لطفا با دوربين فوتبال ببينيد!

براي تماشاي يك بازي 90 دقيقه‌اي در ورزشگاه يادگار امام تبريز بايد چشمان بسيار تيزبيني داشت.

به گزارش فارس، اولين بازي خانگي تيم تراكتورسازي پس از انتظار 8 ساله در ليگ برتر در حالي ديروز برابر ذوب آهن برگزار شد كه پيش بيني مي شد براي اولين بازي خانگي اين تيم بيش از 20 هزار نفر به ورزشگاه بيايند اما همان قدر كه استقبال 30 هزار نفري تبريزي‌ها در يادگار امام قابل توجه بود و در روزگاري كه هواداران شهرهاي ديگر با فوتبال قهر كرده اند باعث شور و شعف شد، آماده نبودن ورزشگاه يادگار امام براي ميزباني مناسب و در خور ليگ برتر بسيار قابل توجه بود.

از نبود امكانات مناسب براي اياب و ذهاب كه بحث هميشگي است، مي گذريم و به امكانات محدود داخل ورزشگاه مي رسيم.

برگزاري نشست خبري در يك اتاق محقر كه چراغ كم فروغ آن به بنر تبليغاتي تراكتورسازي وصل شده بود با 5 صندلي شكسته بيش از هر چيزي چشم را آزار مي داد.

شايد هواداران تراكتورسازي از كسب نتيجه تساوي خانگي مقابل ذوب آهن راضي نباشند اما به طور قطع اگر اين 30 هزار نفر مي توانستند در فاصله اي استاندارد اين بازي به گفته شاهدان زيبا را تماشا كنند به طور حتم از انجام بازي خوب تيم خود احساس بهتري به آنها دست مي داد.

اين وضعيت در مورد خبرنگاران تبريزي بدتر بود. اگر فاصله طبقه اول سكوهاي تماشاگران اين ورزشگاه با زمين 50 متر است، فاصله جايگاه خبرنگاران اين ورزشگاه با زمين حدود 150 متر است.

با چنين مسافتي خبرنگاران براي تشخيص بازيكنان دو تيم مجبور هستند از دوربين هاي مجهز استفاده كنند تا بلكه بتوانند شماره بازيكنان را متوجه شوند. آيا زماني كه ورزشگاه ساخته مي شد كسي نبود به اين موارد توجه كند و بداند هواداران و خبرنگاراني كه به ورزشگاه مي آيند مي خواهند بازي را با چشمان غيرمسلح ببينند؟

شايد اين موضوع هم براي مسئولان مربوطه بي اهميت باشد اما نبود رختكن درست، نبود صندلي براي بازيكنان ذخيره، نبود صندلي براي تماشاگران، بي كيفيتي چمن ورزشگاه و خاك هايي كه در اطراف ورزشگاه وجود دارد هم براي مسئولان بي اهميت است؟

كلنگ مجموعه يادگار امام كه از آن به عنوان پروژه ملي ياد مي شود، در سال 67 زده شده است و همچنان اين پروژه عظيم در 21 سالگي نيمه تمام است. به راستي مسئول اين همه زمان از دست رفتن، هدر رفتن سرمايه كه از بيت المال هزينه شده چه كسي يا كساني است؟