"یکی از جانبازان جنگ تحمیلی هستم ولی..."
یکی از کاربران "تابناک" در مطلبی آورده است:
به نام خداوند بخشايشگر
از قانون تسهیلات استخدامی و اجتماعی جانبازان مصوب 31/3/1374 مجلس شورای اسلامی: «جانباز، عنوان ایثارگرانی است که در جریان تکوین و شکوفایی انقلاب اسلامی و حفظ و حراست از دستاوردهای ارزشمند آن از تعرض و تجاوز عوامل داخلی و خارجی یا هرگونه حوادث مستقیم ناشی از آنها در طول جنگ تحمیلی به اختلالات و نقصان های عارضی جسمی و روانی دچار شده یا بشود و در نتیجه در روند زندگی فردی و اجتماعی با محدودیت هایی مواجه می باشند.»
یکی از جانبازان جنگ تحمیلی هستم. افتخارم این است که هر زمان لازم باشد وجود ناچیزم را بر کف دست گرفته و تقدیم به شرف و آزادگی ملتی نمایم که بر تارک بشریت چون آفتابی درخشیده است.
در تاریخ 23 بهمن ماه 1361 به خدمت مقدس سربازی اعزام شده و پس از طی دوره آموزشی در لشگر 28 کردستان، خدمت وظیفه را با درجه گروهبان دومی وظیفه و در مناطق عملیاتی سنندج، مریوان، سقز، اهواز(پادگان حمید وجزیره مجنون)، و ... طی کرده ام و با چند روز اضافه خدمت در اوایل اسفند ماه 1363 نیز از خدمت ترخیص شده ام.
با توجه به اینکه چندین بار در مناطق یادشده به علت وقوع در منطقه عمومی شیمیایی (مخصوصاً حملات ددمنشانه صدام در زمستان 63 ) یا وارد شدن جراحات سطحی به بیمارستان های صحرایی، بیمارستان اهواز، بیمارستان سنندج و بیمارستان مریوان اعزام که در آنها مداوا و بستری شده ام متاسفانه بقایا و آثار اتفاقات یاد شده علی رغم گذشت چندین سال هنوز بر صحت و سلامت جسمی و روحی و عمدتا در سالهای گذشته به شکل ناراحتی ریه و دستگاه تنفس و گوارش و تصفیه خون و نیز ناراحتی های شدید پوستی در چند جای بدن و چشم باقی مانده است ولی از آنجائیکه سوابق بستری یا صورتهای سوانح مذکور را ندارم و در مراجعات مکرر به امور ایثارگران نیروی زمینی (سنندج و تهران) به دلایل واهی از رسیدگی به این مهم و به جریان انداختن پرونده و معرفی به کمیسیون پزشکی طفره می روند.
این در حالی است که با پیگیری های امثال من و توجه خاصی که مجلس شورای اسلامی به تصویب قوانین حمایتی از جانبازان دارند در قانون بودجه سال 1389 بند (7) جزء (ل) اینگونه تصریح نموده اند:
جانبازانی که صورت سانحه و مدارک بالینی ندارند ولی از نظر کمیسیون پزشکی جانبازی آنان مورد تائید می باشد متناسب با میزان جانبازیشان تحت پوشش بنیاد شهید قرار می گیرند.
خواهشمند است این مطلب را برای آگاهی مسئولین مربوط منتشر کنید.
با احترام- امضا محفوظ
آي گفتي ،بنده در آبان 65 در هفت تپه بر اثر بمباران هواپيماي بعث عراق بعلت موج گرفتگي و زخم سطحي در بيمارستا شهيد كلانتري انديمشك بستري سدم شايد 20 بار به آنجا و جاهاي كه بايد مي رفتم رفتم ولي جوابي ندادند گفتن پرونده نداري در صورتي كه هنوز اتاق ها تخت ها مجروح ها ،پرستارها تصوير همه آنها در ذهن من است ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ پدر من هم بازنشسته رسمی سپاه است و اکنون زیر کپسول اکسیژن! آثار به جا مانده از حملات شیمیایی سر پل ذهاب. خودش می گوید پنجاه نفر را که نیروی او بوده اند به بیمارستان برده ولی خودش ترجیح داده سریع درمان شود و برگردد به وظیفه اش برسد! حالا او هم به جز ناراحتی های پوستی و خس خس سینه و کپسول اکسیژن و خرواری دارو و عکسهای سینه و تاییدیه های دکترهای خود سپاه در (بیمارستان) بقیه الله سابقه ای از آن روزها جمع نکرده! بارها به او گفته اند: برو دو شاهد از آن روزها بیاور! خودش می گوید: آنها که شهید شده اند از آن روزها، که در آن دنیا شهادت می دهند، آنها که مانده اند، به فرض هم من بتوانم پیدایشان کنم بعد از سی سال! چه بگویمشان؟! از آنها که رفته اند خجالت نکشم؟!حالا ما مانده ایم و هزینه های درمان و حتی کپسول اکسیژنی که باید آزاد بخریم و اسپری های چند ده هزار تومانی و ... و نگرانی های مادر که شبها می ترسد او هم بخوابد و بابا هم بخوابد! نوبتی می خوابند بیچاره ها! منتظریم همین چند روزه آینده کمیسیون عالی پزشکی تشکیل جلسه بدهد و تشخیص بدهد که بابا شایستگی جانبازی دارد یا نه! ای کاش بهشت و جهنم را هم در همین کمیسیونها معلوم می کردند و کار خدا راحت می شد و از نگرانی معطلی در برزخ هم در می آمدیم! مانده ام که اینها که نگرانی به حق حق الله را دارند، با حق الناس چه می کنند؟!
