سقوط وحشتناک ورزش؟!
1- همیشه برای من سئوال بوده که عملکرد ورزش در سال را چگونه باید بررسی کرد؟ به نظر شما موفقیت تیم های بسکتبال، کشتی و والیبال ملاک است یا فعالیت های زیرساختی سازمان تربیت بدنی؟! نگاه سطحی نگر ورزش ایران همیشه موفقیت ها را می پسندد و از زیرساخت ها گریزان است. نگاه عمیق گرا هم جایی در این چرخه ندارد.
2- اجازه بدهید خاطره ای را از یکی از دوستان روزنامه نگار تعریف کنیم. روزی عطا بهمنش که دستی در تشکیلات کشتی داشت از یکی از روزنامه نگاران پرسید: «به نظرت پیشرفت در کشتی یعنی چه؟» روزنامه نگار که برای خودش کارشناسی بود گفت: «یعنی الا بدانیم چقدر تشک کشتی، چند سالن، چند ورزشکار و... داریم. اینها تا پایان سال چقدر خواهد شد و در پایان چهار سال به چه میزان خواهد رسید. این یعنی پیشرفت» بهمنش چند لحظه سکوت کرد و گفت: «اینگونه حرف زدن در ورزش ایران یعنی توهین به مدیران... پیشرفت از نگاه مدیران یعنی این کشتی گیر در جام امسال در دور اول حذف شد اما سال دیگر همان کشتی گیر در دور سوم حذف شود. این یعنی پیشرفت»! برنامه محوری در نگاه مدیران ما هنوز تغییری نکرده و گویی نخواهد کرد.
3- دوران حضور علی آبادی در ورزش خوب بود یا نه؟ بسکتبال و والیبال پیشرفت کردند چون مدل «گلخانه ای» اجرا شد و نتیجه داد اما در رشته هایی مثل فوتبال، دوومیدانی، شنا و... توفیقی داشتیم؟ اما نگاه علی آبادی به ساخت و ساز بود، ساخت سالن های ورزشی برای استان ها... اما حرف و حدیث درباره ساخت و سازهای آن وجود دارد. علی آبادی آمده بود که چه کند؟ امروز به چه دلایلی علی سعیدلو از اقدامات علی آبادی شکایت می کند؟ علی آبادی وارث تلخ ترین المپیک بعد از انقلاب بود، المپیکی که اگر طلای هادی ساعی را نداشت همتراز افغانستان می شد. امروز تکلیف آن ساخت و سازها چه شده است؟ واگذاری به بخش خصوصی و ورزشکارانی که پول اجاره سالن ندارند، دردی را درمان کرد یا نمکی بر زخم ها شد؟ این ها همه پرسش است که علی آبادی هیچگاه کنفرانسی برگزار نکرد تا پاسخگو باشد و سعیدلو هم دیگر آن چهره رسانه ای گذشته نیست.
4- حمید سجادی از باشگاه فرهنگی و ورزشی سایپا به معاونت سازمان تربیت بدنی آمد تا با کمک سعیدلو، ورزش را متحول کند. سجادی همین چند هفته قبل انتخابات فدراسیونی را برگزار کرد که روابط عمومی فدراسیون در اقدامی شاهکارانه پیام تبریک بزرگی به طول 3 متر و عرض 5/1متر را به فرد مشخص شده تبریک گفت، درست پشت سر معاون سازمان و از میان پنج کاندیدا. در آستانه بازی های آسیایی گوانجو، هنوز هم بسیاری از فدراسیون ها به صورت سرپرستی اداره می شوند و تیم های ملی تکلیف مشخصی ندارند. آیا سقوط دیگری در راه است؟ یا باید به قهرمانی تیم کشتی در مسابقات جهانی نازید؟
5- در ورزش ایران باید به دنبال سیستم بود. سیستمی که کنجکاو باشد، جستجو کند، بپروراند و نتیجه بگیرد. روزی علی کریمی در ورزشگاه 12 هزار نفری آزادی کشف شد و فدراسیون فوتبال از آن روز باید به دنبال جایگزینی برای کریمی می بود اما فدراسیون فوتبال مثل همه فدراسیون ها پشت کریمی پنهان شد و نه کنجکاو شد، نه پروراند و جستجو کرد. نتیجه اینست که علی کریمی بعد از یک دهه هنوز «باید» ستاره فوتبال ایران باشد. ورزش هم چنین رویه ای دارد. ما کلا آدم های خوشبینی هستیم، همه چیز درست می شود.
