شمشیربازی؛ محله برو و بیا

شمشیربازی در سال 88 بیشتر از هر چیز درگیر انتصاب‏ها و استعفاها بود آنچنان که از تقویت تیم‎های ملی غافل ماند و با نتایج ضعیف نمایندگان خود در رقابت‎های بین‎المللی مواجه شد.

به گزارش مهر؛ امسال به واسطه حضور رئیس جدید در سازمان تربیت بدنی و تصمیماتی که برای جابه‏جایی مدیران ورزشی اتخاذ شد، فدراسیون‎های مختلف تغییرات زیادی را به خود دیدند اما در این میان سهم شمشیربازی و فدراسیون این رشته بابت تغییر و جابه‏جایی‏ها بیشتر بود چون بعضی‎ها با عنوان "قهر و استعفا" از شمشیربازی جدا شدند.


یک انتخاب، یک برکناری، یک انتصاب و یک استعفا در طول 2 ماه
شهریورماه سال 88 غلامحسین عسگری که 10 ماه با حکم سرپرستی در فدراسیون شمشیربازی مدیریت کرد، در مجمع انتخابات این فدراسیون 40 رای موافق گرفت. با این حال نتوانست جا پای خود را در فدراسیون شمشیربازی محکم کند چون ریاست وی بیشتر از 2 ماه دوام نیاورد!

عسگری در مدت زمان کوتاهی که رئیس فدراسیون شمشیربازی بود اقداماتی را برای سرو سامان دادن به اوضاع و احوال این رشته و فدراسیونش انجام داد که مهمترین بخش آن مربوط به تشکیل کمیته‌های مختلف و از همه مهمتر کمیته فنی بود که بعد از هشت سال شکل گرفت.

بازگشت احمد اکبری به فدراسیون شمشیربازی یکی دیگر از اتفاقات خوش زمان ریاست عسگری بود. اکبری  همزمان با ریاست عسگری و بعد از 7 سال دوری از شمشیربازی به جای علیرضا پورسلمان دبیر جدید فدراسیون شمشیربازی معرفی شد. احمدی پیش از این و طی ادوار مختلف 16 سال دبیر فدراسیون بود.

با همه اینها فضل الله باقرزاده که طی سال‌های 81 تا 86 رئیس فدراسیون شمشیربازی بود، بازگشت. اتفاقی که شاید کمتر کسی تصور آن را داشت اما پس از تغییرات در راس سازمان تربیت بدنی و در حالیکه تنها 2 ماه از برگزاری مجمع انتخابات فدراسیون شمشیربازی می‏گذشت، روی داد.

یک هفته پس از بازگشت وی، احمد اکبری به حال قهر از سمت دبیری خود کناره‎گیری کرد و این اولین پیامد و به نوعی اولین اتفاق تلخ بعد از تغییرات مدیریتی جدید در فدراسیون شمشیربازی بود. 


انتصاب و استعفا ادامه دارد
بعد از استعفای احمد اکبری، فدراسیون شمشیربازی 25 روز بدون دبیر بود تا اینکه در آذرماه از پیمان فخری دعوت به همکاری شد. کسی که مردادماه همین امسال - یعنی در زمان سرپرستی عسگری - تیم جوانان اسلحه سابر را در بازی‏های آسیایی المپیک سنگاپور صاحب مدال نقره کرد. اما کمتر از 2 ماه بعد دبیر جدید هم استعفا کرد. بعدها مشخص شد که اعتقاد پیمان فخری به کار ریشه‎ای و پایه‎ای و اختلاف نظری او در این زمینه با سرپرست فدراسیون داشت، موجب کناره‏گیری‎اش شده بود. باقرزاده به مدال آوری تاکید بیشتری داشت.

فدراسیون شمشیربازی روزهای پایانی سال را بدون دبیر می گذراند. البته دیر یا زود دبیر جدید دیگری معرفی خواهد شد همانگونه که همین چند هفته پیش علیرضا پورسلمان به عنوان سرپرست نایب رئیسی حکم گرفت. اما با مسیری که تا به امروز طی شده و شرایطی که وجود دارد، بعید نیست پشت سر هر انتصابی، استعفایی دیگر باشد. خصوصا اینکه هنوز تکلیف زمان برگزاری مجمع انتخابات فدراسیون شمشیربازی مشخص نشده است. مثل دیگر فدراسیون‎ها.


مسافرت‎های بدون تمرین "سریال" شد
اگرچه مدال نقره بازی‎های المپیک آسیایی سنگاپور برای تیم اسلحه سابر ایران رضایت بخش بود اما بعد از آن شمشیربازان کشورمان در آنتالیا و در مصاف با جهانیان نتوانستند نتایج آنچنان قابل قبولی به دست آورند. علی یعقوبیان و مجتبی عابدنی تنها ایرانی‌هایی بودند که توانستند تا جدول حذفی 64 نفره بالا بیایند. البته این نتیجه نسبت به رقابت‌های 2007 سن پترزبورگ بهتر بود اما به هر حال ایده‌آل هم نبود.