متاسفانه جانبازان زیر 25/ به هیج وجه مورد حمایت نیستند.اگر کسی به خاطر نجابت از اول پیگیری نکرده و زیر 25/شده جانباز نیست؟سهمیه دانشگاه،تسهیالت برای خود و فرزندان و........یعنی واقعا این منطقی است؟ چی میگی دادش!بنده 18 ساله بودم رفتم کردستان(سال59)جنگ شده رفتم جنوب!در پایان سال 62واول سال 63 بیشترین گردانی که از لشکر 41 ثارا...در جزیره مجنون بود گردانی بود که من اول فرمانده گروهان بودم وبعد جانشین گردان شدم(گردان یامهدی:عج:با اصرار هم رزمانم بعلت ناراحتی شدید ریوی(دونوع اسپری اسفاده میکنم)بعد تائید پزشکان متخصص و کمیسیون بدوی به کمیسیون اصلی معرفی وپزشک مربوطه از تهران امده بود از من پرسید شغل شما چیست!گفتم شما چکار بهشغل من دارید!گفت باید بدانم!گفتم کارمند فلان دستگاه!گفت بسلامت!گفتم همین !گفت بله بعد پیگیری کردم کفتندفاقد درصد زده اند حالا برادر عزیز تو به فرض اگر انجا جواب هم بگیری تازه خان اولی به خان هفتم برسی تازه همین اتفاق افتاده که ذکر کردی!وبرای من بعنوان یک بسیجی اتفاق افتاد!! شما و امثال شما فرزندان دلير اين مرز و بوم بسيار زياد هستند به ويژه آندسته عزيزان كه در ارتش مخصوصا در رسته وظيفه بوده اند به همين مشكلات دچار هستند و حتي از پيگيري امور خود خوداري مي كنند
بنده فردي را سراغ دارم كه سه مرتبه مجروحيت شديد تركشي و انفجاري داشت و تركش و حتي بعضي از تركشهايش نيز به دليل نزديكي به عصب دست پزشكان از در آوردن ان خود داري نمودند و همچنان در بازوي او مي باشد و عصبهاي دست او به هيمن خاطر ضعيف است.
ولي او فردي مصمم و متوكل و با عزمي جدي در زندگي ادمه مي دهد و اصلا در خاطرش از اين مسائل نتنها خيالي ندارد بلكه با ايمان الهي خود به اجر و ثواب اخروي و نظر الهي اميدوار است.
البته اين به معناي رد گلايه شما نيست فقط براي التفات نظرها به صورت فراگير به موضوع مورد بيان شما است .
من هم میخواستم بدانم چرا رزمندگان جزو ایثارگران محاسبه نمیکنندو هرجا صحبت از ایثارگران مشود فقط خانواده معظم شهداو جانبازان و ازادگان مطرح میشودوذکری از رزمندگان نیست مگر رزمندگان جهت عزت و سربلندی اسلام ونظام مقدس جمهوری اسلامی به جبهه نرفتهاند. این فقط یکیشه ، من جانبازی را می شناسم که سرباز هم نبوده ، بسیجی بوده و فقط به دلیل آن که نخواست کسی بفهمد که جانباز است ، اکنون در بستر بیماری ناشی از اثرات شیمیایی است و کسی از مسئولان هم سراغی از این جانباز نمی گیرد و خانواده اش هم با مشکلات فراوان دست و پنجه نرم می کند و حتی فرزند خرد سالش هم از اثرات همین شیمیایی بودن پدر فوت می کند. علارقم پیگیری های مکرر این جانب هیچ سازمانی از سپاه گرفته تا بنیاد جانبازان و ریاست جمهوری هم اهمیتی به این جانباز نمی دهند، او را به همین حال رها کرده اند تا شهید شود. این است نتیجه کسی که در ایران اسلامی جان خود را در کف دست می گیرد و برای حفظ جان و ناموس به جبهه ها رفت ...
واقعا برای این مسئولین متاسفم.
باسلام به تابناكيهاي محترمهرچند از اين سايت خوشم نمياد ولي خواهش مي كنم بدون ذكر نام بنده مشكلم را مطرح كنيد.
از جمله جانبازاني هستم كه نه جنگيدم و نه سن من به جبهه رفتن مي خورد.
قبل از 7 سالگي در بمباران سال 63 سوسنگرد از ناحيه شكم مجروح شدم. جالب آنكه پسر دو سه سال كوچكتر از من هم از ناحيه پا (قطع پا از زانو) مجروح شده بود.
امثال من كه در دوران كودكي در مناطق جنگي زندگي مي كردند تعداد قابل توجهي هستند.
در سال اول رياست جمهوري آقاي دكتر احمدي نژاد ايشان را اتفاقي در فرودگاه زيارت كردم چون از مسير تردد مسافران عادي آمده بود. مشكل عدم رسيدگي و عوم توجه خاص به امثال بنده را گفتم و ايشان قول رسيدگي داد.
واقعا كسي كه هنوز بدنش در ضعف دوران طفوليت بسر مي برده و توسط ابزارآلات جنگي كه فلز خالي هم نيست و آلوده به مواد شيميايي است بايد مورد بي مهري قرار بگيرد.
درباره هزينه هاي درماني بنياد مي گويد از بيمه تكميلي محل كارتان استفاده كنيد و محل كار هم تاسقف معين و محدودي پرداخت مي كند.
آن از وضع اضافه كار و مزايا كه نامطلوب است و اين هم از وضع هزينه هاي درماني.
واقعا به چه كسي بايد بگويم؟
در جامعه به اصطلاح اسلاميمان مي گويند همه هزينه هاي مملكت صرف شما مي شود و حال آنكه وضعمان اين است.
يا ما را از بين ببريد و يا مشكلمان را حل كنيد.
عباد الله !!! اتقواالله