به زمین رسیدن زانوی ایران در مدیریت با مارک اصفهانی

در حالی که بیش از دو هفته از ابقاء رئیس فدراسیون هندبال در مجمع انتخاباتی این فدراسیون نمی‏گذرد که جامعه هندبال با ناکامی چندین باره در صعود به جام جهانی، مدیریت این مجموعه را مشکل اصلی وقوع چنین شرایطی قلمداد می‏کند و کارشناسان و دلسوزان این رشته یک صدا، روزمرگی در این فدراسیون و عدم تغییرات مدیریتی لازم برای این مجموعه را پس از یک دهه و نیم و تکرار تصمیمات اشتباه متعدد را دلایل اصلی این ناکامی می دانند. اما آیا رئیس سازمان ورزش در این مقطع ورود خواهد کرد و خواسته جامعه هندبال را برای اصلاح مدیریت این مجموعه را جامه عمل خواهد ‏پوشاند؟!

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ فدراسیون هندبال یک بار دیگر دچار حواشی شد، اما به نظر نمی‏رسد همچون سال‏های گذشته خطری رئیس این فدراسیون را که در دوره طولانی فعالیتش حتی یک سکوی سومی بزرگسالان آسیا را نیز به دست نیاورده در این مقطع که باز هم هندبال ایران داغ حضور در میادین جهانی بر دلش باقی ماند، تهدید کند و به نظر می‏‏رسد علیرضا رحیمی که مجمع انتخاباتی فدراسیون متبوعش پیش از این مسابقات برگزار شد، محکم تر از هر زمان به کرسی ریاست تکیه زده است؛ انگار نه انگار که این فدراسیون مدیری داشته که باید در این مقطع پاسخگوی نتایج باشد.

شاید به زعم برخی عدم ثبات و مدیریت بلندمدت باعث شده برخی رشته‏های ایران به مدال آوری نرسند اما هنگامی که یک رئیس فدراسیون شانزده سال عنان امور را به دست داشته و نتوانسته عملکرد ایده‏آل و یا موفقی در حوزه قهرمانی داشته باشد و تنها پس از این مدت در رده‏های پایه دستاوردهای چندی در سال های اخیر حاصل شده است، باید روی قاعده‏ای که رابطه مستقیمی میان ثبات مدیریت و کسب موفقیت در ورزش تعریف شده خط کشید و یا حداقل توان محدود مدیریتی را به عنوان متغیری که می‏تواند آثار مثبت ثبات را مستمراً ببلعد در نظر داشت و در استمرار بخشیدن به دوره مدیریت برخی اشخاص بر آن تاکید کرد.

به عبارت ساده تر اگر در یک مجموعه مدیری غیرمتخصص یا کم توان قرار داد، حتی در صورت سپردن چند دهه فرصت به وی، نباید انتظار موفقیت داشت و در مقابل یک مدیر توانمند می‏تواند در اندک زمانی مجموعه‏اش را در میان رشته‏های مدال آور قرار دهد که نمونه‏های هر دو نوع مدیریت در ورزش ایران به کرات وجود دارد و متاسفانه فدراسیون هندبال نیز یکی از نمونه‏هایی است که علی رغم ثبات در راس مجموعه نتوانسته از پس توقعات به حق جامعه ورزش و اهالی این رشته برآید و در چنین شرایطی که با ناکامی در صعود به جام جهانی دست و پنجه نرم می‏کند، این مربیان تیم ملی هستند که تقصیرها متوجه‏شان شده است، نه مدیری که پس از بیست و یک ماه وقفه در تشکیل کادر فنی تیم ملی، این افراد را برای هدایت تیم ملی انتخاب کرده است.

شواهد حکایت از آن دارد که جدی ترین نقد بر فدراسیون هندبال، علاوه بر حضور چهره‏های بازنشسته در پست‏های متعدد و کلیدی این فدراسیون که کارآمدی چنین مجموعه‏ای را عملاً کاهش می‏دهد، توجه و تمرکز این فدراسیون به اصفهانی‏ها باشد که اگرچه بخشی از آن می‏تواند حق این استان به عنوان یکی از قطب‏های کنونی هندبال کشور باشد اما زیاده روی بیش از حد در آن باعث زانو زدن هندبال ایران در میادین قاره‏ای که دروازه حضور در رویداد جهانی این رشته است شود،و این موضوع به مارک اصفهانی پیوند بخورد و دلسوزان این رشته همواره در اظهاراتشان این واقعیت را به عنوان یکی از مشکلات فدراسیون ذکر کنند که باعث شده سهم دیگر استان‏ها کاهش یافته و به همین واسطه انگیزه‏ای برای تلاش دیگر استان‏های کشور در جهت توسعه این رشته به حداقل ممکن برسد.

در این شرایط اصلاح مدیریت در این مجموعه قطعاً می تواند تنها راهکاری باشد و عملی ساختن آن هم پای شخص اول ورزش کشور قرار دارد تا بدتر از آن سرنوشتی که در مسابقات قهرمانی آسیا بر سر هندبال ایران آمد، در بازیهای آسیایی گوانگ جو که ورزش هر کشور در قالب ملی مورد سنجش و ارزش‏گذاری قرار می‏گیرد شامل حال کشورمان نشود و بتوان برای حفظ یا بهبود جایگاه ایران در رده‏بندی بازیهای آسیایی با تمام توان حاضر شد چرا که اگر قرار بود با اصلاح شیوه مدیریت یا شیوه اجرا در این مجموعه به نتیجه رسید در این قریب 6000 روزی که ثبات برقرار بود و تغییری در حوزه ریاست این فدراسیون اتفاق نیافتاد، مقصود حاصل می‏گشت و امروز جامعه هندبال افسوس محصول عملکرد مدیران غیرمتخصص و فوتبالی را در این رشته نمی‎‏خورد.

باید منتظر عکس‏العمل سعیدلو بود و دید رئیس ورزش کشور در تصمیمی شجاعانه دست به تغییرات در این مجموعه خواهد زد و مدیری از جنس این رشته یا خارج از این مجموعه که توان اداره و رشد این رشته را داشته باشد، به عنوان سرپرست فدراسیونی که به تازگی رئیسش انتخاب شده، برخواهد گزید یا به احضار رئیس فدراسیون و مطالبه گزارش عملکرد و ارائه یک سری تذکرات و افزایش نظارت‏هایی که اگر قرار بود نتیجه بخش واقع شود تا به حال واقع شده بود، اکتفاء می‏کند و به در صدر این فدراسیون آب هم از آب تکان نخواهد خورد.

باید بیان بداریم که در اینجا تنها موضوع عملکرد نامطلوب مدیریت این فدراسیون در موضوع تیم ملی و البته فارغ از مباحث فنی مورد نظر بود، در صورتی که بی قانونی های متعدد در برخورد با تیم های لیگی و زیر گروهها و قرار گرفتن رابطه ها به جای ضابطه ها در مدیریت مسابقات لیگ و دسته های پایین تر هندبال مقوله دیگری است که خود نیاز به تفصیل بسیار دارد و البته درد دل های پیشکسوتان و فعالین این رشته در استانهای کشور که آن نیز خود حکایت غمبار دیگری است.