول و محبوبيت

فوتبال حرفه‌اي ايران، هماني كه روزگاري ناصر حجازي به طعنه مي‌گفت تنها در مورد شماره پيراهن بازيكنان به مرحله اجرا رسيده در هفته‌هاي اخير آماج حملات و انتقادات بسياري شده است. از يك سو درگيري‌ها و مجادلات پردامنه هفته‌هاي پاياني ليگ برتر باعث شده كه شماري از كارشناسان و آگاهان به مسائل ورزشي و اجتماعي وامصيبتا سر دهند و فوتبال را هياهوي بسيار براي هيچ تلقي كنند و از سوي ديگر ماجراهاي اخير در زمينه‌هاي اخلاقي و حرفه‌اي باعث شده كه برخي از بزرگان رشته‌هاي ورزشي ديگر نيز وارد گود شده و از فاصله بسيار زيادي كه ميان آنها و فوتبال ايجاد شده انتقاد كنند.

 نقد‌هايي كه گاه با حرص و كينه‌اي مستور بيان مي‌شود و رشك قهرمانان ورزشي ديگر را نسبت به اين ورزش فراگير ثابت مي‌كند. اينكه چرا فوتبال چنين فاصله‌اي ايجاد كرده نياز به مجال و مقال ديگري دارد اما هر چه هست فضاي فعلي فوتبال، اين فرصت را ايجاد كرده كه صداي اعتراض ديگر رشته‌هاي مهم يا سابقا مهم ورزشي نسبت به سوگلي ورزش مملكت در آيد. در اين ميانه بيش از بقيه رشته‌ها اين كشتي است كه نسبت به توجه بسيار دستگاه ورزش و نهادهاي ديگر به دردانه‌اي به نام فوتبال اعتراض دارد. روزگاري ستاره‌هاي كشتي هواداران و تماشاگران خود را كرور كرور به ورزشگاه مي‌كشاندند و مثلا براي تماشاي مسابقه عليرضا سليماني و رضا سوخته‌سرايي حتي جاي سوزن انداختن هم نبود اما حالا اين فوتبال است كه با وجود كاهش تعداد تماشاگرانش همچنان بين مردم ورزشدوست بيشترين سهم را در شلوغي ورزشگاه‌ها دارد.



ماجرا از كمي عقب‌تر و زماني شدت گرفت كه محمد بنا مربي بزرگ و پرافتخار كشتي فرنگي در بيانيه‌اي خطاب به علي كفاشيان گفت كه فوتبال را دوست دارد اما نه فوتبالي كه به زعم او دستپخت فدراسيون فعلي است. حالا رفته رفته شمار كساني كه وارد گود انتقاد از فوتبال مي‌شوند رو به افزايش است و حتي منصور برزگر هم پس از مدت‌ها به حرف آمده. سرمربی سابق تیم های ملی کشتی آزاد وقتی کاروان کشتی موفق به کسب 7 مدال طلا در بازي‌هاي آسيايي شد لب به انتقاد از عملکرد فوتبال گشود و مدعی شد که اگر قسمت کوچکی از بودجه فوتبال را در اختیار کشتی قرار دهند ورزش اول ایران قادر به تکرار موفقیت های چشمگیر در عرصه جهانی و المپیک خواهد بود. حالا هم او انگار احساس كرده كه بايد از همقطاران جوان‌ترش در كادر فني تيم‌هاي ملي آزاد و فرنگي دفاع كند. برزگر در عين احترام به فوتبال، حرف‌هايش را مي‌زند:«هیچ‌کس منکر جذابیت فوتبال و طرفداران بی‌شمارش نیست. در جمع فوتبالدوستان خود من هم قرار دارم و از تماشای این ورزش لذت می برم.

گله من اما از این است که اکثر قریب به اتفاق تیم‌های لیگ برتری فوتبال به طور مستقیم توسط دولت پشتیبانی می شوند؛ در حالی که تیم های مطرح جهان همچون بارسلونا با توجه به موفقیت‌های چشمگیر و طرفدارهای میلیونی خود به صورت شخصی اداره می شوند. وقتی دولت تمام بودجه ورزش را تقدیم فوتبال می کند، نباید از شکوه و گله مندی مسئولان رشته های دیگر تعجب کنیم. چگونه است که کشورهای غیرفوتبالی با سرمایه گذاری کلان در سایر رشته‌ها مدال های المپیک را از آن خود می کنند و ما تمام سرمایه و انرژی خود را صرف ورزشی می کنیم که هیچ جایگاهی در عرصه جهانی ندارد.»

