توجه به حقوق مردم در فرآیند ضروری هدفمند کردن یارانه ها ـ 3

سرویس اقتصادی ـ در ادامه تأکید بر حقوق شهروندی، به ویژه در آستانه اجرای طرح هدفمند کردن یارانه ها، در این گزارش به حق مردم در تهیه خودروی مناسب در کشور می پردازیم.

به گزارش «تابناک»، در این باره باید به این نکته اشاره کرد که در کشور ما، روال موجود این گونه است که برای حمایت از تولید خودرو در درون کشور، تعرفه های کلانی بر واردات خودروی خارجی اعمال شده و مردم ایران ـ که اغلب آنان در طبقه متوسط و هفت دهک پایین جامعه هستند ـ ناتوان از خرید خودروی خارجی، مجبور به خرید خودروی داخلی از خودروسازان وطنی هستند؛ خودروسازانی که هنوز نه تنها نتوانسته اند خود را پس از چندین دهه به استانداردهای بین المللی برسانند، بلکه با بهره گیری از انحصار پدید آمده، خود را یکه تاز میدان تولید و عرضه دانسته و هر گونه که خود می خواهند، با مردم رفتار می کنند.

از سویی، باید توجه داشت که این خودروسازان، مدت هاست در برابر ایمن کردن خودروهای تولیدی خود برای حفاظت جان مردم مقاومت می کنند و حتی با فشار پلیس راهنمایی رانندگی نیز حاضر به نصب ترمزهای «ای بی اس» روی خودروهای کم قیمت خود نبودند و تازه هنگامی نیز که این کار را انجام دادند، به عنوان یک آبشن قیمت آن را از مردم گرفتند؛ گویی، قطعه ای لوکس و زینتی به خودروهای خود افزوده اند!

در این باره باید افزود: این از جمله حقوق شهروندی است که مردم در ازای پولی که می دهند، خودروهایی امن تحویل بگیرند، نه اینکه با هزار منت، یک ترمز به خودروها اضافه کنند.
این از حقوق شهروندی است که خودروهایی با مصرف کم تحویل مردم داده شود تا بنزین آزاد کمتری مصرف و هوای آلوده کمتری مصرف کنند.
حال چگونه است که گفته می شود، کسانی که خودرو دارند، خود باید هزینه بنزین آزاد را پرداخت کنند؛ اما خودروسازهای دولتی موظف نیستند مصرف سوخت خودروهای خود را پایین آورند؟!

آیا این از حقوق شهروندی نیست، حال که مردم قرار است، بنزین را با قیمت جهانی مصرف کنند، خودروی مطابق با استاندارد جهانی برای خود تهیه کنند؟

چرا حقوق مردم در یک فضای انحصاری در تولید خودرو لحاظ نمی شود و خودروسازها با خیال راحت و در فضایی بدون رقابت در چند دهه، یک نوع خودرو را بدون هیچ ارتقایی با قیمت نجومی به مصرف کنندگان می دهند و تازه وقتی خودرویی بر اثر اشکال فنی آتش می گیرد، انگار نه انگار که اتفاقی افتاده، یا وقتی پلیس راهور، علت درصد نسبتا بالایی از تصادفات جاده ای را متوجه نقص خودروها می داند، انگار نه انگار رویدادی رخ داده، یا هنگامی که خودروسازها، از تحویل خودرو به مردم در زمان وعده داده شده، طفره می روند، گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است و یا وقتی که مردم بعضاً در خرید خودرو، حتی از رنگ خودروی خود خبر ندارند، آیا حقوق شهروندیشان رعایت شده است؟

همچنین باید گفت: آیا حمایت از تولید داخل به بهای پایمال کردن حقوق شهروندی مردم و به خطر انداختن جان و دارایی آنان تا ابد ادامه خواهد یافت؟
و آیا سرانجام دولت باید آنان را مجبور می کرد در چند سال، خود را به استانداردهای لازم، آن هم به گونه ای که بتوانند با خودروی خارجی رقابت کنند، برسانند یا نه؟
اکنون که چند دهه از این کار می گذرد، گناه مردم چیست که باید همچنان تاوان این ناکارآمدی را بپردازند؟

در پایان باید افزود: با اینکه در این موضوع قصد چشم پوشی بر فرهنگ بسیار نادرست رانندگی ایرانی ها را نداریم، اما آیا در آن سو، خودروسازها به ارزش جان و دارایی مردم، خود را موظف به بالا بردن کیفیت و کاهش قیمت دانسته اند؟
آیا برای نمونه، خودرویی مانند پراید در ده سال اخیر، افزایش کیفیتی داشته که برای مردم قابل لمس باشد؟ البته درباره دیگر خودروها هم همین پرسش مطرح است.

گفتنی است، مردم بیش از آنکه به یارانه نقدی دولت نیازی داشته باشند، حاضرند این یارانه ها قطع شود و به شکل اروپا، هزینه کنند، ولی در عوض مانند کشورهای درجه چندم جهان سومی خدمات نگیرند.