بين‌الحرمين از گام‌هاي فاتحان جنگ به شوق آمده بود...

سرویس دفاع مقدس ـ نگاهي به آلبوم عكس‌هاي سفر به عراق، از دو جهت خاطراتي دلنشين را در من زنده مي‌كند؛ يكي زيارت عتبات عاليات و ديگري شگفتي از حضور مسئولان بلندپايه جمهوري اسلامي ايران در عراق.

به گزارش «تابناک»، جمله بالا مطلع بخشی از سفرنامه «محمد کاظم پور» است که در سال 87 آیت الله هاشمی رفسنجانی و دکتر محسن رضایی، رییس و دبیر مجمع تشخیص مصلحت نظام و هیأت همراه را در سفر به کشور عراق همراهی کرده و وظیفه ثبت لحظات تاریخی این سفر را از دریچه دوربین عکاسی به عهده داشته است.
بنا بر این گزارش، این سفر از آن جهت که پس از پایان جنگ تحمیلی، نخستین سفری بود که آقای هاشمی به عنوان فرمانده سال های پایانی جنگ و محسن رضایی به عنوان فرمانده سپاه در آن روزهای غرور آفرین، به عراق داشتند، از اهمیت بسیاری برخوردار بود و برای همین، نگاهی دوباره به آن، البته این بار از زاویه دید یک خبرنگار ـ عکاس، خالی از لطف نیست:

از يك هفته پیش كه مشخص شد، همراه كاروان رئيس مجلس خبرگان رهبري براي سفر به عراق رهسپار خواهم بود، مستقيم اخبار را پيگيري مي‌كردم. كارشناسان و تحليلگران سياسي و امنيتي، سفر را بسيار مهم و شگفت‌انگيز و البته بعيد مي‌دانستند. موج ترور و ناامني از عراق به اوج خود رسيده بود. در اين فضا، انتظار لغو سفر بر انجامش برتري داشت.

مسئولان ايراني و امنيتي در عراق، سعي در متقاعد كردن آقای هاشمی براي صرف‌نظر از سفر و موكول كردن آن به زمانی بهتر و امن‌تر مي‌كردند. گروه‌هاي بعثي و وهابي تهديد به ترور و تظاهرات ملي كرده بودند، اما پافشاری ها ثمري نكرد.

هاشمي مصمم بود به قلب عراق سفر کرده و خاكريزهاي فتح نشده را به تسخير درآورد. همه از درك علت اصرار عاجز بودند با فضاسازي گروه‌هاي مخالف بعثي و سني، انتظار استقبال و سفري طولاني بعيد به نظر مي‌رسيد؛ اما واقعيت دور از انتظار ما بود.
منطقه الخضرا و مجموعه كاخ‌هاي صدام ـ كه طالباني و گروهش در آن مستقر بودند ـ با همه امكانات به استقبال فرماندهان جنگ ايران و عراق آمده بود.
 موفقيت آغاز سفر، همه را بهت‌زده كرده و آرامش و استقبال براي ادامه سفر، تعجب محافل داخلي و خارجي را برانگيخته بود. قرار بر اين بود كه نيمي از پهنه عراق ناامن به صورت زميني توسط كاروان هاشمي رفسنجاني زير پا گذاشته شود؛ بغداد، كاظمين، نجف، كربلا، سامرا، كردستان و... كه كارشناسان البته اين امر را بعيد مي‌دانستند و هر لحظه انتظار انفجار يا تظاهرات مخالفان و مردم عراق را مي‌كشيدند؛ انتظاري كه اميد مشتاقان را به يأس مبدل كرده بود.

ديدارهاي رسمي و استقبال كم‌نظير كه در منطقه امنيتي به پايان رسيد، هاشمي خود را در ميان مردم ديد و البته نگراني‌ها نيز افزايش يافت؛ اما هاشمي از هميشه مطمئن‌تر پهنه عراق را در مي‌نورديد. هر جا كه قدم مي‌گذاشت استقبال مردم چشمگير بود و مسئولان محلي با حرارتي خاص به استقبالش مي‌رفتند.

فرماندهان سياسي و نظامي جنگ هشت ساله با عراق و اينك در قالب هيأت سياسي بلندپايه ايراني شهرهاي عراق را يك‌ به ‌يك زير پای گذاشته و همه از كوچك و بزرگ و پير و جوان و مسئول و غيرمسئول به استقبال آمده بودند.

در آن لحظه به ياد مي‌آوردم، پايان جنگ را بدون فتح بغداد و اميد زيارت قبور مطهر ائمه اطهار و رنجش بي‌پايان براي رزمندگان و ملت بزرگ ايران كه صدها هزار شهيد براي رسيدن به كربلا و نجف به همراه آورده بود؛ اما پخش فيلم و تصاوير سفر مقتدرانه فرماندهان جنگ كه سنگرهاي پيش روی را يك ‌به ‌يك و با اقتدار كامل فتح مي‌كردند، غرور، عزت و شوق را در رگ‌هاي تك‌تك ايرانيان به جريان انداخته بود.

اكبر هاشمي رفسنجاني، جانشين فرماندهي كل قوا و محسن رضايي، فرمانده سپاه پاسداران اكنون و پس از گذشت دو دهه از پايان جنگ، كاخ صدام و قلب بغداد را فتح کرده بودند. طالباني رئيس جمهور عراق و همرزم سابق رزمندگان اسلام با شوق به استقبال آمده بود. نظاميان عراق به دست‌بوسي فرماندهان ايراني شتافتند و مضجع مطهر ائمه شهيد(ع) در كربلا و نجف و سامرا و كاظمين، يك‌به‌يك در حلقه محبت هيأت سياسي بلندپايه و رزمندگان سابق جنگ قرار گرفت.

بين‌الحرمين از گام‌هاي فاتحان جنگ به شوق آمد و شيعيان عراق مظلوميت خود را از ياد بردند... و در آن لحظه به این نکته پی بردم که شاید امام عاشقان، این روز را می دید که کاخ ظلم صدام و صدامیان، بدون جنگ و خونریزی توسط فرماندهان جنگ فتح شود.