نگرانی از حذف ظرفیت علمی ورزش

فعالیت های علمی و آموزشی برای توسعه ورزش کشور یک ضرورت است. آموزش اساسی ترین، حیاتی ترین و ارزان ترین فعالیت در حوزه ورزش، به ویژه در قیاس با فعالیت ‏های سخت افزاری و اماکن ورزشی است. پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، فعالیت های آموزشی و تامین و تربیت نیروی انسانی عمدتاً توسط وزارت علوم و آموزش عالی در قالب دو دانشکده تربیت بدنی، مدرسه عالی ورزش و دانشرای عالی دنبال می‏شد که به هیچ وجه نیازهای گسترده ورزش کشور را به جز تامین و تربیت معلم ورزش برای مدارس تامین نمی‏کرد و پاسخگوی حجم نیازها نبود.

نخستین بار در دوره مدیریت حاج مصطفی داوودی در سازمان تربیت بدنی در سال 1359، در قالب طرح اردوی وحدت، فعالیت های آموزشی به منظور تامین و تربیت نیروی انسانی مورد نیاز سازمان تربیت بدنی شکل گرفت و بعدها در دوره مدیریت احمد درگاهی در سال 1364، با ایجاد انستیتو ورزش در سازمان تربیت بدنی و تاسیس معاونت های فرهنگی و آمورزشی، معاونت ورزش بانوان و ایجاد دبیرستان های ورزش، امر آموزش به طور جدی مورد توجه واقع شد و اگرچه در دوره های بعد به ویژه در دوره مدیریت دکتر غفوری فرد، فعالیت های آموزشی محدود و دبیرستان های ورزش بعضاً منحل گردید، لکن فعالیت های آموزشی به ویژه دوره های مربیگری در قالب دوره های کوتاه مدت تداوم داشت.

در دوره مدیریت سید مصطفی هاشمی طبا در سازمان تربیت بدنی، به ویژه در دوره دوم مدیریتشان، نهضت علمی کردن ورزش و ایجاد پایگاه ورزش قهرمانی و مرکز سنجش و توسعه قابلیت های جسمانی و طرح آموزش مستمر مربیان و ورزشکاران با جدیت دنبال شد که نتایج بسیار خوبی در نهادینه سازی فعالیت های علمی فدراسیون های ورزشی و حضور موفقیت آمیز در میادین بین المللی به همراه داشت. نگارنده که در سال 79 مسئولیت معاونت فرهنگی و آموزشی سازمان تربیت بدنی را عهده دار شدم، یکی از مشکلات توسعه ورزش را همچنان امر آموزش می‏دانستم، لذا با جدیت طرح آموزش مستمر مربیان و ورزشکاران را دنبال نمودم.

همچنین در هر ماه اساتید و دانشمندان ورزشی در اقصی نقاط کشور گردهم جمع شده و در خصوص اصول و مبانی علمی ورزش تبادل نظر کرده و به دانش افزایی و ارتقاء سطح نگرش علمی مربیان و ورزشکاران اقدام می‏شد اما این اقدامی وافی و کافی نبود. سیاست های وزارت علوم همچنان در قالب فعالیت های آموزشی سنتی که طی چند دهه با آن خو کرده بود و صرفاً به تامین دبیر ورزش اقدام می کرد، دنبال می‏شد. البته دوره های جدیدی در سطوح کارشناسی ارشد در رشته های فیزیولوژی و مدیریت ورزش به تصویب رسیده بود اما این اقدامات پاسخگوی نیاز ورزشی که به عنوان یک صنعت جامع در جهان مورد شناسایی قرار گرفته، نبود.

لذا در همان سال با همکاری دوست عزیز سید حمید قاسمی، معاونت فعلی سازمان تربیت بدنی که قبلاً در صدا و سیما مدیریت گروه ورزش شبکه شش را عهده دار بود و با همکاری دانشگاه علمی کاربردی، افق جدیدی را برای حل مشکل ورزش با طراحی دوره های پودمانی علمی کاربردی ایجاد کردیم که منجر به تصویب رشته مربیگری تکواندو و بعدها کشتی و فوتبال (داوری و مربیگری) و دیگر رشته های ورزشی شد، به طوری که هم اکنون دانشگاه علمی کاربردی با صدور مجوز این دوره ها، گام های موثری را در پیشبرد ورزش کشور دنبال نموده است و به ایجاد ظرفیت های علمی جدید با مشارکت بخش خصوصی اقدام کرده است.

اخیراً در خبرها آمده است که طی دستوری ناگهانی از سوی وزارت علوم و آموزش عالی اعلام شده که تمامی مراکز پودمانی از امسال تعطیل و مراکزی تحت عنوان مرکز ملی مهارت شکل خواهد یافت و همه امور مربوط به پودمانی ها، فنی حرفه ای ها و شاید پیام نور تحت لوای این مرکز که متولی آن وزارت کار خواهد بود، ادامه فعالیت می‏دهند. این امر در حالی صورت می گیرد که آینده هیچ یک از حدود 600 مرکز تاسیس یافته از سال 81 تاکنون مشخص نشده و معلوم نیست چرا دانشگاه جامع زیر نظر وزارت علوم یک باره تصمیم به تعطیلی این 600 مرکز که بیشتر آنها خصوصی هستند، گرفت و عملاً این نهاد نوپا به ویژه در بخش ورزش که ظرفیت های جدیدی را برای توسعه ورزش کشور ایجاد نموده بود، در معرض تهدید قرار می‏گیرد.

به هر حال سوالات متعددی در این خصوص مطرح است که در جای خود قابل بررسی و پاسخگویی است اما بر سازمان تربیت بدنی و دستگاه متولی ورزش واجب است که در خصوص این تصمیمات ناگهانی موضع گیری داشته باشد و از حقوق حوزه ورزش در این بخش دفاع شود تا عملاً این وضعیت ایجاد شده، به تعطیلی و حذف ورزش علمی و ظرفیت‏های علمی ایجاد شده برای توسعه تربیت بدنی کشور منجر نشود چرا که قطعاً این اتفاق دلسردی حدود 500 هزار دانشجو و بخشی از فارغ التحصیلان این مراکز که داشتن مدرک فارغ التحصیلی از وزارت علوم برایشان هویت علمی محسوب می‏شود، به دنبال خواهد داشت.