کاش ورزشکار نبودم!

فشار عصبی، مصرف دو برابر دارو، اوردوز شدن و رسیدن به مرحله‏ای که مغز توان مقاومت ندارد؛ به همین سادگی یک قهرمان رفت. وقتی بازگشت نه چشمی برای دیدن داشت و تنی برای کشیدن بار این دنیای کثیف که همه تاریخ مصرف دارند، حتی آنهایی که بارها خنده‏‏هایمان را با اشک‏های شوق و شعف پیونده داده‏اند. داشت بهبود می‏یافت اما هیچ کس دلش استمرار زندگی علی شاطرزاده را با ذلت نمی‏خواست و ماندنش با دو چشم بی سو برابر با ذلتی بود که به زعم برخی اندک تلقی می‏شد و بنابر برداشت برخی بیش از سقف تصورات و ظرفیت یک مرد باعزت بود.

حکایت مرگ با عزت و زندگی با ذلت بود که پرافتخارترین قهرمان کاراته ایران در آسیا همراه اجل شد و روحش به لقاء الله پیوست تا برخی قهرمانان دوستش که از جان بیشتر می‏خواستنش به خود این اجازه را بدهند، بگویند خوب شد که رفت، خدا دوستش داشت و عاقبتش ختم به خیر شد؛ دعایی که برای هر بنده‏ای مستجاب نمی‏شود اما برای او شد و پیش از آنکه محتاج این و آن شود و کارش به عصای سفید و روزهای سیاه تر بکشد، با اوج نشینی رفت.

جالب اما پس از رفتنش بود که رسانه‏ها، برایش بیش از سران ورزش ارزش قائل شدند. تنها پیام تسلیت از جانب رئیس فدراسیون کاراته بود که عصر دیروز منتشر شد و روسای سازمان تربیت بدنی و کمیته ملی المپیک که بر سر حوزه ورزش اختلافاتی با هم داشته و دارند، حاضر نشدند در پیامی جداگانه، حق مطلب را ادا کرده و حداقل تسلیت بگویند؛ انگار آب از آب تکان نخورده و هیچ اتفاقی نیافتاده است. انگار هیچ خانواده ای داغدار نشده و همه چیز آرام بوده است، همانگونه که در هفته‏های اخیر آرام بود و هیچ یک از این دوستان در پی تامین هزینه‏های درمان و خانواده این قهرمان پرافتخار برنیامد.

آقایان علی آبادی و سعیدلو به خود زحمت ندادند، برنامه هایشان را کنسل کنند و راهی اصفهان شوند و در مراسم تشییع جنازه این عزیز که روزگاری برای ایران جان کند و افتخار آفرید شرکت کنند. آخر دیگر به چه کار می آید؟! نه می‏توان از او در برنامه‏ها بهره برد و نه زمانی برای مدال آوری اش باقی مانده است و اصلاً امور ورزش و پیش بردن این امور به مراتب واجب تر از رفتن به زیر تابوت جوانی است که تا دیروز افتخار بود و امروز همراه خاک. اینجاست که فاصله مدیران مشخص می‏شود و وقتی مصطفی هاشمی طبا که این ایام در ورزش مسئولیتی ندارد بالای سر گور این جوان مشاهده می‏شود، می‏توان بهتر درک کرد چه عوامل ناپیدایی یک مدیر را موفق‏ترین در تاریخ ورزش می‏سازد.

بنابراین حتی لزومی به تسلیت گفتن نیست و شاید به همین دلیل بود که روسای سازمان تربیت بدنی و کمیته ملی المپیک حتی به خود زحمت ندادند، کسری از زمانی که جهت نوشتن پیام برای قهرمانی یک تیم ملی یا تیمی باشگاهی صرف می‏کنند و پس از آن نیز بر روی این موفقیت مصاحبه‏های رنگارنگ انجام می‏دهند، وقت گذاشته و به یکی از کارمندانشان بگویند که به نام ایشان پیامی بنویسد و این واقعه را تسلیت بگوید. یک شبانه روز گذشت و کسی تسلیت نگفت؛ کاش ورزشکار نبودم و امروز مجبور نبودم چنین اتفاق تلخی و رسیدن ورزش اخلاقی ایران را به چنین مختصاتی که برای نگارنده از، از دست دادن "علی" نیز تلخ‏تر بود، به جامعه ورزش تسلیت بگویم.