طعنه تاریخی رسول جعفریان به مورخ شبکه دو سیما

سرویس فرهنگی ـ ... چشمم به نام خسرو معتضد افتاد. دوست نادیده مورخی که شب های متوالی ایشان را در سیما می ‌بینیم و از داستان هایی که می‌گوید و بسیار شیرین نقل می کند، بهره مند می‌شویم. دیدم چندین سلسله مقاله در آن روزنامه جشن شاهنشاهی دارد.

به گزارش «تابناک»، حجت‌الاسلام رسول جعفریان، مورخ و رییس کتابخانه و مرکز اسناد مجلس در یادداشتی درباره رسالت مورخان به نکات جالب توجهی راجع به تاریخ‌نگاری اشاره کرده است.

در بخشی از این یادداشت آمده است: (جمعه شب، دوم مهر 1389)‌ میان دو نماز مغرب و عشا، روزنامه جشن شاهنشاهی ایران را که مدتی پیش یکی از نهادها به کتابخانه مجلس اهدا‌ کرده و کنارم بود، باز کرده، می‌خواندم. این روزنامه در سال 1350 به عنوان روزشمار جشن‌های شاهنشاهی انتشار یافته و از ماه ها پیش از جشن تا روزهای جشن و پس از آن را پوشش خبری می‌داد. رویش نوشته است که تیراژ آن به اندازه همه روزنامه‌های کشور است و همراه آنها انتشار می‌یابد.

به مورخانی نگاه کردم که تئوریسین آن جشن ها بودند و در این مجموعه، مقاله داشتند. نام خیلی ها را دیدم که برخی سر در نقاب خاک کشیده‌اند و برخی همچنان به تئوری سازی می‌پردازند. در حقیقت، بار دیگر این پرسش برایم مطرح شد که آیا ما جماعت مورخان ـ که بنده کوچکترین هستم ـ چه رسالتی داریم؟‌ نکند غافلیم و هر زمان در پی توجیه امری و دستوری!

جعفریان در ادامه یادداشتش آورده است: در این فکرها بودم و ورق می زدم که چشمم به نام خسرو معتضد افتاد. دوست نادیده مورخی که شب های متوالی ایشان را در سیما می ‌بینیم و از داستان هایی که می‌گوید و بسیار شیرین نقل می کند بهره مند می‌شویم. دیدم چندین سلسله مقاله در آن روزنامه جشن شاهنشاهی دارد. مقدمه یکی از آنها را می‌آورم، البته با عرض پوزش از ایشان و این که این سرنوشت، نه ایشان که غالب مورخان روزگاران است:


 جعفریان در این یادداشت که به طور مفصل در «خبرآنلاین» منتشر شده، با بیان اینکه «حدس بزنید دنبال این عبارت چه مطالبی آمده است...» آورده است: بنده ایرادم به آقای معتضد عزیز و دوست داشتنی نیست، به سیما هم اعتراضی ندارم، بلکه اصل ایرادم به علم تاریخ است که آلت فعل شده و این اشکال نه از سر بی تعهدی است که گاه به نام تعهد این کارها صورت می‌گیرد، بلکه از سر نامردی این علم است که بی دلیل خود را راهنمای تمام عیار سیاست و جوسازی تبلیغاتی برای مقاصد منظور کرده و شماری مورخ را هم که دنبال یک لقمه نان هستند در خدمت خود درآورده است.