خودنمایی بدون آینده‏نگری در المپیک غیرالمپیکی‏ها

با تحصیل جایگاه پنجم توسط کاروان ورزشی ایران در سومین دوره بازیهای آسیایی داخل سالن، برخی فدراسیون‏های ورزشی و کارشناسان وابسته که این ایام تشنه خودنمایی به رئیس جدید دستگاه ورزش با هدف ابقاء یا تحکیم و ارتقاء در جایگاه خود هستند، به شدت درصدد بزرگنمایی رویدادی برآمدند که برای بسیاری از کشورهای قاره کهن حکم یک رویداد تدارکاتی را داشت و از حیث فنی و کمی نه تنها از وزن قابل توجهی برای مانورهای تبلیغاتی اینچنینی که بی‏شباهت به عوام‏فریبی نیست، برخوردار نبود، بلکه زنگ خطری برای ورزش ایران تلقی شد که متولیانش، قول جایگاه چهارمی را در این بازیهای آسیایی دوحه که از سطح به مراتب بالاتری برخوردار است، داده‏اند.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک؛ بازیهای داخل سالن آسیا یکی دیگر از ابداعاتی است که دوستان عرب ورزش به همراه برخی مسئولان بلندپرواز ورزش اروپا یک شبه به راه انداختند و بعید نیست همچون برخی رویدادهای دیگر از جمله بازیهای هنرهای رزمی آسیا، همانگونه که یک شبه به راه افتاده، یک شبه نیز برگزاری‏اش منتفی شود و رئیس دم‏دمی مزاج شورای المپیک آسیا ظاهر این رویداد نپسندد و با ادغام برخی رشته‏های حاضر در این مسابقات در بازیهای آسیایی، این بازیها را منحل کند که در صورت وقوع تصمیم عجیبی به نسبت تصمیماتی که پیش از این توسط متولی ورزش آسیا اخذ شده، نخواهد بود.

اینچنین بود که قدرت‏های ورزش آسیا تمام تمرکز خود را متوجه بازیهای آسیایی که در تمام قاره‏ها به شکل متوازن وجود دارد، کرده‏اند و عمدتاً با نفرات چندم در تیم‏های ملی‏شان و با ترکیب‏های ناقص، گروهی را تشکیل داده و راهی هانوی ویتنام میزبان سومین دوره بازیهای آسیایی داخل سالن کرده بودند. شاید همین نگاه به این بازیها باعث شده که این رویداد با وجود طی شدن سه دوره از آن نتواند وجهه‏ چندانی نزد ملل آسیایی بیابد و همچنان شورای المپیک آسیا درصدد افزایش اعتبار و مقبولیتی برای این رویداد باشد که به چیزی فراتر از به رسمیت شناختن این بازیها توسط گروه حاکم در OCA نیاز دارد.

در این رویداد که در 32 رشته ورزشی برگزار شد، به جز چند رشته المپیکی شاهد حضور رشته‏هایی بود که برای برخی کشورهای شرکت‏کننده حتی مشاهده مسابقات این رشته‏ها نیز تازگی داشت(!) که از آن جمله می‏توان جوجیتسو با کمربند، ووینام و رقص شیر و اژدها(!) اشاره کرد و این خود گواهی بر اعتبار اندک این رویداد داشت. این موضوع از آنجا مورد تاکید قرار می‏گیرد که رویدادهای معتبر با پسوند GAMES یا بازیها تحت نظر OCOGC یا کمیته‏ها و شورای المپیک قاره‏ای، می‏بایست تنها مجوز حضور رشته‏های معتبر ورزشی که از گستردگی لازم در آن قاره برخوردارند صادر شود، حال آنکه تعدادی از این رشته‏ها جز در مرزهای کشور بنیانگذارش چندان جایگاهی در میان سایر کشورهای آسیایی ندارد و همانگونه که اشاره شد برای نخستین بار، نام آنها شنیده می‏شود!