برزگر سعي‌مي‌كند مدال‌هاي جهاني و المپيكي كشتي را در تقابل با توجه عمومي و به زعم او بي‌فايده مردم به فوتبال قرار دهد:«طي سفری كه به انگلستان داشتم و توانستم در این کشور با رئیس فدراسیون کشتی انگلیس ملاقات کنم او در گفت و گو با من و دیوید موسل بز (مربی تیم ملی کشتی آزاد روسیه) مدعی شد که حاضر است برای تصاحب یک مدال برنز کشتی در المپیک مبلغ 10 میلیون پوند هزینه کند. اما مي‌بينيد كه مربیان ما فی سبیل‌الله کار می‌کنند و با حقوق نا چیزی که به آنها می دهیم انتظار داریم از تضاد طبقاتی فوتبال و کشتی هیچ گله‌ای هم نداشته باشند.»

برزگر كه نسلي طلايي را در كشتي‌ ايران بنيان نهاد نسبت به پرداخت دستمزد چند ميليون دلاري به كرش نيز معترض است و به طعنه مي‌گويد:«من که شاگر اول این کشتی بوده‌ام، در کل 46 سال فعالیتم یک میلیون نگرفته‌ام و همیشه حقوق بنده و سایر مربیان کشتی چندرغاز بوده است!»

غلامرضا محمدي سرمربي تيم ملي كشتي آزاد نيز نتوانست وارد كركري ميان كفاشيان و محمد بنا نشود و او هم سعي كرده به نوعي از جامعه كشتي دفاع كند: «به هيچ عنوان نمي‌توان در مقابل برخي از اظهارنظرها سكوت كرد و به همين دليل به عنوان عضو كوچكي از جامعه كشتي بايد به واقعيات اشاره كنم. آقايان قبل از هرچيز بايد به اين سوال پاسخ دهند كه مردم در بازي‌هاي المپيك از كشتي انتظار مدال آوري و افتخار‌آفريني دارند يا از فوتبال؟ رشته‌هاي مدال آور و افتخارآفريني همچون كشتي،‌ تكواندو،‌ وزنه برداري و... همواره در ميادين بزرگ و معتبري همچون المپيك و جهاني براي ما سربلندي و افتخار آورده‌اند و بي‌انصافي است كه اين حقيقت واضح و آشكار را ناديده بگيريم.»

محمدي بدون اينكه نامي از كفاشيان ببرد به او متذكر مي‌شود كه:«من از برخي آقايان كه سنگ فوتبال را به سينه مي‌زنند اين سوال را دارم كه مردم ايران در بازي‌هاي المپيك از تيم ملي فوتبال و آقاي «كرش» انتظار درخشش و مدال آوري دارند يا از كاروان كشتي كه جزو بي‌ادعاترين ورزشكاران ملي كشورمان هستند؟ البته منظور من مقايسه رشته‌هاي ورزشي با يكديگر نيست. ما اهالي كشتي بيش از هر چيز به بالا رفتن پرچم پرافتخار كشورمان مي‌انديشيم كه در ميادين بزرگ ورزشي دنيا باعث غرور و افتخار مي‌شود. من دوستان زيادي در بين اهالي فوتبال دارم و اگر اظهارنظري در اين خصوص مي‌كنم، فقط به دليل اظهاراتي است كه به تازگي از سوي برخي از مسئولان اين ورزش مطرح شده است.»

به زعم سرمربي تيم ملي كشتي آزاد اهالي كشتي و تمام ورزشكاراني كه در اين رشته فعاليت مي‌كنند، ادعايي زيادي ندارند و با وجود هزينه‌هاي ميلياردي در ورزش‌هاي ديگري مثل فوتبال، هيچ‌گاه دم نزده اند:«انصاف نيست با برخي اظهارنظرها اهالي كشتي را دلسرد و نااميد كرد. فرصت زيادي تا بازي‌هاي المپيك 2012 لندن نمانده و هم‌اكنون تمامي ملي پوشان كشتي آزاد و فرنگي كشورمان در حال تمرين و آماده‌سازي هستند. پس بهتر است به جاي اين اظهارات به فكر تجهيز و ارتقاي روحي رواني كشتي‌گيران باشيم.»

و بعد نوبت به سركوفت زدن به فدراسيون فوتبال بابت ناكامي‌هاي اخير مي‌رسد و محمدي مي‌گويد:«به هيچ عنوان از روي احساس سخن نمي‌گويم، اما كارنامه درخشان كشتي نسبت به رشته‌هاي ديگري همچون فوتبال در بازي‌هاي آسيايي 2010 گوانگژو به خوبي آشكار و پيداست.» به نظر مي‌رسد اين در گيري قديمي كه اكنون در ميدان اظهارات نيشدار عينيت پيدا كرده در روزهاي آينده شكل و شمايل جدي تري به خواهد گرفت و شايد حتي برنامه‌هاي تلويزيوني به سبك نظرسنجي‌هاي پيامكي خود از ورزش دوستان بخواهند بين كشتي و وفوتبال يكي را به عنوان ورزش مورد علاقه خود معرفي كنند.

تهران امروز