كار، كار خوديهاست!
عدهاي ميگويند ديگر خيلي از شرايط آرمانياش دور شده و بعيد است بتواند دوباره به روزهاي اوج برگردد و برخي ديگر از كاهش وزن او خبر ميدهند كه اين هم خبري غمانگيز براي يك سنگين وزني است كه روزي –دستكم به زعم خودش- مدعي شماره يك قهرماني جهان بود.
تهران امروز: علي حسيني كه بازيهاي قهرماني جهان را از پاي تلويزيون تماشا كرده از افسوس بزرگي كه با آن دست و پنجه نرم كرده صحبت ميكند: «خيلي دوست داشتم در اين مسابقات شركت ميكردم. واقعا نميدانم چه چيزي بايد بگويم. من فقط ماندهام كه چرا آقايان مدام وعده وعيد ميدهند. ماندهام كه چرا راي من را اعلام نميكنند. قرار بود سه روز پس از بازگشت از مجارستان همه چيز تمام شود اما حالا يك ماه از آن سه روز گذشته است. الان بلاتكليف هستم و نميدانم بايد چه كار كنم.» علي حسيني حتي به پيگيري فدراسيون وزنهبرداري ايران براي كاهش محروميتش هم اميدوار نيست:
« اصلا از كجا معلوم كه آقايان به مجارستان ميروند و در جلسات شركت ميكنند! ملاك براي من سايت رسمي فدراسيون جهاني است. چرا هيچ خبري از جلسات مسئولان ايران با آنها در خبرها نميآيد؟ چرا آنها در سايتشان هرگز نگفتهاند كه من دوپينگي هستم؟ مگر دادگاه تشكيل نشده است؟ آيا پس از اين همه مدت نبايد راي من اعلام شود؟ براي هزارمين بار ميگويم كه دوپينگ نكردهام. الان يك سال است كه اين بحث را راه انداختهاند كه من دوپينگيام. پس چرا خبرش را در سايت فدراسيون جهاني نميزنند؟ مگر آقايان نميگويند دادگاه اول و دوم برگزار شده است، خب يكي از خبرهايي را كه سايت فدراسيون جهاني زده است به من نشان دهند. به اين قضيه مشكوكم و باعث و باني آن را به خدا واگذار ميكنم.» به نظر ميرسد علي حسيني به كارشكني برخي از مديران فدراسيون وزنهبرداري مشكوك است: «اينها خودشان ميخواهند من را محروم كنند! شايد آنها ميروند و در جلسات مدعي ميشوند كه من در ايران دوپينگ كردهام و محروميتم ربطي به شركت در مسابقات بينالمللي نداشته. به همين دليل هم است كه سايت فدراسيون جهاني خبري از محروميت من كار نميكند. الان يك ماه از بازگشت آقايان از مجارستان گذشته است پس چرا جوابي از دادگاه نميآيد؟» علي حسيني بابت كسب مدال طلا به بهداد سليمي تبريك ميگويد اما نميتواند كتمان كند كه اگر او هم به بازيهاي جهاني ميرفت همين مدال را براي ايران به ارمغان ميآورد:
«قسمت اين بود كه من در اين مسابقات نباشم. شايد مصلحت در اين بوده كه من در مسابقات جهاني شركت نكنم. در مورد مدال بهداد نظري ندارم و شايد اگر من هم بودم طلا ميگرفتم. اين را بايد بگويم كه من در تمرينات ركورد جهاني را شكستم. همه بچههايي كه آن زمان در اردو بودند شاهد هستند كه وزنه 215 كيلوگرم را بالاي سرم بردم. به هر حال بهداد هم از دوستان خوب من است و وقتي مدال گرفت از شادي در پوست خودم نميگنجيدم. او يك سال خوب كار كرد و تلاش زيادي براي گرفتن اين مدال انجام داد. از نوع وزنه زدنش معلوم بود كه براي شكستن ركورد جهان آمده اما كمي بدشانسي آورد. در دو ضرب هم بعد از اينكه مدال طلايش قطعي شد براي حركت سوم انگيزه كافي نداشت.
