داربی اصفهان در 42 سالگی
داربی دیروز پایتخت همچون تمامی داربی های سه سال اخیر چنگی به دل نزد. تساوی یک بر یک همه کسانی که این مسابقه را دیدند پشیمان کرد به خصوص کسانی که این دیدار را از نزدیک دیدند و رنج به ورزشگاه رفتن را به جان خریدند. در فاصله سه روز از داربی پایتخت، پایتخت دوم فوتبال ایران در آستانه شهرآورد حساسش حال و هوای متفاوتی را تجربه می کند.
به گزارش گل؛ سپاهان و ذوب آهن امسال به واقع جزو مدعیان شماره یک قهرمانی به شمار می روند و اگر سپاهان بتواند از سد رقیب سبزپوشش بگذرد با این تیم در امتیازات به مساوات می رسد.
در فاصله سه روز تا شهرآورد نصف جهان، صحبت از این مسابقه نقل محافل مختلف اصفهان است. سپاهان و ذوب آهن در حالی چهل و دومین سال مسابقات خود را برگزار می کنند که می توان به جرات گفت در هیچ یک از این سالها دو تیم اصفهانی تا این حد قدرتمند نبوده و از مدعیان اصلی قهرمانی به شمار نمی رفته اند.
فلاش بکی به تاریخ:
تا قبل از دهه 80 دو تیم اصفهانی تیمهایی معمولی بودند که معمولاً هر سال یکی از آنها به افتخار بهترین تیم شهرستانی! نائل می شد. عنوانی که به قول یکی از صاحب نظران، تبعیض در تارو پودش نهفته است،(بهترین تیم شهرستانی).
آنها در اصفهان محبوب بودند و تماشاچیانشان تقریباً برابری را تشکیل می دادند که البته سپاهان در کل شهر و استان اصفهان به خاطر ویژگی های خاصش پرطرفدارتر بود.
سپاهان نام قدیم اصفهان بود یک دلیل منطقی و دوم هم اینکه فلسفه وجودی این تیم، مردمی بودنش بود. زردها به خصوص در دو دهه اول بعد از انقلاب با حمایت سیمان سپاهان وجهه ای متمایز در بین سایر تیمهای شهرستانی داشتند که می شد از همان موقع بعد از سه قدرت پایتخت یعنی استقلال، پرسپولیس و پاس از این تیم نام برد.. اصالت حس ناسیونالیستی( به نوعی) سپاهانی ها بر خلاف تصورات عموم که آن را برگرفته از اوج گیری خیره کننده این تیم در دهه 80 و حضور ستاره های تیمهای دیگر در این تیم می دانند به این دهه برنمی گردد.
این یک ویژگی ریشه دار سپاهانی جماعت است که می توان آن را در شعارهایشان که در گذشته به رقیب همشهری نسبت می دانند هویدا دید.
زمانی که ذوب آهن در سالهای 75 تا 79 و 80 به یک تیم کاملاً غیر بومی تبدیل شده بود که حتی در مقطعی 5 بازیکن ثابت ارمنی را در ترکیب خود می دید سپاهانی ها برای تمسخر سبزها از شعار: « ذوب آهن بازار مشترک» استفاده می کردند که به خوبی نشانگر اوج بومی گرایی در تیمی است که طرفدارانش همچنان با چشم دیگری به بازیکن غیر اصفهانی نگاه می کنند.
ذوبی ها پیش از شروع رقابتهای لیگ برتر نماینده متمول اصفهان بودند که با شرایط پیش آمده در سالهای اخیر جای خود را به سپاهان دادند. کارخانه درآمدزا و مدرن فولاد مبارکه به حمایت این سپاهان ورشکسته ولی محبوب برخواست و از آن طرف کم کم با منفی شدن تراز مالی ذوب آهن این باشگاه بزرگ با تعدیل تیمها و کاهش هزینه ها زیر سایه سپاهان قرار گرفت.
در تمام طول این سالها رقابتی تقریباً برابر و پر حادثه و حاشیه بین دو تیم جریان داشته که قطب شدن طلایی پوشان در دهه 80 این تعادل را به هم زد. بسیاری از ذوبی ها، کم کم در مقابل شکوه نتایج و غول کشی سپاهان به هواداری از این تیم گرویدند تا تعداد هواداران دوتیم چیزی شبیه رم و لاتزیوی شهر رم شود....
اکنون که اصفهان خود را به عنوان پایتخت دوم و بلکه قطب اول فوتبال معرفی کرده بیش از هر زمان دیگری از شهرآوردش انتظار می رود هر چند که به اعتقاد بسیاری از پیشکسوتان فوتبال داربی اصفهان هنوز داربی قدیم نشده...، شاید افتتاح نقش جهان زمینه اش را در سالهای آتی فراهم کند!
