فوتبال ايران و همين چند تخت ملحفه!

«به به، چه جاي خوبي است. همه چيز کامل است. پس چرا اينها غرغر مي کنند. تا آنجا که من شنيده ام، هميشه نق مي زنند که امکانات نداريم. هر بار که شکست خورده اند، اين حرفها هست که با کمبود امکانات رو به رو بوده ايم.»

به نوشته قدس؛ اين جملاتي از علي سعيدلوست، رئيس سازمان تربيت بدني که دوشنبه به سالن آزادي رفته بود و بازي ايران- برزيل را تا پايان تماشا نکرد و براي بازديد امکانات ورزشي مجموعه آزادي، به هتل آکادمي رفت. رئيس سازمان نگاهي به اين هتل انداخته و سپس از بازيکنان فوتبال انتقاد کرده که چرا با داشتن اين امکانات نق مي زنند و شکستهاي فوتبالي را به کمبود امکانات ربط مي دهند.

بي مقدمه بايد پرسيد، آيا رئيس جديد سازمان تربيت بدني، چند تخت ملحفه کشيده را براي موفقيت فوتبال ايران کافي مي داند؟ آيا چون يک هتل آب و جارو کشيده در اختيار تيم ملي قرار گرفته، ديگر کسي نبايد از امکانات فوتبال در ايران انتقاد کند؟ آيا اين انتقادها را بايد نق زدن تلقي کرد؟

حالا که رئيس جديد سازمان امکانات هتل آکادمي را ديده و همه چيز را براي موفقيت فوتبال مهيا دانسته، بايد براي ايشان خاطره اي را تعريف کرد:

وقتي تيم ملي آلمان براي بازي با تيم ملي ايران به تهران سفر کرده بود، از اقامت در بهترين هتل اين کلانشهر ما به شدت ناراضي بود. آنها نمي پذيرفتند که يک شب را در اين بهترين هتل ما سپري کنند. اما رئيس سازمان تربيت بدني ديدگاه ديگري دارد.

ديدگاه رئيس سازمان با ديدگاه سرمربي تيم ملي نيز در تضاد است. افشين قطبي پس از آنکه قراردادش را با فدراسيون فوتبال تمديد کرد، در اولين کنفرانس مطبوعاتي اش گفت که براي بين المللي شدن فوتبال ايران به پرواز بين المللي، هتل بين المللي براي تيم ملي و به امکانات بين المللي نياز داريم و البته اين فقط مطالبات افشين قطبي است، يک مربي ناشناخته در فوتبال دنيا و يک سرمربي تازه کار. تصور کنيد فوتبال ايران بخواهد به جاي قطبي، يک مربي درجه اول يا درجه دوم بين المللي استخدام کند. او چه مطالباتي خواهد داشت؟

فوتبال ايران به شدت گرفتار فقر امکانات است، به همان اندازه که با فقر دانش مديريت و مربيگري مواجه است. همين فقر در زمينه هاي مختلف، ما را در راه صعود به جام جهاني ناکام مي گذارد، ما را از قهرماني در آسيا دور مي کند و اگر اين ديدگاه رئيس سازمان تربيت بدني درباره امکانات تيم ملي را ديدگاه واقعي او بدانيم، روزهاي سخت تري را بايد براي فوتبال ايران پيش بيني کنيم.

تيم ملي ايران در برگزاري بازيهاي تدارکاتي هميشه عملکردي ضعيف از نظر کيفي و حتي کمي دارد. تيم ملي ايران پس از برانکو و پس از جام جهاني 2006 به مربي بزرگتر وامکانات بيشتري نياز داشت.

تيم هاي ليگ برتري زمين تمرين ندارند، رختکن ندارند. باشگاه ها در پرداخت به موقع مطالبات بازيکنان هميشه عاجزند. خبر تعليق اين باشگاه و آن باشگاه را بارها در هر فصل مي شنويم. تيمهاي پايه در باشگاههاي ايران به بدترين شکل ممکن اداره مي شوند و محصولاتش فوتبال ايران را به اينجا رسانده است که با فقر نيروي انساني ماهر مواجهيم.

روند خصوصي سازي نه تنها کند، بلکه متوقف است و فوتبال دولتي ديگر به جايي نمي رسد. امکاناتي که دولت به فوتبال مي دهد، در مقايسه با امکانات کشورهاي رقيب ما در آسيا که دولتها و بخش خصوصي تأمين کننده آن هستند، ناچيز است. کيفيت مديريت در باشگاه ها، در سطح نازلي است و...

آقاي سعيد لو! اگر همين نق زدنها نبود، فوتبال ايران همين امکانات حداقلي را نيز نداشت. از رئيس سازمان تربيت بدني توقع مي رود همراه منتقدان فوتبال ايران باشد، نه در صف آنهايي که فوتبال را صاحب امکانات و پول تصور مي کنند.

فوتبال ايران به فوتبال درجه دوم آسيا تبديل شده و اين خوش خيالي است که رئيس سازمان تربيت بدني در بازديد از امکانات هتل آکادمي، همه چيز را براي موفقيت در فوتبال مهيا بداند.