به ماچه؟
خيلى بده. اما انگار خودمان هم عادت كرديم به اينكه هر چى كاسه و كوزه است سر ما بشكند! آقا قبل از هر چيز بذار بگم به ما چه كه پرسپوليس بدهى داره. به ما چه كه استيل آذين هفته قبل باخت اين هفته برد. به ما چه كه صمد زود بزرگ شد، به ما چه كه جبارى مصدوم شد. به ما چه كه چرا تصوير بردار نگون بخت به جرم تصويربردارى بايد از منصوريان كف گرگى بخوره، اصلا به ما چه كه خبرنگار شديم كه حالا از اين همه برخوردهاى بد ناراحت بشيم!
به نوشته جوان؛ قبلش گفتم به ما چه كه اگه سؤال هامون بى جواب موند كسى يقه ما را نگيره! چون ظاهراً قراره از اين پس در جواب هر سؤالى كه مى پرسيم يا يكى بهمون بگه «به تو چه» يا اگر خواستيم از صحنه اى فيلمبردارى كنيم كه آقايون دوست ندارن، يه پرس كتك مشت، نوش جون كنيم!
سر حرف و صحبت و سؤال و مصاحبه بالاخره بايد از يك جايى باز شود، اما اگر مى خواهيد كمتر بهتون توهين بشه، يا بهتر بگم اگر مى خواهيم كمتر بهمون توهين بشه بهتره اين جورى شروع كنيم كه «آقا چه خوب بوديد. چه حيف نبردين. عجب ناداورى شد در حقتون، حقتونو خوردن» يا از اين قبيل سؤال ها، چرا كه اگر با سؤال هاى ديگر شروع كنيد يا شبه فحش مى خوريد يا كتك!
در ظلمات انزلى كه هيچ ربطى هم به قشر خبرنگار نداشت، يكى از همكارانمان محض باز كردن سر بحث يا مصاحبه از مرفاوى پرسيد«آقا كجا» همين. فقط «آقا كجا» اما سرمربى استقلال كه حالا از دو برد و دو مساوى خيلى به خودش غره شده، (البته اون شب هنوز از انزلى امتيازى نگرفته بود!) در جواب ترجيح مى ده به جاى اينكه بگه مى رم رخكتن يا هر چيز ديگه، بگه «به تو چه» يا جناب عليرضا خان منصوريان كه از باخت با مس حسابى شاكى بود، بى توجه به اينكه آخه به تصويربردار نگون بخت چه، ترجيح مى ده تلافى گل نزدن بازيكنانش درون زمين رو با ضربه اى زيبا!
روى سر تصويربردار كنار زمين در بياره. آخه يكى نيست واقعاً بگه آقا به ما چه كه برق ورزشگاه وسط بازى قطع مى شه كه شما مجبور مى شيد بريد رختكن. يا آخه به ما چه شما تو زمين بازنده بوديد كه حالا ما بايد تاوان ناكامى شما رو كنار زمين در حين انجام وظيفه بديم!
اما نه انگار به آقايان چه كه اين اتفاق ها مى افته. اصلا به ما چه كه ناراحت بشيم، آقايان ناراحتى هاشونو سر ما در ميارن؟! اصلا به شما چه كه از ما جواب مى خواهيد و اين نوشته هارو مى خونيد؟ اصلا به ما چه كه مى نويسيم؟
