عطر رمضان در گپ 88

با پایان یافتن ماه مبارک رمضان، زمان انجام بازی‌های لیگ برتر هم به همان ساعات بعدازظهر بازمی‌گردد تا حال و هوای شبانگاهی لیگ به اتمام برسد اما در این بین نکاتی وجود دارد که بد نیست برای آینده مورد توجه قرار گیرد.

به نوشته جوان؛ سال‌های ابتدایی بعد از پیروزی انقلاب، کل ماه مبارک مسابقات را تعطیل کردند. شاید این طور تصور می‌شد که تضادی بین ماه رحمت و ورزش کردن وجود دارد. رفته‌رفته به این نتیجه رسیدند که می‌شود مسابقات سالنی همچون جام رمضان را در این شب‌ها برگزار کرد و بعد از آن بود که – در مقطعی – دیدارهای عقب‌افتاده را با استفاده از تعطیلی لیگ در چنین مواقعی به انجام می‌رساندند.

مدتی گذشت و با توجه به همزمان شدن ماه روزه با زمستان، دو، سه ساعت مانده به افطار بازی را آغاز می‌کردند و به گونه‌ای که وقتی بازی تمام می‌شد زمانی به اذان مغرب نمانده بود و بازیکنان بعد از گرفتن یک دوش، می‌توانستند روزه خود را با حلاوت صدای مؤذن افطار کنند. این روش در دوران ریاست مهرعلیزاده در سازمان تربیت بدنی، ممنوع شد.

دستور این بود که بازی‌ها بعد از افطار انجام شود ولی مشکل کمبود نور مانع از آن می‌شد تا بعضی از استان‌ها موفق به انجام چنین کاری شوند.

خلاصه هرچه بود سپری شد و حالا یکی دو سالی هست که فوتبال‌دوستان – به ویژه در شهرهایی که دارای نماینده در لیگ برتر هستند – ماه مبارک هم می‌توانند مسابقات لیگ را دنبال کنند.
اتفاقاً با توجه به مصادف شدن این ماه پربرکت با فصل تابستان، شب‌های گرم این اجازه را به خیلی‌ها می‌دهد تا با حضور در ورزشگاه‌ها، از طراوت نسیم‌های شبانه بهره‌مند شوند و ساعاتی دلنشین را تجربه کنند.

همه آنچه تا حال نوشتیم نشان از مثبت ارزیابی کردن برگزاری مسابقات بعد از افطار دارد اما نکات دیگری نیز وجود دارد که توجه به آنها خالی از فایده نیست. مثلاً اینکه قطعاً انجام بازی یک ساعت بعد از افطار وجهه طبی ندارد! مگر اینکه معتقد باشیم، مردانی که درون میدان می‌دوند – بعضاً – اصراری برای روزه‌گرفتن ندارند، چرا که نمی‌شود – یا لااقل منطقی نیست – شخصی 15 ساعت تحمل گرسنگی و تشنگی را بکند، بعد ظرف یک ساعت با خوردن مقداری خوراکی و آشامیدنی به سر حد آمادگی کامل برسد.

به گونه‌ای که بتواند در حد لیگ برتر ظاهر شده، بازی‌های تماشاگرپسند را نیز ارائه کند. عرض نمی‌کنم محال است ولی عقل می‌گوید لااقل اینگونه عمل کردن از همه ساخته نیست!

بنابراین به نظر می‌رسد اگر مسابقات حداقل دو ساعت و نیم تا سه ساعت بعد از اذان برگزار شود، بهتر باشد! اگر به زمان انجام دیدار دوستانه تیم‌ملی کشورمان مقابل بحرین هم دقت کنیم، درمی‌یابیم که مسابقه را با همین مقدار فاصله زمانی با اذان مغرب (شاید هم بیشتر) انجام دادیم.

این نکته وقتی اهمیت بیشتری می‌یابد که در نظر بگیریم بازیکنان میزبان به دلیل اینکه در شهر خود هستند ملزم به گرفتن روزه هستند و تیم میهمان به حکم شرع، اجاره روزه گرفتن ندارد، بنابراین انجام مسابقه اندکی بعد از افطار، به نوعی وارد آوردن فشار مضاعف به نفرات مقید تیم میزبان است!

امیدواریم حالا که ماه مبارک به آخر رسیده است با در نظر گرفتن نقاط مثبت و منفی مذکور، ان‌شاءالله در سال‌های بعد این موارد هم مدنظر قرار بگیرد.