وسوسه ديدن داربي متفاوت

داربي، شکل هيچ يک از بازيهاي سال نيست. چيزي نيست که بتوان نمونه اي از آن را ديد که در طول فصل تکرار شود و گرمايي که از آن به وجود هوادارانش مي رسد. قواعد داربي، شايد فقط در قوانين فوتبال و شکل بازي يکسان باشد وگرنه هيچ وجه تشابهي ميان بازي هاي استقلال و پرسپوليس با ساير بازي هاي اين دو تيم نيست!

به نوشته قدس؛ بارزترين تفاوتي که مي توان در وجود داربي ديد، ترسي است که از هيجان روي سکوها زاييده مي شود. ترس از شکستي سنگين و يا هراس و دلهره باختن و امتياز از کف دادن و يک سال سرزنش شدن! آيا داستان علي عليزاده را به ياد داريد؟

بازيکني که يک بار در داربي اشتباه کرد و ده روز از خانه اش بيرون نيامد. فشاري که بازيکن خطاکار يا بازيکنان و مربيان تيم شکست خورده در داربي تحمل مي کنند قابل قياس با هيچ يک از روزهاي سنگين ديگر نيست! چگونه مي توان مربي شکست خورده اي را عفو کرد که بيش از 20 ميليون نفر را مغموم گذاشته است؟

همين ترس، داربي را رخوت زده و کسالت بار مي آورد. چندبار سابقه داشته ليگ را آن طور که باشکوه در ذهن خود پرورش داده بوديد مقابل خود ببينيد؟ دقيقه ها به سرعت مي گذرند و تماشاگراني که با التهاب ساعتها را براي ديدن مهمترين داربي آسيا پشت سر گذاشته اند نااميدتر مي کنند. اين بي شک زجرآورترين قسمت داستان دلفريب ترين بازي ليگ است.

داربي اما گاهي استثناپذير مي شود. ترس از شکست، فقط روي سلول مغزي مربياني مي نشيند که گذشته و سوابق خود را در خطر مي بينند. مربياني که نمي توانند کمترين ريسکي در دل راه دهند و حاضرند داربي را در يک نيمه خلاصه کنند. مربياني مانند پروين، حجازي، مرفاوي، افشين قطبي، پورحيدري و ... نه تنها فرصتي براي کسب يک افتخار جديد محسوب نمي شوند که در اصل کوچه تنگ و تاريکي است که شايد جيب بري در کمين نشسته باشد و آنچه در جيب رهگذر هست را کف بزند!

به داربي هاي اخير دقت کنيد. هرگاه مربياني نترس و شجاع که نه به گذشته خود انديشيده اند و نه آينده را در گرو نباختن قرار داده اند، روي نيمکت يکي از دو تيم نشسته است تماشاگران، فوتبالي در شان انتظار خود ديده اند. نمونه اي واضح مي توان يافت. داربي تاريخي قلعه نويي عليه راينر سوبل. روزي که تماشاگران از شجاعت هر دو مربي نهايت بهره را بردند و شاهد پنج گل بودند. استقلال مزد شجاعت خود را گرفت و پرسپوليسي ها هرچند شکست خوردند، اما مغموم نبودند.

نمونه اي ديگر مشهود است. دو بازي پياپي که مصطفي دنيزلي روي نيمکت پرسپوليس براي پيروزي مبارزه کرد. يک بازي را در اوج برد و بازي ديگر را در حالي که لايق پيروزي بود به تک امتياز رسيد. نمي توان انکار کرد... دنيزلي بيادماندني ترين داربي دهه اخير را در فوتبال ايران ساخت. شهامت او البته برابر ترس آن روزهاي صمد نتيجه داد.

آيا لازم است بازهم نمونه اي از مربيان شجاعي را پيش کشيد که هم به داربي رنگ زيبايي بخشيدند و هم نتيجه را به حساب خود واريز کردند؟!

***
اوصاف اين روزها، داربي جمعه را وسوسه انگيز مي کند. زلاتکو کرانچار را مي توان نقطه اوج اين بازي دانست. کرانچار که فقط و فقط به دليل نتيجه نگرفتن در منگنه قرار گرفته، در تمامي هفته هاي اخير نشان داده است توانايي بالايي در ارائه فوتبال زيبا دارد. فوتبالي که آميخته به برنامه هاي هجومي و مدون است. آيا نترسي و غرور کرانچار نمي تواند باعث بالارفتن جاذبه هاي اين داربي شود؟

او هرچند خود را در يک قدمي خروج از پرسپوليس مي بيند، اما بي شک اين رويا که روز داربي مقابل يک صد هزار تماشاگر برد را در آغوش بکشد، براي او جاذبه اي بسيار خواهد داشت.

اگر شجاعت کرانچار به کمک پرسپوليس بيايد، روزي پرشکوه را در آزادي خواهيم ديد. بي آنکه به نتيجه بازي بينديشيم، مي توانيم منتظر ديدن فوتبالي باشيم که دقيقه هايش حکم سوهاني روي اعصاب را بازي نمي کنند!