درمدت زمان 25 روزی هم که فدراسیون شمشیربازی بدون دبیر بود (قبل از آمدن پیمان فخری) تیم ملی برای شرکت در رقابت‎های قهرمانی آسیا عازم قطر شد. در بخش بانوان این مسابقات نمایندگان ایران برای نخستین بار به جمع هشت تیم برتر آسیا در اسلحه اپه راه یافتند که این خوب بود. اما عنوان دهمی اپه و پنجمی اسلحه سابر و فلوره در بخش مردان نتایج ضعیفی بود که در نهایت هم جوانگرایی با هدف حضور در بازی‌های آسیایی گوانگژو توجیهی برای آن عنوان شد.

البته ایرانی‎ها در مسابقات جام جهانی کلاس A کیش (دی‎ماه) عملکرد به مراتب بهتری داشتند و توانستند توسط علی یعقوبیان و مجتبی عابدینی صاحب دو مدال نقره شوند. در این میان محمد رضایی از ناکامان بزرگ این مسابقات بود که نتوانست مدال نقره دوره پیشین رقابت‏ها را تکرار کند.

بعد از مسابقات جام جهانی کیش بود که سریال مسافرت‎های بدون تمرین تیم‌های ملی و شکست آنان برای شمشیربازی آغاز شد. تیم سابر بدون سرمربی به استانبول رفت و تمامی شمشیربازان در دور اول حذف شدند و تنها مجتبی عابدینی به لطف یک قرعه استراحت، سی و سوم شد. سال گذشته چهار شمشیرباز ایران در جمع 64 نفر این رقابت‎ها بودند.

تیم اپه هم بهمن‎ماه در شرایطی که مربی ایرانی تیم (حسین عابدی) با شعار "اصلاح الگوی مصرف" پای پلکان هواپیما از فهرست تیم اعزامی خط خورد با سرپرستی علی یعقوبیان (ورزشکار؟) به دوحه رفت و با پنج رده سقوط نسبت به دوره پیش نوزدهم شد.

در مسابقات شمشیربازی اسلحه سابر مسکو هم تمام بازیکنان اعزامی ایران در همان دور اول مسابقات کنار رفتند تا تیم اعزامی کشورمان در میان 17 تیم، آخر شود! درحالیکه در دوره پیش دو نفر از ملی پوشان به جدول حذفی 64 نفره صعود کرده بودند و در نهایت هم عنوان یازدهم را به دست آورده بودیم. 


ناکامی‌ها پشت تک مدال‏ها پنهان نماند
همه این عقبگردها که به طور حتم اعزام بدون تمرین و اردوی کافی ملی‎پوشان روی آن تاثیرگذار بود موجب بروز انتقادات بسیار شد تا اینکه تیم اپه به رقابت‏های جایزه بزرگ سوئد و مسابقات جام جهانی سوئیس شد. علی یعقوبیان بازیکن موفق این رقابت‎ها بود که موفق شد در سوئیس بیست و دوم و در سوئد دوازدهم شود و در نهایت هم در رنکینگ جهانی 9 پله صعود کند.

ارتقای جهانی یعقوبیان خوب است اما نه به آن اندازه که پرده بر تمام ناکامی‎ها بگذارد. موفقیت یعقوبیان مربوط به امروز و این رقابت‏ها نیست. او جز ورزشکارانی است که پیش از این هم عملکرد قابل قبولی داشته است.

ضمن اینکه حتی اگر هم مدال برنز چند روز پیش فرزاد باهر ارس باران در مسابقات قهرمانی نوجوانان و جوانان فیلیپین را هم به موفقیت های یعقوبیان اضافه کنیم باز هم نمی‏توان ضعف دیگر ورزشکارانمان را نادیده بگیریم. چون باهر ارس باران این مدال را در مسابقاتی به دست آورد که دیگر ورزشکارانمان در جریان آن یکی پس از دیگری حذف شدند. همان طور که در سوئد به غیر از یعقوبیان و البته محمد رضایی که به جمع 32 نفر برتر راه یافت دیگر شمشیربازان ایران نتایج دیدارهای خود را واگذار کردند.


با وعده به مدال نمی‎رسیم
شمشیربازی در ایران نه تنها گمنام نیست بلکه جزو رشته‎هایی است که با سابقه چند دهه‌‎ای و همچنین به واسطه پتانسیل‎هایی که در اختیار دارد می‎تواند مدال‌آور هم باشد. البته نه در این مقطع زمانی که کمر این رشته خمیده شده و جلوی پیشرفت آن گرفته شده است. اگر وضعیت به همین صورت ادامه یاد همانند 40 سال گذشته نخواهیم توانست نماینده‌ای در المپیک داشته باشیم. پس چگونه مدیر فعلی فدراسیون علاوه بر مدال‌آوری در گوانگژو، قول مدال طلا المپیک را هم می دهد؟ با این همه، امیدها در این جهت است که شمشیربازان، شمشیرهای خود را از حالا برای ایجاد تحولی بزرگ و اساسی در سال آینده تیز کنند.