مظلوميت رزمي در روز وداع اسطوره کاراته!
بيژن خراساني مجري و کارشناس برنامه فنون شرقي در گل نوشت:
به اتفاق بر و بچههاي فنون شرقي رفته بوديم اصفهان تا در مراسم وداع با اسطوره کاراته ايران شادروان علي شاطرزاده شرکت کنيم. همدورهايها، اساتيد البته نه همه، مربيان و اعضا تيمهاي ملي بهمراه رييس فدراسيون کاراته، بروبچه هاي فنون شرقي و چند نفري از رزمي نويسان قديمي مطبوعات به اصفهان رفتيم.
مهندس هاشميطبا، رييس اسبق سازمان تربيت بدني و کميته ملي المپيک، هادي ساعي و آرش ميراسماعيلي دو قهرمان و اسطوره تکواندو و جودو نيز خود را رسانده بودند، اما آيا علي شاطر زاده فقط متعلق به اين جمع بود؟ او بارها و بارها با رشادت موفق شده بود پرچم پر افتخار و مقدس جمهوري اسلامي ايران را در اقصي نقاط جهان به اهتزاز در آورد و دل مردم کشور را شاد نمايد و افسوس که امروز بسياري از مسوولين ورزش کشور و همينطور چهره هاي ديگر رشته هاي ورزشي بجز رشته هاي رزمي در اين مراسم حضور نداشتند؟! به راستي چرا!؟
آيا حضور آنهايي که نيامده بودند نمي توانست مرهمي باشد براي بازماندگان؟ چگونه توجيه ميکنند اين عدم حضور را؟ مگر چند قهرمان همچون شاطرزاده در کشور داريم؟ هنوز يادمان نرفته آن روزهايي که طلاييترين قهرمان کاراته در عرصه رقابتهاي آسيايي سکوهاي قهرماني را يکي پس از ديگري فتح مينمود بسياري آرزو داشتند با او عکسي به يادگار داشته باشند!
اما امروز که مي بايست مي بودند نيامدند تا مظلوميت جامعه پر افتخار رشته هاي رزمي بيش از پيش مشخص گردد. ورزشکاراني که در سالهاي اخير بيشترين افتخارات را کسب نمودند و کمتر از آنهايي که هيچ سهمي در اين افتخارات نداشتند به آنان توجه شده!
آيا وقت آن نرسيده که به توصيههاي گرانبهاي مقام معظم رهبري توجه بيشتري بنماييم ايشان اولويت را در رشتههايي ميدانند که در بالا بردن روحيه دفاعي کشور نقش دارند و سپس در کسب سکوهاي قهرماني. آيا رشته هاي رزمي اين ويژگي را دارا نيستند؟
پس چرا مسوولين سالهاي اخير ورزش نگاه خود را نسبت به اين رشتهها تغيير نميدهند و سراغي از افتخارآفرينان اين عرصه نميگيرند و حتي در وداع هميشگي اين قهرمانان مظلوم از اين عالم خاکي حاضر به خداحافظي با آنها نمي شوند!؟ بهر جهت اميدوارم خانواده محترم اين قهرمان نامدار کشورمان بخصوص يوسف و پارسا، دو فرزند خردسال شادروان شاطرزاده را تنها نگذاريم و قدر قهرمانان پر تلاش رزمي را بيش از اين بدانيم. به اميد آن روز!
