در ایروان دنبال چه بودیم؟

تیم ملی فوتبال ایران در حالی در بربر تیم درجه چندمی اروپایی ارمنستان پیروز شد که سفر تهران به ایروان کاروان تیم ملی با انتقادات فراوانی همراه بود. پیش از این اینگونه برنامه ریزی شده بود که ایران در تهران میزبان اوکراین باشد، و این یعنی فرصت بیشتر برای بازیکنان تا با استراحت معقولی در هفته چهارم لیگ برتر حضور یابند.

 

 اوکراین اگر جز 10 تیم اول اروپا نباشد بی گفتگو یکی از تیمهای قدر و قابل احترام اروپاست و به لحاظ فنی به مراتب از تیم ملی فعلی ایران عیار بالاتری دارد. اوکراین زادگاه و معرف بزرگ مرد فقید فوتبال اروپا یعنی لوبانوفسکی است و یادمان نرود که  فوتبال شوروی سابق و شرق اروپا تا به امروز مردی به کاردانی او به خود ندیده است...

در هر صورت بار دیگر به راحتی برنامه بازیهای تیم ملی تغییر کرد و اوکراین به مصاف هلند رفت و توانست نایب قهرمان جهان را متوقف کند. این تغییر با واکنش ظاهرا مثبت سرمربی محافظه کار تیم ملی روبرو شده است. مربی که میداند وجهه و محبوبیتش در میان عامه مردم کاملا به حضیض افتاده، نیک میداند چوب خط شکستهایش پرشده است و ادبیات و بازی با کلماتش هم دیگر برای فوتبال دوستان و اصحاب رسانه محلی از اعراب ندارد. در نتیجه ارمنستان یا رقیبی آسان تر برای او بسیار مطلوب بوده و توانسته پس از اردوی پر حرف و حدیث اتریش و داستان کولرها و گاوها !!!

 

 فیفا دی خود را هم بدون شکست به اتمام برساند و یقینا مسابقات آتی غرب آسیا هم با عنایت  به رقبای نه چندان قدر میتواند آواز بلبل گونه جناب جهانگرد امروز و آنالیزور دیروز را حتی بلندتر هم بنماید و با صدایی رساتر برای قهرمانی در جام ملتها برای رقبا ی شمالی و جنوبی خط و نشان بکشد، رقبایی که می گفت و احتمالا خواهد گفت که آنها را مثل کف دست میشناسد همچنان که در مقدماتی جام جهانی  2010شناخت بالای خود را نشان داد و تنها ظاهرا در یافتن کف دست راست وچپ دچار اشتباهی بسیار کوچک شده بود.

به هر روی این عمر فوتبال ایران است که میگذرد و باید دید در این اثناء چه چیزی عاید تیم ملی ما شده است ؟ کره جنوبی با نیجریه بازی میکند و سایر رقبا با برنامه ریزی طویل المدتی که داشتند و دارند خود را نه تنها برای جام ملتها در قطر بلکه برای آوردگاه بزرگ 2014 آماده میکنند و فوتبال ما هنوز در به در دنبال یافتن رقیب تدارکاتی است ، رقیبی که در ابتدا نامش شاید خیلی بزرگ و دهان پرکن باشد اما در عمل امثال ارمنستان، مقدونیه یا تیمهای باشگاهی هستند که افتخار پیکار تدارکاتی را به فوتبال ایران ایران میدهند!  و حالا صحبت از تیم ملی جمهوری چک شده است ،البته شاید به زودی بازهم نامهای دیگری هم برای آرامش اذهان برده شود اما آنچه مهم است این است که آیا واقعا تیم ملی ایران تا قبل از جام ملتها میتواند حتی فقط 3 بازی تدارکاتی مناسب با رقبایی داشته باشد که بشود از آنها به عنوان رقیب نام برد؟! آیا واقعا کادر فنی و در راس آن سرمربی علاقه دارند تیمشان با تیمهای بزرگ جهان تقابل کند ولو اینکه با اختلاف چند گل شکست بخورد ؟

 

 آیا فقط روابط بین الملل فدراسیون در این میان مقصر است و در رایزنی ها قصور میکند یا مسائل دیگری در میان است؟ اگر بحث مالی مطرح است فوتبال ایران این ارزش را ندارد تا به خاطرش به اندازه یک بازیکن لیگ برتری هزینه شود؟ آیا بحث نتیجه گرایی در بازی های دوستانه این قدر حائز اهمیت است ؟

این که مردم و مطبوعات پس از عدم صعود تیم ملی به جام جهانی و لحاظ عنوان چهارمی میان پنج تیم !! از تیم ملی مایوس شده اند واقعیتی است غیر قابل کتمان اما با پرسید تا به کی باید با اینگونه بازیهای کم ارزش وقت تیم ملی پر شود و در عین حال نظم لیگ و فوتبال هم دچار چالش گردد ؟

سوال دیگر اینکه در ایروان به چه چیزی رسیدیم؟ کدام پدیده را معرفی کردیم ؟ آیا دفاع تیمی ایران آزمایشی جدی شد؟ گل زدن به این حریف چقدر بار فنی و روانی برای تیم ملی دارد ؟ آیا سفر اخیر چیزی جز خستگی برای ملی پوشان و زیان دیدن باشگاهها نداشته است؟ عملکرد فوق العاده ضعیف ملی پوشان در هفته چهارم موید چیست ؟

ای کاش از سوغات ایروان دوستان عزیز بیشتر بگویند تا جهل امثال نگارنده نسبت به اینگونه مسائل مرتفع گردد... خیلی دشوار است که در نیمه های شب به دنبال آفتاب باشیم و عده ای هم بر وجود آن اصرار ورزند...