لغزش زباني دايي به خاطر عطش پيروزي؛ جام جهاني به جاي جام حذفي!

قدس؛ علي دايي پس از پيروزي برابر صباباتري طوري خوشحالي مي کرد انگار به فينال جام جهاني رسيده است. بازيکنان پرسپوليس هم تحت تأثير هيجان زياد سرمربي شان، طوري او را در آغوش مي گرفتند و مي فشردند که انگار دايي يک تنه صباباتري را شکست داده است؛ تصاويري که کمتر در فوتبال ديده مي شود.

اتفاق جالب تر از اين، لغزش زباني دايي در کنفرانس مطبوعاتي بود. زماني که او خواست از رسيدن به فينال جام حذفي ابراز شادماني کند، يک لحظه به جاي جام حذفي، از لفظ «جام جهاني» استفاده کرد.

از تمام اين نکات، مي توان برداشتهاي منفي انجام داد، اما اصل ماجرا اين است که علي دايي براي هر مسابقه اي، انگيزه اي بالاتر از سطح آن بازي دارد و به همين دليل تا امروز به اين همه موفقيت مهم رسيده است. او اگر به مالديو گل مي زد، مشتها را گره مي کرد و حالا هم که روي نيمکت پرسپوليس مي نشيند، بازي نيمه نهايي جام حذفي تفاوتي با نيمه نهايي جام جهاني برايش ندارد و حتي اين دو تا را در لحظاتي عوضي مي گيرد.

بازي پرسپوليس- صبا از نظر فني آن قدر سطح پايين بود که محمود خوردبين روي نيمکت خوابش گرفته بود و گزارشگر بازي هم آرزو مي کرد هرچه زودتر مسابقه به پايان برسد، اما در ضربات پنالتي که هيجان به اوج رسيده بود، رسول کربکندي زير سقف نيمکت تيمش، تماشاگر ضربات بود و علي دايي زير باد و باران شديد، ايستاده بود و منتظر پيروزي تيمش بود.

دايي آن قدر خيس شد که براي حضور در کنفرانس مطبوعاتي کت و شلوارش را عوض کرد. اين انگيزه مردي است که در تمام طول عمر حرفه اي خود، سعي کرده با انگيزه زياد، جاي همه جور ضعف از جمله ضعفهاي فني اش را بپوشاند و کم و بيش در اين راه موفق هم بوده است. علي دايي يک تنه صبا را شکست نداد و شايد نقش عليرضا حقيقي در اين موفقيت، از همه مردان پرسپوليس بيشتر بود. با اين حال واکنشهاي دايي در طول ضربات پنالتي، پس از بازي و لغزش زباني اش در کنفرانس مطبوعاتي بار ديگر انگيزه و عطش سيري ناپذير مردي را به رخ کشيد که در انتظار موفقيت کوچک و بزرگ، مي سوزد و اين ناآرامي را به تيمش هم منتقل مي کند.

برخي مربيان بزرگ دنيا پس از رسيدن به قهرماني ليگ قهرمانان اروپا يا جام ملتها يا جام جهاني سعي مي کنند خودشان را کنترل کنند و علي دايي براي رسيدن به فينال جام حذفي ايران طوري خودش را بيرون مي ريزد که خيلي ها فراموش مي کنند بازي در چه مقياس و سطحي برگزار شده است. البته که نه واکنشهاي کنترل شده عيبي دارد و نه خوشحالي غليظ دايي. موضوع مهم اينجاست که مربي ادا در نياورد.

اگر به بيرون ريختن درونيات ذهني اش نياز دارد، مثل دايي اين کار را انجام دهد و اگر آن قدر درونگراست که مي خواهد شادي اش را بيرون نريزد، اين کار را انجام ندهد. علي دايي خوشحال است، با مشتهاي گره کرده به هوا مي پرد و بازيکنانش را در آغوش مي کشد و يک لحظه به اشتباه مي گويد: «خوشحاليم که به فينال جام جهاني رسيديم.» او در تب پيروز شدن مي سوزد.