در این رویداد که به مدت 10 روز در دو شهر هانوی و هوشیمینه ویتنام برگزار شد، ایران با توجه به آنکه این مسابقات تدارکاتی را به عنوان یک رویداد جدی در نظر گرفته بود، برخلاف اکثر کشورهای قاره کهن، تلاش کرد از اعزام نفرات و تیم هایی که شانس مدال ندارند بکاهد و اینچنین بود که بخش اعظمی از توان قهرمانی ورزش ایران در این رویداد حاضر شد و با کسب 45 مدال شامل 17 مدال طلا، 15 نقره و 13 برنز از مجموع 242 مدال توزیعی در این بازیها، مجموعاً در رده پنجم آسیا ایستاد که نسبت به دوره گذشته این بازیها 6 پله صعود داشت.

این رشد مدال‏آوری اگرچه قابل تقدیر بوده و به واسطه تجمیع این سبک گردن‏آویزها پس از چهار سال می‏توان از افزایش آماری تعداد مدال‏های ایران سخن گفت و بدون آینده‏نگری خودنمایی کرد اما واقعیت آن است که این رویداد بیشتر جنبه تدارکاتی داشت و از همین حیث انتظار می‏رفت با دیدی عمیق‏تر و بدون توجه به دوستی با برخی اعراب، تیم‏هایی را راهی بازیهای آسیایی داخل سالن کرد که برای بازیهای آسیایی 2010 گوانگ‏ژو که کمتر از یک سال دیگر برگزار می‏شود، محک خورده و تجربه بیاندوزند و به واقع نگاه از مدال‏‏آوری به تجربه‏اندوزی در بازیهایی که "عنوان غلوآمیز المپیک غیرالمپیکی‏ها" برای آن اطلاق شده تغییر می‏یافت.

با این وجود مسئولان بسیاری از فدراسیون‏های ورزشی همچون برخی مسئولان ورزش برای آنکه در این مقطع چهره ورزش که شکست‏های متعددی را پشت سر بگذارد، ترمیم ببخشند و برای رئیس جدید ورزش به عنوان مدیری موفق جلوه کنند(!)، ترجیح دادند، برخی ورزشکاران زبده کشورمان را به اوج آمادگی برسانند و چند نشان نه چندان معتبر از ورزش آسیا از را آن خود سازند که با توجه به خط‏مشی‏های حاکم بر ورزش ایران چندان غیرطبیعی به نظر نمی‏رسید.


در هر حال به نظر می‏رسد بدون باد کردن ورزش ایران می‏توان با واقع‏نگری از اشتباهی که در اعزام نفرات اصلی در قالب برخی تیم‏ها به این مسابقات در فاصله یک سال به بازیهای آسیایی درس گرفت و در ادوار آتی این بازیها، تیم‏های دوم و سوم ایران را بدون هراس از کسب نشان‏هایی کمتر از مدیران پیشین(!) راهی این بازیها ساخت تا در عوض تحصیل نشان‏هایی با این اعتبار فنی، بر تجارب قهرمانان جوان ایران برای حضور در مسابقات رسمی بزرگ همچون المپیک و بازیهای آسیایی افزوده شود.

بی‏تردید سعیدلو نیز که خود شاهد نخستین بازیهای بزرگ از نزدیک بوده، با مشاهده فیلم بازیهای المپیک و بازیهای آسیایی و مقایسه آن با آنچه در ویتنام دیده، می‏تواند دریابد بر ورزش ایران اتفاق بزرگی نیافتاده و همچنان بازیهای آسیایی در پیش است که قول کسب عنوان چهارمی در آن داده شده اما آیا هنگامی که ورزش ایران در این مسابقات پنجم شده، ایران می‏تواند در بازیهای آسیایی 2010 که از سطح به مراتب بالاتری برخوردار است، با وجود افزوده شدن امکان مدال‏آوری ایران در چند رشته کلیدی همچون کشتی، وزنه‏برداری، تکواندو و کاراته چهارم شود؟! این مسئله اساسی است که در عوض سطحی‏نگری نسبت به آنچه ایران در ویتنام به دست آورد و آنچه از دست داد، باید پاسخ به آن داد؟